IV SA/Wa 2450/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jarosław Łuczaj, sędzia del. SO Aleksandra Westra, Protokolant sekr. sąd. Karolina Heman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2018 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] lipca 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (zwane dalej Organem II. instancji lub SKO), po rozpatrzeniu odwołań J. K., M. B., J. M., C. i S. M., I. G. reprezentowanej przez pełnomocników L. i H. R., od decyzji Burmistrza Miasta [...] (zwanego dalej Organem I. instancji lub Burmistrzem) z [...] czerwca 2015 r. nr [...] w sprawie nakazania Gminie [...], jako właścicielowi drogi gruntowej na działce oznaczonej nr ew. [...], położonej we wsi [...], przywrócenie stosunków wodnych poprzez obniżenie niwelety drogi, zgodnie z zachowaniem naturalnego spływu wód powierzchniowych na odcinku 140 metrów, tj. od granicy między działkami nr ew. [...] i [...] do granicy między działkami nr ew. [...] i [...] – zgodnie z załącznikiem do decyzji, w terminie do [...] grudnia 2015 r. oraz odmowy nakazania naprawienia przepustu w drodze gminnej na wysokości działki nr ew. [...] we wsi [...] - uchyliło decyzję Organu I. instancji i: nakazało właścicielce działki nr ew. [...], obręb [...] M. B: odbudowanie rowu na długości 38 mb, zaznaczonego kolorem czerwonym na mapie zasadniczej w skali 1:1000, stanowiącej załącznik do decyzji, zgodnie z następującym parametrami: głębokość rowu 0,70 m; szerokości w dnie 0,40 m; szerokości górą 1,5, ze spadkiem w kierunku jeziora [...], usunięcie krzewów z trasy rowu; nakazało właścicielowi działki nr ew. [...], obręb [...], J. K.: odbudowanie rowu na długości 2 mb, zaznaczonego kolorem czerwonym na mapie zasadniczej w skali 1:1000, stanowiącej załącznik do decyzji, zgodnie z następującymi parametrami: głębokość rowu 0,73; szerokość w dnie 0,4 m; szerokość górą 1,5 m, ze spadkiem w kierunku jeziora [...], przeprowadzenie konserwacji rowu na długości 40 mb na odcinku zaznaczonym kolorem niebieskim na mapie zasadniczej w skali 1:1000, stanowiącej załącznik do decyzji, w zakresie odmulenia rowu – średnia głębokość odmulenia 0,3 m; zachowania szerokości 0,5 m w dnie rowu i szerokości górą rowu – 4,0 m oraz spadku w kierunku jeziora [...], usunięcie drzew, pni oraz krzewów z trasy rowu; umorzyło postępowanie w zakresie naprawienia przepustu w drodze gminnej na działce oznaczonej nr ew. [...], stanowiącej własność Gminy [...], położonej we wsi [...], gm. [...], na wysokości działki nr ew. [...]. Stan niniejszej sprawy przedstawia się następująco. Burmistrz Miasta [...] decyzją z [...] czerwca 2015 r. nr [...], działając na podstawie art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2015 r., poz. 469) oraz art. 104 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku z [...] września 2004 r. I. G. jako następcy prawnego L. i H. R. o "przywrócenie stosunków wodnych do stanu poprzedniego na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] w [...], gm. [...], oraz o naprawienie przepustu w drodze", nakazał Gminie [...] jako właścicielowi drogi gruntowej na działce oznaczonej nr ew. [...], położonej we wsi [...], gm. [...], przywrócenie tych stosunków poprzez obniżenie niwelety drogi, co najmniej do rzędnych terenu działek położonych po południowej stronie drogi, zgodnie z zachowaniem naturalnego spływu wód powierzchniowych na odcinku 140 metrów, tj. od granicy między działkami nr ew. [...] i [...] do granicy między działkami nr ew. [...] i [...] – zgodnie z załącznikiem do decyzji, w terminie do [...] grudnia 2015 r. oraz odmówił nakazania naprawienia przepustu w drodze gminnej na wysokości działki nr [...] we wsi [...]. W uzasadnieniu decyzji Organ I. instancji uznał, że doszło do zmiany stanu wody szkodliwie wpływającej na grunty sąsiednie i tym samym doszło do wypełnienia hipotezy art. 29 ust. 3 Prawa wodnego oraz podkreślił, że wyniesienie korony drogi nad pierwotny poziom umorzy przeszkodę na kierunku odpływu wód powierzchniowych. Po rozpatrzeniu odwołań wniesionych przez J. K., I. G. reprezentowaną przez pełnomocników L. i H. R., oraz M. B., J. M., C. i S. M. od tej decyzji Burmistrza Miasta [...] z [...] czerwca 2015 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nie podzieliło stanowiska Stron i decyzją z [...] sierpnia 2015 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza z [...] czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 19 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 3219/15, uchylił zaskarżoną decyzję SKO z [...] sierpnia 2015 r. W ocenie Sądu, Organ nie dokonał prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, co skutkowało brakiem możliwości prawidłowej jego oceny pod kątem zastosowania art. 29 Prawa wodnego. WSA podkreślił, że Organ II. instancji w ogóle nie odniósł się do kwestii zasypanego rowu i odkrytego przepustu, a co więcej, utrzymał w mocy odmowę nakazania naprawienia przepustu w drodze gminnej na wysokości działki nr [...]. Zaznaczył, że NSA postanowieniem z 2 grudnia 2014 r., sygn. akt II OW 142/14, rozpoznając spór kompetencyjny wskazał, że decyzją Starosty [...] z [...] października 2006 r. nr [...] rozstrzygnięto w przedmiocie przepustu na drodze, w której odmówiono ustalenia zakresu i terminów wykonania odnowienia przepustu pod drogą gminną nr [...] pomiędzy działkami nr [...] i [...] w [...]. Decyzja ta jest ostateczna. Za konieczne WSA w powołanym wyroku uznał ustalenie czy przepust, który został odkryty w toku postępowania administracyjnego w tej sprawie, to ten sam, którego dotyczyła wskazana decyzja. Ponadto Sąd zwrócił uwagę, że Kolegium wobec wskazania przez wnioskującą na dwie przyczyny stagnacji wody (zasypany rów i przepust) powinien się do tych przyczyn odnieść, a nie poprzestać na jednej z przyczyn wskazanych przez biegłego (wyniesiona korona drogi). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], ponownie rozpoznając sprawę, decyzją z [...] lipca 2017 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję Organu I. instancji i rozstrzygnęło reformatoryjnie, jak uprzednio wskazano. W uzasadnieniu decyzji Organ II. instancji podał, że rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę SKO, stosownie do art. 153 p.p.s.a., było związane oceną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w przytoczonym wyroku WSA w Warszawie z 19 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 3219/15. Stosując się zaś do wytycznych zawartych w tym wyroku, SKO podjęło czynności procesowe celem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, w tym również przyczyn szkód stagnacji wody na gruntach Wnioskodawców. W toku prowadzonego postępowania w trybie art. 136 k.p.a. Kolegium zleciło Organowi I. instancji przeprowadzenie czynności w celu uzupełnienia przez biegłego W. P. opinii z września 2012 r. sporządzonej w niniejszej sprawie. Następnie Kolegium wystąpiło do Starosty [...] o wypożyczenie akt sprawy zakończonej ostateczną decyzją Starosty z [...] października 2006 r. nr [...], odmawiającą ustalenia zakresów i terminów odnowienia przepustu pod drogą gminną nr [...] pomiędzy działkami nr [...] i [...] w [...]. W piśmie z [...] listopada 2016 r. biegły W. P. przedstawił swoje stanowisko, że nie może potwierdzić, iż naniesiony na szkicu polowym nr [...], sporządzonym w 1996 r. przez geodetę W. W. przepust jest tym samym, co odkryty w dniu [...] września 2013 r. Po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej w dniu [...] grudnia 2016 r. z udziałem biegłego W. P., jak również uwzględniając stanowisko pełnomocnika Organu I. instancji, SKO uznało, że zgromadzony dotychczas materiał dowodowy nie jest wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy i zachodzi konieczność zasięgnięcia nowej opinii biegłego do spraw regulowania stosunków wodnych. W związku z tym Kolegium postanowieniem z [...] kwietnia 2017 r. nr [...] na podstawie art. 84 § 1 k.p.a. powołało biegłego J. M. – specjalistę z zakresu melioracji i ujęcia wód w celu sporządzenia kompleksowej opinii w sprawie. W opinii z maja 2017 r. biegły J. M. w sposób jednoznaczny stwierdził, że ten przepust jest przepustem wymienionym w decyzji Starosty [...] z [...] października 2006 r. nr [...] podzieliło to stanowisko biegłego, uznając, że w zgromadzonym materiale dowodowym brak było jakichkolwiek przesłanek do przyjęcia innej tezy. Ponadto, mając na względzie, że WSA w Warszawie w wyroku z 19 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 3219/15, za konieczne uznał ustalenie czy przepust, który został odkryty w toku postępowania administracyjnego w tej sprawie, to ten sam, którego dotyczyła ww. decyzja Starosty [...], ze względu na to, że jest ona ostateczna, a NSA w postanowieniu z 2 grudnia 2014 r., sygn. akt II OW 142/14 stwierdził, iż wydanie przez Starostę [...] decyzji z [...] października 2006 r. w przedmiocie przepustu w drodze, oznacza, że źródłowy wniosek H. i L. R. został już w tym zakresie rozpoznany - SKO uznało, że zasadnym było umorzenie postępowania w zakresie żądania Wnioskodawców, dotyczącego odbudowania przepustu, pomimo że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje na celowość dokonania przywrócenia jego funkcji. SKO nadmieniło, że wydanie decyzji w przedmiocie wymienionego przepustu byłoby możliwe wyłącznie w przypadku wyeliminowana z obrotu prawnego w postępowaniu nadzwyczajnym, powołanej ostatecznej decyzji Starosty [...] z [...] października 2006 r. W ocenie SKO, za zasadne należało, uznać żądanie Wnioskodawców w zakresie przywrócenia funkcjonalności rowu na działce nr ew. [...] i [...]. Kolegium wskazało bowiem, że analiza treści przepisu art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne prowadzi do wniosku, że przesłankami wydania nakazów w tym trybie jest ustalenie, że właściciel gruntu spowodował zmiany stanu wody na swoim gruncie i zmiany te wywierają szkodliwy wpływ na grunty sąsiednie. SKO podkreśliło, że w sprawie niniejszej Wnioskodawcy wykazali, iż szkoda rzeczywiście wystąpiła na ich gruncie, co potwierdził również WSA w Warszawie w wyroku z 19 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 3219/15. Jednocześnie wskazało, że nie podzieliło stanowiska Organu I. instancji przyjętego w zaskarżonej decyzji z [...] czerwca 2015 r., iż dla przywrócenia stosunków wodnych konieczne jest obniżenie niwelety drogi, zgodnie z zachowaniem naturalnego spływu wód powierzchniowych na odcinku 140 metrów, tj. od granicy między działkami nr ew. [...] i [...] do granicy między działkami nr ew. [...] i [...]. W tym miejscu SKO przytoczyło opinię biegłego J. M., który stwierdził, że podwyższenie drogi nie ma wpływu na zmianę stanu wody na gruncie, lecz zniszczenie istniejącego przepustu i likwidacja odcinka rowu od strony północnej spowodowały brak odpływu wody od strony działek nr [...] - [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2017 r. wniosła M. B., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7, art. 8, art. 80 w związku z art. 107 § 7 k.p.a. oraz art. 29 Prawa wodnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.), uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest nadto związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skład orzekający w niniejszej sprawie, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji - w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy - doszedł do przekonania, że wniesiona skarga nie jest zasadna. Podniesione w niej argumenty nie zasługiwały bowiem na uwzględnienie, a Sąd działając z urzędu nie stwierdził istnienia takich jej wad, które winny skutkować wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że sprawa ta kilkakrotnie była już przedmiotem rozpatrywania przez Organy administracji publicznej. Sporządzono w niej trzy specjalistyczne opracowania : S. M. z 2007 r., W. P. z 2012 r. oraz J. M. z 2017 r. Wykonanie tej ostatniej stało się konieczne w świetle oceny prawnej i wskazań zawartych w prawomocnym wyroku WSA z 19 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 3219/15. Sąd ten uznał bowiem za konieczne ustalenie czy przepust, który został odkryty w toku postępowania administracyjnego prowadzonego w tej sprawie, to ten sam, którego dotyczyła ostateczna decyzja Starosty [...] z [...] października 2006 r. nr [...], odmawiająca ustalenia zakresów i terminów odnowienia przepustu pod drogą gminną nr [...] pomiędzy działkami nr [...] i [...] w [...]. WSA zwrócił też uwagę, że Organ II. instancji w ogóle nie odniósł się do kwestii zasypanego rowu. SKO trafnie uznało zatem, że zgromadzony dotychczas materiał dowodowy nie jest wystarczający do rozstrzygnięcia tej sprawy i zachodzi konieczność zasięgnięcia nowej opinii biegłego do spraw regulowania stosunków wodnych. Ta więc kwestia (przepustu oraz rowu) stała się przedmiotem oceny biegłego J. M. Wobec tego, skoro ten biegły jednoznacznie - w przeciwieństwie do poprzedniego rzeczoznawcy W. P. – ustalił i podał w opinii z maja 2017 r., że zlokalizowany komisyjnie w dniu [...] września 2013 r. przepust jest przepustem wymienionym w decyzji Starosty [...] z [...] października 2006 r. nr [...], to niewątpliwie istniały podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego w tym zakresie. Z uwagi na istnienie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji w tym przedmiocie, nie było podstaw do rozstrzygania o tym w niniejszym postępowaniu administracyjnym. Wspomnieć też należy, że do kwestii tej odniósł się NSA. W postanowieniu z 2 grudnia 2014 r., sygn. akt II OW 142/14 stwierdził bowiem, że wydanie przez Starostę [...] decyzji z [...] października 2006 r. w przedmiocie przepustu w drodze, oznacza, iż źródłowy wniosek H. i L. R. został już w tym zakresie rozpoznany. Zasadne i uprawnione są zatem ustalenia SKO, że Opinia J. M. jest rzetelna, precyzyjna, spójna i udziela wyczerpującej odpowiedzi na kwestie dotąd wątpliwe, dostrzeżone przez WSA w wyroku wiążącym w tej sprawie z 19 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 3219/15. Przytoczyć należy, że biegły w swej Opinii wyjaśnił, iż na tożsamość przepustu wskazuje właściwa jego lokalizacja, która jest zgodna z mapą i terenem (3,3 m od granicy z działką nr [...]) oraz jego parametry, właściwe rzędne, średnica, spadek, materiał. SKO podzieliło to stanowisko biegłego, uznając, że w zgromadzonym materiale dowodowym brak było jakichkolwiek przesłanek do przyjęcia odmiennej tezy. Taka ocena – w ocenie Sądu - była trafna. Nadmienić bowiem należy, że z Opinii tej wynikało również, iż poprawa przejezdności przedmiotowej drogi (jej podwyższanie) przyczyniało się do sukcesywnego zasypywania tego przepustu, podobnie jak i wykonany wodociąg przyczynił się do zasypania wylotu przepustu i rowu wzdłuż działek [...] i [...]. Jednocześnie biegły stwierdził, że samo podwyższenie drogi nie ma wpływu na zmianę stanu wody na gruncie. Wpływ ten ma natomiast zniszczenie istniejącego przepustu i likwidacja odcinka rowu od strony północnej, przez co doszło do braku odpływu od strony działek o nr. ew. [...]-[...]. Biegły stwierdził także, iż rekonstrukcja przedmiotowego odcinka rowu oraz zachowanie przepustu wpłynęłoby poza tym na prawidłową eksploatację drogi. W tym stanie rzeczy zasadnie zaznaczyło SKO, że wydanie decyzji w przedmiocie wymienionego przepustu (jakkolwiek koniecznego) byłoby możliwe wyłącznie w przypadku wyeliminowana z obrotu prawnego w postępowaniu nadzwyczajnym, powołanej ostatecznej decyzji Starosty [...] z [...] października 2006 r. Podjęcie zatem przez Gminę działań w tym zakresie jest jak najbardziej celowe. Wobec poczynionych ustaleń, SKO trafnie za zasadne uznało żądanie Wnioskodawców w zakresie przywrócenia funkcjonalności rowu na działce nr ew. [...] i [...]. Stąd rozstrzygnięcia zawarte w pkt. I oraz II zaskarżonej decyzji odpowiadają prawu oraz stanowią powtórzenie zaleceń wynikających z przedmiotowej Opinii. Nie zostało przez Skarżącą przedstawione opracowanie, w którym sformułowane byłyby przez rzeczoznawcę przeciwne wnioski w tym przedmiocie. Sam zaś podniesiony przez Skarżącą fakt późniejszego przeprowadzenia wodociągu, nie może uniemożliwiać odtworzenia przedmiotowego rowu. Jak wynika z mapy ewidencyjnej znajdującej się w aktach sprawy, tak rów odwadniający do odbudowy jak i do odtworzenia nie kolidują bezpośrednio z wodociągiem. Gdyby jednak taka kolizja zachodziła, wodociąg winien zostać przesunięty, co może stanowić przedmiot odrębnego postępowania administracyjnego. Do zasypania rowu na działkach nr ew. [...] i [...] doszło bowiem podczas prac polegających na budowie wodociągu, o czym wspomniał biegły – J. M. w swej Opinii. Kwestia dojazdu Skarżącej do uprawianych na części działki nr ew. [...] - zboża i ziemniaków, nie może być rozpatrywana w tym postępowaniu administracyjnym. Skarżąca bowiem od początku miała świadomość, że przez jej działkę przedmiotowy rów przebiega. Nie czyniła starań by go zachować i zapewnić jego drożność, która to powinność spoczywała na niej w myśl przepisów Prawa wodnego, a wręcz przeciwnie zaakceptowała jego usunięcie. Wobec tego nie chodzi tu o realizację nowego urządzenia wodnego na tym terenie, a jedynie o odtworzenie od dawna już istniejącego rowu, który jak wynika z Opinii biegłego jest potrzebny do właściwej regulacji stosunków wodnych na tym terenie i winien być odtworzony. Tylko bowiem w ten sposób skutecznie można będzie zapobiec zalewaniu działek o nr ew. [...]-[...], położonych po drugiej stronie drogi. Mając na względzie przytoczone ustalenia, brak jest podstaw do podzielenia zarzutów skargi, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 80 w związku z art. 107 § 7 k.p.a. oraz art. 29 Prawa wodnego. Jak już wykazano nie doszło do naruszenia art. 29 Prawa wodnego. Zobowiązanie właścicielki działki nr ew. [...] - obręb [...] – M. B. do: a) odbudowania rowu na długości 38 mb, zaznaczonego kolorem czerwonym na mapie zasadniczej w skali 1:1000, stanowiącej załącznik do decyzji, zgodnie z następującym parametrami: głębokość rowu 0,70 m; szerokości w dnie 0,40 m; szerokości górą 1,5, ze spadkiem w kierunku jeziora [...], b) usunięcia krzewów z trasy rowu - było uprawnione i konieczne w realiach rozpatrywanej sprawy, podobnie jak i zobowiązanie właściciela działki nr ew. [...] - obręb [...] – J. K. do: a) odbudowania rowu na długości 2 mb, zaznaczonego kolorem czerwonym na mapie zasadniczej w skali 1:1000, stanowiącej załącznik do decyzji, zgodnie z następującymi parametrami: głębokość rowu 0,73; szerokość w dnie 0,4 m; szerokość górą 1,5 m, ze spadkiem w kierunku jeziora [...], b) przeprowadzenia konserwacji rowu na długości 40 mb na odcinku zaznaczonym kolorem niebieskim na mapie zasadniczej w skali 1:1000, stanowiącej załącznik do decyzji, w zakresie odmulenia rowu – średnia głębokość odmulenia 0,3 m; zachowania szerokości 0,5 m w dnie rowu i szerokości górą rowu – 4,0 m oraz spadku w kierunku jeziora [...], c) usunięcia drzew, pni oraz krzewów z trasy rowu. W ocenie Sądu, Organ odwoławczy nie posiadając wiedzy specjalistycznej w zakresie prawa wodnego i stosunków wodnych na gruncie, dokonał formalnej oceny prawidłowości sporządzonej Opinii J. M., w efekcie zasadnie uchylił decyzję Burmistrza, upatrującego przyczyn zalewania działek [...]-[...] w podniesieniu niwelety drogi, rozstrzygnął zgodnie z ustaleniami poczynionymi przez powołanego w tej sprawie trzeciego biegłego, uznając, że Opinia jego jest rzetelna, wyczerpująca, spójna i wyjaśnia wszelkie wątpliwości dostrzeżone przez WSA w prawomocnym wyroku z 19 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 3219/15, a stanowisku swemu dał wyraz w prawidłowo sporządzonej decyzji. Stąd nie można zgodzić się z zarzutami skargi, że doszło do naruszenia artykułów: 7, art. 77 § 1 i art. 80, i art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji. ----------------------- 8