IV SA/Wa 247/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędzia WSA Marta Laskowska, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2008 r. sprawy ze skargi P. P. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia (...) listopada 2007 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. skargę oddala; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M. K. prowadzącego Kancelarię Adwokacką przy (...) kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych stanowiącą 22 % podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zaskarżonym postanowieniem z dnia (...) listopada 2007 r. nr (...) Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpatrzeniu zażalenia P.P. na postanowienie Wojewody (...) z dnia (...) października 2007 r. nr (...), którym podjęto zawieszone postępowanie odwoławcze od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia (...) kwietnia 2007 r. orzekającej o wymeldowaniu P. P. z pobytu stałego w lokalu nr (...) położonego przy ul. (...) w S., umorzył postępowanie odwoławcze w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania. W uzasadnieniu organ podniósł, iż postanowieniem z dnia (...) października 2007 r. Wojewoda (...) podjął zawieszone postępowanie odwoławcze w sprawie o wymeldowanie P. P. ze wskazanego lokalu. Na powyższe postanowienie P. P. wniósł zażalenie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Jednocześnie w dniu (...) października 2007 r. Wojewoda (...) wydał decyzję, którą utrzymał w mocy decyzję organu I instancji orzekającą o wymeldowaniu zainteresowanego z lokalu przy ul. (...) w S. W tej sytuacji organ uznał, iż wydanie przez Wojewodę decyzji z dnia (...) października 2007 r. kończącej postępowanie administracyjne w sprawie meldunkowej dotyczącej P. P., uniemożliwia Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji rozpoznanie zażalenia na postanowienie z dnia (...) października 2007 r., albowiem możliwe by to było jedynie w sytuacji, gdyby przedmiotowe postępowanie było w toku. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł P. P. wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż zaskarżone postanowienie jest sprzeczne z Konstytucją RP, prawem do godności i uczciwości ludzkiej, a przede wszystkim pozbawia stronę prawa do obrony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Minister dodał nadto, iż zaskarżone postanowienie nie rozstrzygało o istocie sprawy, a zatem nie określało praw i obowiązków stron postępowania w sferze prawa materialnego, tym samym nie pozbawiło strony prawa do obrony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy P.p.s.a.). Mając na względzie powyższe unormowanie Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zgodnie z art. 97 § 1 kpa organ administracji publicznej zawiesza postępowanie: - w razie śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłej strony do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5 (...), - w razie śmierci przedstawiciela ustawowego, - w razie utraty przez stronę lub przez jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych, - gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Przepis ten enumeratywnie wymienia sytuacje, w których możliwe jest zawieszenie przez organ postępowania. Jednakże niezbędnym warunkiem jest przede wszystkim aby postępowanie, którego zawieszenie ma dotyczyć, było w toku. Postępowanie administracyjne jest uregulowanym prawem procesowym ciągiem czynności procesowych podejmowanych przez organy administracji publicznej oraz inne podmioty postępowania w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Zawieszenie natomiast postępowania jest to taki stan, w którym trwa nadal stan zawisłości sprawy, nadal istnieją powstałe w nim stosunki prawnoprocesowe, ale tok postępowania ulega wstrzymaniu, sprawa spoczywa bez biegu i w zasadzie żadne czynności procesowe nie są podejmowane. W okresie zawieszenia postępowania żadne terminy w zasadzie nie biegną, a po ustaniu przyczyn zawieszone postępowanie zostaje podjęte na nowo. Z powyższych uregulowań jednoznacznie wynika, iż postępowanie w przedmiocie zawieszenia (bądź odmowy zawieszenia) i podjęcia postępowania jest postępowaniem wpadkowym w ramach toczącego się postępowania głównego. Podjęcie jakichkolwiek czynności w tym zakresie możliwe jest zatem tylko i wyłącznie gdy toczy się postępowanie główne. W niniejszej sprawie postępowaniem głównym było postępowanie administracyjne w sprawie wymeldowania P. P. z lokalu nr (...) przy ul. (...) w S. Jak wynika z akt sprawy zostało ono zakończone decyzją Wojewody (...) z dnia (...) października 2007 r. Skoro zatem postępowanie główne zostało zakończone to bezprzedmiotowe stało się procedowanie w przedmiocie jego zawieszenia. Podstawą prawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji był art. 138 § 1 pkt 3 kpa. Przepis ten zawiera zamknięty katalog decyzji organu odwoławczego. Oznacza to, że organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania decyzji o sentencji innej niż wymienione w powołanym przepisie. Art. 138 § 1 pkt 3 kpa nie określa przesłanek wydania decyzji o umorzeniu postępowania. Przyjąć zatem należy, że w tym zakresie mają zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organem pierwszej instancji czyli przepis art. 105 kpa, zgodnie z którym organ administracji ma obowiązek umorzyć postępowanie, jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe. Jak wskazano wyżej taka sytuacji miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu a skarga jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, na zasadzie art. 151 ustawy P.p.s.a. podlega oddaleniu. O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 powołanej ustawy.