IV SA/Wa 2474/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi H. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) października 2007 r., nr (...) w przedmiocie odmowy zezwolenia na usunięcie drzewa postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 lutego 2008 r. oddalił skargę H. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) października 2007 r. w przedmiocie odmowy zezwolenia na usunięcie drzewa. Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2008 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Od powyższego postanowienia skarżący w ustawowym terminie wniósł sprzeciw. W uzasadnieniu podał, iż postanowienie z dnia 9 kwietnia 2008 r. jest dla niego krzywdzące, bowiem emerytura w kwocie 2145 zł z ograniczeniami wystarcza na jego potrzeby. H. S. wskazał również, iż ponosi wydatki na leki, a ponadto ok. 500 zł miesięcznie wydaje na opłaty za ogrzewanie gazowe. Oszczędności, które posiada – w kwocie 2800 zł gromadził ponad jeden rok, natomiast środki zgromadzone na lokacie w wysokości 19 000 zł – gromadził na ewentualne koszty pogrzebu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy nie jest zasadny. Z oświadczenia skarżącego o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że jest on osobą samotną, posiada nieruchomość o pow. 120 m ², oszczędności w wysokości 2 800 zł na koncie bankowym oraz 19 000 zł na lokacie. Miesięczny dochód skarżącego stanowi emerytura w wysokości 2 145 zł. Ponadto podał, że w 2007 r. przeszedł operację serca oraz musi kupować drogie leki. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej : P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego dla siebie i rodziny. W niniejszej sprawie H. S. nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania sądowego. Prawo pomocy jest instytucja wyjątkową, mającą służyć osobom, którym brak środków finansowych uniemożliwia dostęp do sądu. Z oświadczeń skarżącego wynika, iż przyznanie prawa pomocy byłoby nieuzasadnione. Skarżący uzyskuje bowiem stały comiesięczny dochód w wysokości 2 145 zł z tytułu emerytury, a ponadto posiada oszczędności w kwocie 2 800 zł na koncie bankowym oraz 19 000 zł na lokacie. Należy zatem uznać, iż posiada odpowiednie środki pieniężne, niezbędne do uzyskania dostępu do sądu. Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę należało przyjąć, iż sytuacja materialna wnioskodawcy pozwala na poniesienie kosztów sądowych oraz kosztów ustanowienia pełnomocnika we własnym zakresie. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 246 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 260 ustawy P.p.s.a.