IV SA/Wa 2474/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska, sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Protokolant ref. Marta Pachulska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi W. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz W. R. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2017r. ([...]) uchylająca decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2017r. Nr [...] wydaną w wyniku wznowienia postępowania, mocą której Wójt Gminy [...] uchylił w całości decyzję tegoż organu z dnia [...] kwietnia 2016 r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie trzech budynków inwentarskich - kurników o obsadzie 9500 sztuk kury nioski reprodukcyjnej w systemie chowu ściołowego (tj. 114 DJP łącznie) wraz z niezbędną infrastrukturą na terenie działki nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gmina [...], powiat [...] i orzekającą, że nie można uchylić opisanej wyżej decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2016r. nr [...], gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Stan sprawy jest następujący. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016r. r. Nr [...] Wójt Gminy [...] określił środowiskowe uwarunkowania dla opisanej wyżej inwestycji. Następnie wpłynęły wnioski [...], [...] i [...] o uchylenie wskazanej decyzji. Jako podstawę wszczęcia postępowania nadzwyczajnego podano, że osoby te są właścicielami działek położonych w bardzo bliskiej odległości od terenu planowanej inwestycji. Realizacja inwestycji spowoduje pogorszenie warunków bytowania (zapach, hałas, zanieczyszczenie wód, wzmożony ruch), a co za tym idzie spadek wartości nieruchomości. W pierwszej kolejności zbadano zachowanie terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania. Zdaniem organu wszystkie trzy wnioski o wznowienie postępowania w sprawie zostały złożone z zachowaniem terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. W dniu [...] kwietnia 2017 r. Wójt Gminy [...] wydał trzy odrębne postanowienia, mocą których na podstawie art. 149 § 1 i art. 150 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2016r., oddzielnie na podstawie złożonego wniosku każdego z trzech wnioskodawców. Następnie w dniu [...] maja 2017 r. Wójt Gminy [...] wydał decyzję, mocą której uchylił w całości własną decyzję dnia [...] kwietnia 2016r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że postępowanie zostało wznowione z wniosku strony [...]. Dalej w dniu [...] maja 2016r. wydał drugą decyzję, mocą której uchylił w całości własną decyzję dnia [...] kwietnia 2016r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że postępowanie zostało wznowione z wniosku [...]. Jako trzecią wydano decyzję z dnia [...] maja 2017r. o tożsamym rozstrzygnięciu jak uprzednie. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że postępowanie zostało wznowione z wniosku [...]. Organ I instancji uznał, że planowane przedsięwzięcie będzie źródłem emisji amoniaku, siarkowodoru, pyłu i zanieczyszczeń energetycznych. Zdaniem tego organu w istniejącym stanie prawnym nie można dokonać właściwej oceny uciążliwości zapachowych przedsięwzięcia z uwagi na brak standardów zapachowej jakości powietrza i meto oceny zapachowej jakości powietrza, jednakże owej kwestii nie można pominąć ze względu na sprzeciw społeczności wobec planowanej inwestycji. Według organu skala zamierzenia inwestycyjnego wnioskodawcy i położenie zabudowań mieszkalnych ludzi od wielkotowarowej fermy już rodzi i będzie rodzić w przyszłości konflikty społeczne. W konkluzji organ I instancji stwierdził, kierując się zasadą przezorności, iż negatywne skutki związane z realizacją planowanej inwestycji niewątpliwie wystąpią, należało zatem odmówić inwestorowi określenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia. Od decyzji Wójta Gminy [...] odmawiającej ustalenia środowiskowych uwarunkowań odwołanie wniosła inwestorka [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Rozpatrując przedmiotową sprawę w trybie odwoławczym Kolegium podniosło następujące kwestie. W instytucji wznowienia postępowania występuje aspekt materialnoprawny, a mianowicie prawo do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji wznowił postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i wydał decyzję w trybie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. (organ administracji publicznej wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145 a k.p.a. i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy). Kolegium zaakceptowało ustalenia Wójta, że strona zachowała termin do złożenia podania o wznowienie. Ponadto zaakceptowano stanowisko organu I instancji, że organ ten dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie uznania wnioskodawcę za stronę niniejszego postępowania. Tym samym Kolegium uznało, że organ I instancji prawidłowo uznał, iż w sprawie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania określana w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Nie podzielono jednak rozstrzygnięcia merytorycznego Wójta. Otóż zdaniem Kolegium nie było podstaw do zastosowania art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż taką decyzję organ może podjąć w sytuacji, gdy dokona jakichkolwiek nowych ustaleń co do stanu faktycznego sprawy. Tymczasem organ dokonał jedynie odmiennej oceny zgromadzonego już materiału dowodowego. Dalej zawarto szerokie wywody teoretyczne co do kolejnych etapów postępowania wznowieniowego oraz jego charakteru i istoty. W reasumpcji tych wywodów Kolegium stwierdziło, że nie zaistniała żadna z przesłanek, która stanowiłaby podstawę do odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań planowanego przedsięwzięcia. Teren planowanej inwestycji nie jest objęty obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, tak że nie można mówić, iż planowana inwestycja byłaby niezgodna z ustaleniami planu. Planowana inwestycja nie spowoduje niekorzystnego oddziaływania na obszary prawnie chronione (obszar Chronionego Krajobrazu [...] [...] oraz obszar Natura 2000 [...] [...]). Nie stwierdzono również niezgodności planowanej inwestycji z przepisami szczególnymi. Nieruchomość, na której w chwili obecnej inwestor planuje realizację przedmiotowego przedsięwzięcia położona jest na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...]. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Według zapisu w § 3 ust. 2 rozporządzenia, zakaz ten nie dotyczy realizacji przedsięwzięć bezpośrednio związanych z rolnictwem i przemysłem spożywczym. Przedmiotowa inwestycja należy do przedsięwzięć służących rolnictwu, wobec czego jej realizacja nie narusza zakazów wynikających z powyższego rozporządzenia. Nie zaistniała również sytuacja, w której organy współdziałające odmówiłyby uzgodnienia warunków realizacji - w przedmiotowej sprawie została wydana pozytywna opinia PPIS w [...], zaś RDOŚ w [...] uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił warunki realizacji inwestycji. Nie miał również miejsca przypadek, w którym organ zaproponowałby inwestorowi realizację przedsięwzięcia w innym wariancie, zaś wnioskodawca by się na to nie zgodził. Tak więc zdaniem organu II Instancji nie wystąpiły przesłanki negatywne ustalenia warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia określone w prawie materialnym. Na zakończenie Kolegium podkreśliło, że nie wszystkie wady postępowania administracyjnego mają znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wyjawienie tych wad i ich usunięcie we wznowionym postępowaniu (tu: brak udziału stron w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej) prowadzi do konstatacji, że pomimo usunięcia tych wad, treść rozstrzygnięcia winna pozostać niezmieniona. Oznacza to, że nawet gdyby organ uchylił decyzję z przyczyn procesowych, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, to podjęte nowe rozstrzygnięcie w sprawie byłoby tożsame z rozstrzygnięciem dotychczasowym, które jest zgodne z prawem materialnym. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł [...]. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez błędną ocenę twierdzeń strony, że inwestycja nie wywrze negatywnych konsekwencji na byt skarżącego. Dalej art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 84 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy (nie ustalono czy budowa studni głębinowej nie przyczyni się do zaniku wody w studni skarżącego). Następnie naruszenie tych samych dwóch przepisów k.p.a. w powiązaniu z art. 80 k.p.a. poprzez pominięcie, że pojawiły się nowe dowody w postaci twierdzeń i stanowisk osób, które obecnie zostały dopuszczone do udziału w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej. Podniesiono także zarzut naruszenia art. 146 § 2 k.p.a. i art. 5 Konstytucji RP. Skarga wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu podano, że SKO nie wzięło pod uwagę, że na terenie powiatu żuromińskiego powstało wiele ferm drobiu. Teoretycznie wszystkie inwestycje spełniają wymagane normy i wskaźniki, jednakże w rzeczywistości ich oddziaływanie jest bardzo silne i uciążliwe dla mieszkańców. Skarżący kwestionuje stanowisko SKO, że owa uciążliwość jest jedynie subiektywnym odczuciem mieszkańców. Wbrew stanowisku Kolegium w toku postępowania wznowieniowego pojawiły się nowe dowody. Takimi dowodami były twierdzenia stron, które zostały włączone do sprawy. W ocenie skarżącego organ nie wykazał w sposób przekonujący, że w sprawie mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej. Organ nie uwzględnił podstawowej zasady wyrażonej w art. 5 Konstytucji RP tj. zasady zrównoważonego rozwoju. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W ocenie Sądu przy wydaniu kontrolowanej decyzji doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, a mianowicie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. i art. 151 § 2 k.p.a. W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że organ odwoławczy naruszył art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. Przedmiotem kontroli jest decyzja wydana w postępowaniu wznowieniowym. Przepis art. 151 § 1 i 2 k.p.a. reguluje wyczerpująco rodzaje zakończenia postępowania w sprawie wznowienia, a zatem wyłączone jest podjęcie innej treści rozstrzygnięcia kończącego postępowanie. Jedną z takich decyzji kończących postępowanie w sprawie wznowienia jest decyzja stwierdzająca wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, którą organ wydaje gdy występują przesłanki negatywne określone w art. 146 § 1 i 2 k.p.a., wyłączające dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowienia. Przy czym zakończenie postępowania decyzją stwierdzającą wydanie decyzji z naruszeniem prawa może nastąpić wyłącznie po przeprowadzeniu postępowania co do podstaw wznowienia i rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Prawidłowo zatem organy po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania przeprowadziły postępowanie ustalające wystąpienie przesłanki wznowieniowej jaką w tym wypadku było pominięcie strony postępowania, a następnie przeprowadziły postępowanie merytoryczne. Zakres jednak tego postępowania nie jest wystarczający, o czym niżej. Przepis art. 151 § 2 k.p.a. stanowiący podstawę procesową rozstrzygnięcia - choć wadliwie nie powołany w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji - w sytuacji stwierdzonej przez organ wadliwości postępowania głównego wymaga, aby tenże organ wydając decyzję w postępowaniu wznowieniowym stwierdził, że owa poddana wznowieniu decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Dopiero potem wskazuje z jakich powodów, pomimo stwierdzonej wadliwości wskazanej w art. 145 k.p.a., art. 145 a k.p.a. i art. 145 b k.p.a., odstępuje od jej uchylenia. Jeśli w sprawie wystąpią okoliczności, o których mowa w art. 146 § 2 k.p.a., to należało podjąć rozstrzygnięcie w trybie art. 151 § 2 k.p.a. tj. stwierdzić wydanie decyzji ostatecznej Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2016r. nr [...] z naruszeniem prawa (strony bez własnej winy nie brały udziału w postępowaniu środowiskowym) – vide wyrok NSA z dnia 12 października 2017r. sygn. akt II OSK 220/16. Tymczasem osnowa zaskarżonej decyzji nie zawiera takiego stwierdzenia, wbrew literalnemu brzmieniu normy art. 151 § 2 k.p.a. Zakwalifikowanie danego uchybienia jako naruszenia prawa otwiera stronie drogę do wystąpienia z roszczeniem o odszkodowanie. Brak natomiast stwierdzenia w decyzji może powodować wątpliwości co do zasadności ewentualnego roszczenia o odszkodowanie, co w konsekwencji może zamknąć drogę do uzyskania takiego odszkodowania (pod warunkiem, że strona wykaże poniesienie szkody). Poza powyższym uchybieniem Sąd stwierdza dalej idące uchybienie w kontrolowanej decyzji, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mianowicie zastosowanie art. 151 § 2 k.p.a. zostało poprzedzone stwierdzeniem, że występuje przeszkoda wymieniona w art. 146 § 2 k.p.a. Z kolei ostatnia konkluzja jest wynikiem rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją środowiskową. W tym miejscu Sąd przypomina, że obowiązkiem organu, po ustaleniu, że decyzja ostateczna była dotknięta jedną z wadliwości wyliczonych w art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b k.p.a. – jest rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Postępowanie wznowienie nie jest tylko postępowaniem weryfikacyjnym, ale obejmuje również rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej (art. 149 § 2 k.p.a.). Decyzja kończąca postępowanie w sprawie wznowionej rozstrzyga ją zarówno co do podstaw wznowienia, jak i co do istoty sprawy administracyjnej (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydanie 12. Warszawa 2012, str. 583, 588). Dopiero przeprowadzenie postępowania co do istoty może doprowadzić do wyprowadzenia tezy, że co prawda doszło do naruszeń procesowych przy rozpoznawaniu sprawy środowiskowej, ale nie miały one żadnego znaczenia, gdyż i tak zapadłaby decyzja tej samej treści jaką wydał Wójt Gminy [...] w dniu [...] kwietnia 2016r. Aby jednak było uprawnione takie twierdzenie konieczne jest przeprowadzenie ponownego postępowania środowiskowego i wypowiedzenie się we wszystkich wymaganych przez o.o.ś elementach decyzji środowiskowej. Jak się wskazuje w doktrynie zastosowanie przesłanki określonej w art. 146 § 2 k.p.a. może nastąpić tylko w razie, gdy nowa decyzja odpowiadałaby w swojej istocie decyzji dotychczasowej, a więc tylko w przypadku, gdy organ w wyniku ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej, w oparciu o przepisy prawa materialnego rozstrzygnie sprawę tak, jak została rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Treść rozstrzygnięcia musi pokrywać się w całości z rozstrzygnięciem przyjętym w decyzji ostatecznej (tak (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydanie 14. Warszawa 2016, str. 680). Zatem organ ma obowiązek zastosować przepisy prawa materialnego w taki sposób, jakby na nowo prowadził postępowanie środowiskowe. Strona bowiem, która została pozbawiona udziału w postępowaniu zwykłym ma zagwarantowane prawo, że po wznowieniu postępowania zostaną zachowane standardy prowadzenia postępowania w taki sposób jakby zostało "reaktywowane" postępowanie, w którym nie brała bez własnej winy udziału. W postępowaniu w sprawie wznowienia dopuszczalne jest wyłącznie rozstrzygnięcie tożsamej sprawy pod względem podmiotowym, przedmiotowym i podstawy prawnej sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Tą zaś podstawą prawną jest ustawa z 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016r. poz. 353 ze zm. – dalej o.o.ś.) według stanu prawnego na dzień wydania decyzji przez Wójta Gminy [...]. Ustawa ta w art. 82 ust. 1 wskazuje jakie warunki muszą zostać wskazane w decyzji środowiskowej, która zapada po przeprowadzeniu oceny przedsięwzięcia na środowisko. Następnie jakie wymogi musi spełniać uzasadnienie decyzji (art. 85 o.o.ś.). Nade wszystko zaś przepis art. 80 ust. 1 przewiduje, że organ wydając decyzję środowiskową bierze pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 o.o.ś., ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu na środowisko oraz wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa. Kolegium miało obowiązek przeprowadzić ponownie postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej, aby uznać, że doszło do tożsamych ustaleń, jakie zawarto w decyzji ostatecznej. W tym celu konieczne było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego co do meritum, gdyż postępowanie wznowieniowe nie jest tylko postępowaniem weryfikacyjnym (vide cyt. wyrok NSA z dnia 12 października 2017r., sygn.. akt II OSK 220/16). Oznacza to konieczność rozważenia i oceny całokształtu sprawy. Jako najbardziej ważki element tego postępowania należy uznać raport o oddziaływaniu na środowisko. Oznacza to konieczność w postępowaniu wznowieniowym analizy i ustosunkowania się do podstawowego dowodu w sprawie jakim jest raport. Ustalenia bowiem zawarte w raporcie determinują rozstrzygnięcie środowiskowe. Wiąże się to z oceną raportu jako sformalizowanego dowodu, bowiem warunki jakim winien odpowiadać raport zawarte są w art. 66 o.o.ś. Oznacza to konieczność ponownego przeanalizowana znajdującego się w aktach raportu, aby stwierdzić że spełnia on wymagane przez w/w przepis kryteria. Jedynie bowiem prawidłowo sporządzony raport, spełniający wszystkie kryteria stanowić może podstawę wydania decyzji środowiskowej. Ustalenia raportu następnie są inkorporowane w decyzji środowiskowej. W szczególności konieczna jest analiza, czy przyjęty do rozstrzygnięcia wariant przedsięwzięcia jest optymalny jeśli chodzi o ochronę środowiska. Kwestia ustaleń zawartych w raporcie ma znaczenia także przy sporządzaniu uzasadnienia decyzji (art. 85 ust. 2 pkt 1b) tiret pierwszy o.o.ś.). Tymczasem Kolegium w ogóle nie odniosło się do ustaleń raportu, a postępowanie co do meritum zostało odzwierciedlone zaledwie na jednej stronie rozważań. Dotyczą te rozważania: problematyki planu miejscowego, obszarów przyrodniczych chronionych prawnie, uzgodnień i opinii, kwestii uregulowanej w art. 81 ust. 1 o.o.ś. (zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie niż proponowany przez wnioskodawcę), planu gospodarowania wodami. Po takim zakresie rozważań Kolegium doszło do wniosku, że nie wystąpiły przesłanki negatywne ustalenia warunków realizacji przedsięwzięcia określone w prawie materialnym. Zdaniem Sądu tak wąski zakres postępowania wyjaśniającego w sposób oczywisty narusza przepisy prawa procesowego tj. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie był on wystarczający do podjęcia konkluzji, że po wznowieniu i tak zapadłaby dokładnie tej samej treści decyzja jaką wydał Wójt Gminy [...]. W szczególności należy podnieść, że decyzja środowiskowa zawiera szereg warunków prowadzenia inwestycji. Jak wyżej wskazano treść rozstrzygnięcia musi pokrywać się w całości z rozstrzygnięciem przyjętym w decyzji ostatecznej, co oznacza, że wszystkie warunki decyzji środowiskowej, którą po wznowieniu wydałby organ, muszą się pokrywać z rozstrzygnięciem, które wydał Wójt Gminy [...]. W przeciwnym wypadku powinien znaleźć zastosowanie art. 151 § 1 pkt 1) k.p.a. tj. Kolegium miałoby obowiązek uchylenia decyzji ostatecznej i wydania nowej decyzji in meritum. Taki charakter postępowania wyznaczonego granicami normy art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. wymaga ponownego pełnego postępowania wyjaśniającego. Tymczasem organ zaniechał tego obowiązku, czym naruszył wskazane przepisy procesowe. Tym samym jako zasadny okazał się zarzut skargi, że organ nie wykazał w sposób przekonujący, że w sprawie mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach zasądzono na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. i na owe koszty składa się wpis sądowy w wysokości 200 zł.