IV SA/Wa 2471/16

Dnia 8 grudnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski, po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2016 roku, numer [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. K. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2016 roku w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia w wysokości 51.909,68 zł. Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które mogą zaistnieć w rodzinie skarżącego w przypadku wykonania decyzji. Skarżący podniósł, że jest emerytem i otrzymuje emeryturę w kwocie 1.686,94 zł, co uniemożliwia zapłatę kary pieniężnej w kwocie 51.909,68 zł. Ponadto skarżący ma na utrzymaniu chorego na Downa syna oraz żonę chorą na cukrzycę, która otrzymuje emeryturę w wysokości 1.073,97 zł. Na potwierdzenie sytuacji majątkowej skarżący przedłożył potwierdzenie wypłaty świadczenia emerytalnego za lipiec 2016r. (k. 15), orzeczenie o trwałym stopniu niepełnosprawności K. K. (k. 16), zaświadczenia o stanie zdrowia J. K.(k. 17 – 19) oraz decyzję o przyznaniu J. K. emerytury rolniczej w kwocie 912,97 zł netto (k. 20). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania aktu ma charakter wyjątkowy, albowiem może mieć miejsce jedynie w przypadku gdy zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zastosowanie tej instytucji nie może być poprzedzone oceną zasadności skargi, ponieważ takie działanie sądu, dokonywane w ramach posiedzenia niejawnego, oznaczałoby niedopuszczalną ocenę legalności zaskarżonego aktu, sprowadzającą się do przedsądu. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, stanowiące odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z określonych powyżej przesłanek (okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym). Jak wynika z brzmienia przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., ustawodawca co prawda nie nałożył na stronę skarżącą obowiązku wykazania, że zachodzą przewidziane nim przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu, to jednakże uprawdopodobnienie przez stronę skarżącą podstaw złożonego wniosku powinno być rozpatrywane w kategoriach podejmowania działań we własnym procesowym interesie, przy czym w razie złożenia wniosku o wstrzymanie rzeczą Sądu jest zbadać okoliczności decydujące o wstrzymaniu, bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. W rozpoznawanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, a zatem aktu, który podlega wykonaniu. Jego zastosowanie oznacza spowodowanie zmiany rzeczywistości, gdyż jako nakładający na wnioskodawcę określone obowiązki może być zrealizowany, w przypadku braku dobrowolnego jego wykonania, w drodze egzekucji administracyjnej. Przy czym nieuregulowanie należności pieniężnej we wskazanym terminie skutkuje wszczęciem postępowania egzekucyjnego w celu przymusowego ściągnięcia należności w trybie egzekucji administracyjnej, co generuje dodatkowe koszty. Zaskarżone rozstrzygnięcie jest decyzją ostateczną, a zatem nadaje się do wykonania w drodze przymusu administracyjnego. Organ może przystąpić do egzekucji administracyjnej kary pieniężnej nałożonej zaskarżoną decyzją, nie bacząc na wynik postępowania sądowego. Mając zatem na względzie zarówno wysokość nałożonej kary pieniężnej (51.909,68 zł), koszty ewentualnej egzekucji administracyjnej, jak również argument o braku posiadania środków na wskazany cel, a w związku z tym fakt, że uiszczenie kary destabilizowałoby sytuację finansową rodziny skarżącego, należało przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania znacznej szkody, a powstałych skutków nie wynagrodziłby późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia. Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.