IV SA/Wa 2452/07

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Karolina Kisielewicz - Malec po rozpoznaniu w dniu 2 stycznia 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) października 2007 r. Nr (...) w przedmiocie wymeldowania postanawia: I. zwolnić W.K. od kosztów sądowych, II. ustanowić dla W.K. adwokata. W.K. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Wnioskodawczyni - inwalidka I grupy podała, że źródłem jej utrzymania jest renta rodzinna w wysokości 549,41 zł. oraz dodatek pielęgnacyjny w kwocie 153,19 zł. Do wniosku skarżąca dołączyła m.in. orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, decyzję o ustaleniu wysokości renty oraz decyzję w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości, z której wynika, że jest ona właścicielką nieruchomości (gruntu i budynku mieszkalnego na tej nieruchomości). W.K. oświadczyła, że nie posiada żadnych oszczędności ani przedmiotów majątkowych. Skarżąca prowadzi jednoosobowe, samodzielne gospodarstwo domowe. Znaczną część dochodu przeznacza na zakup lekarstw. Rozpoznając wniosek stwierdzono, co następuje: Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata (radcy prawnego). Prawo to przyznaje się, jeżeli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływana dalej jako p.p.s.a.). Analiza podanych przez wnioskodawcę okoliczności, dokonywana w związku z przepisami ustawy daje odpowiedź, czy w odniesieniu do konkretnej osoby zachodzą przesłanki przemawiające za uwzględnieniem wniosku. Rozpoznając wniosek w tym zakresie mniejsze znaczenie będzie miał aspekt wysokości obciążeń finansowych jakie strona musi ponieść, albowiem przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym jest możliwe tylko wówczas, gdy strona nie jest w stanie ponieść nawet minimalnych kosztów. Brak możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania należy rozpatrywać w kontekście przyczyn od strony niezależnych, że obiektywnie nie jest ona w stanie ponieść kosztów sądowych. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i wobec tego powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Z okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wynika, że 74 - letnia skarżąca posiada I grupę inwalidztwa. Utrzymuje się z renty rodzinnej praż dodatku pielęgnacyjnego przyznanego jej z tytułu całkowitej niezdolności do pracy (art. 75 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, tekst jednolity: Dz. U. z 2004r, Nr 39 , poz. 353 ze zm.). Zdaniem Sądu sytuacja materialno - bytowa w jakiej znajduje się skarżąca uzasadnia przyznanie jej prawa pomocy we wnioskowanym przez nią zakresie. Oznacza to zwolnienie skarżącej od kosztów sądowych oraz przyznanie jej prawa pomocy w formie ustanowienia adwokata z urzędu. Skarżąca nie określiła we wniosku o przyznanie prawa pomocy kosztów utrzymania, uwzględniając jednak minimalne potrzeby życia codziennego, a także fakt, że jest on osobą niepełnosprawną, należy uznać, że nie jest ona w stanie wygospodarować środków na pokrycie kosztów zainicjowanego postępowania sądowego. Uzyskiwany przez nią dochód wystarcza na zaspokojenie elementarnych potrzeb egzystencjalnych. Skarżąca nie są w stanie opłacić kosztów sądowych wymaganych na obecnym etapie postępowania (wpisu od skargi), ale również z dużym prawdopodobieństwem, nie będzie jej na to stać w przyszłości. W świetle skomplikowanej sytuacji zdrowotnej skarżącej, trudno byłoby przewidywać szybką zmianę jego sytuacji materialnej. W konsekwencji zasadnym jest więc zwolnienie skarżącej od ponoszenia wszystkich, związanych ze sprawa kosztów sądowych, a więc także tych, które mogą (ale nie muszą) wystąpić w przyszłości. Nie można także wymagać od skarżącej aby z uzyskiwanego dochodu, poczyniła oszczędności i przeznaczyła je na koszty związane z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru. Żądanie od skarżącej jakichkolwiek kosztów stanowiłoby nieproporcjonalne ograniczenie jego prawa do sądu. Wyjaśnić należy, że wezwaniem z dnia 17 grudnia 2007r. skarżąca została omyłkowo wezwana do przedłożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF. W tym stanie rzeczy skarżąca nie ma obowiązku ponownego składania wniosku na urzędowym formularzu PPF. Z przedstawionych względów na podstawie art. 245 § 2 w związku z art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.