IV SA/Wa 2457/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska po rozpoznaniu w dniu 3 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej na przewoźnika. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze strona skarżąca działając przez swego pełnomocnika zakwestionowała decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej na przewoźnika. W skardze tej sformułowano wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który nie został jednak w żaden sposób uzasadniony. Dnia 16 września 2015 r. wpłynęło do Sądu pismo pełnomocnika skarżącego z prośbą o pilne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W świetle tych uregulowań instytucja wstrzymania wykonania ma niewątpliwie charakter wyjątkowy. Dodatkowo podkreślić należy, że wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na skarżącym. Jak podnoszono wielokrotnie w orzecznictwie, sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć, lecz wykazanie tego faktu ciąży na wnioskodawcy. Pozostaje bowiem poza sporem, że przytoczona regulacja nakłada określone obowiązki nie tylko na sąd administracyjny, ale i na wnioskodawcę. Jest on zobowiązany do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877). Tymczasem wnioskodawca reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika nie uzasadnił należycie swojego żądania. Stwierdził jedynie, iż zapłata kary w wysokości oznaczonej w zaskarżonej decyzji, stanowi nadmierne obciążenie finansowe. Zdaniem Sądu, przywołane przez pełnomocnika skarżącego w piśmie z dnia 11 września 2015 r., twierdzenia są niewystarczające i nie uprawdopodobniają jego sytuacji majątkowej, która wskazywałaby na wystąpienie okoliczności niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pełnomocnik skarżącego bowiem, nie załączył do pisma jakichkolwiek dokumentów i nie przedstawił związanych z tym dowodów i okoliczności, które pozwalałyby Sądowi na dokonanie ocen zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. I tak, do wniosku nie załączył chociażby zestawienia posiadanych składników majątkowych czy też wyciągów z rachunków bankowych. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004r., sygn. akt FZ 65/04). Niemniej jednak Sąd, analizując akta sprawy, również nie dostrzegł nadzwyczajnych okoliczności, które zgodnie z przywołanym art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Okoliczności takiej nie stanowi sama w sobie konieczność zapłaty nałożonej kary. Brak natomiast podstaw (strona skarżąca ich nie wskazała), aby przypuszczać, że wykonanie decyzji będzie się wiązać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki, jak wymaga tego art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 61 § 3 w związku z § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.