IV SA/Wa 2463/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rząsa, , po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w L. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania przed organem I instancji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] lipca 2017 r. w przedmiocie wszczęcia postępowania przed organem I instancji wniosła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w L.. Skarżąca wniosła także o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że wykonanie zaskarżonego postanowienia stwarza sytuację, w której w obrocie prawnym pojawi się wadliwa decyzja, której uchylenie wymagałoby dodatkowych działań prawnych, mających na celu jej wyeliminowanie. Skarżąca podkreśliła także, że zasady ekonomiki procesowej, oraz pobudzania zaufania obywateli do władzy publicznej wymagają wstrzymania tego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia wykonania postanowienia Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] lipca 2017 r. nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm., - dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji czy postanowienia. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z zestawienia treści art. 61 § 1 i § 3 p.p.s.a. wynika, że zasadą jest wykonalność decyzji i postanowień ostatecznych, zaś ich wstrzymanie przez sąd administracyjny jest wyjątkiem, który zgodnie z powszechnie przyjętą reguła wykładni powinien podlegać wykładni ścisłej (exceptiones non sunt extendendae). Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W postanowieniu z 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09 (CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, zaś dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Skarżąca uzasadniła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sposób lakoniczny. Co więcej skarżąca nie wskazała w jaki sposób wykonanie zaskarżonego postanowienia spowodowałoby dla skarżącej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a tylko w tym zakresie możliwe jest wstrzymanie wykonania aktu przez Sąd. Wymaga również podkreślenia, że ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Niezależnie od powyższych ustaleń należy stwierdzić, że postanowienie o uchyleniu postanowienia I instancji i wszczęciu postępowania, a takim aktem jest objęte wnioskiem skargi postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] lipca 2017 r., nie podlega w ogóle wstrzymaniu. Rozstrzyga ono bowiem określoną kwestie proceduralną, a nie przyznaje uprawnień ani nie nakłada obowiązków, które wymagałyby wykonania (por. np. T. Woś, Komentarz do art. 61 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX 2016, teza 9 i cyt. tam piśmiennictwo). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.