IV SA/Wa 2475/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska - Litwiniec Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka Sędzia WSA Monika Barszcz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. G. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] września 2020 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "Dyrektor RZGW", "organ II instancji", "organ odwoławczy") z dnia [...] września 2020 r., znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w D. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "Dyrektor Zlewni" lub "organ I instancji") z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia wodnoprawnego. Sąd ustalił następujący stan faktyczny. W dniu 2 września 2019 r. wpłynął do Zarządu Zlewni w D. PGW Wody Polskie wniosek I. G. (dalej: "strona", "skarżąca", "wnioskodawczyni") w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na lokalizowanie na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią nowych obiektów budowlanych tj.: budynku rekreacji indywidualnej wraz z infrastrukturą techniczną oraz gromadzenie ścieków bytowych na działce o nr [...] obręb [...] K., gm. P. Pismem z dnia 22 października 2019 r., organ wezwał stronę do uzupełnienia ww. wniosku i operatu wodnoprawnego. W dniu 15 listopada 2019 r. wnioskodawczyni uzupełniła dokumentacje w sprawie. Zawiadomieniem z dnia 28 listopada 2020 r. Dyrektor Zarządu Zlewni, poinformował strony o wszczęciu niniejszego postępowania oraz zamieścił w tym zakresie odpowiednią informację w Biuletynie Informacji Publicznej. Pismem z dnia 9 stycznia 2020 r., organ I instancji wezwał wnioskodawczynię do złożenia wyjaśnień dot. ww. wniosku i operatu wodnoprawnego. W dniu 7 lutego 2020 r., strona złożyła wyjaśnienia oraz dołączyła m.in.: operat wodnoprawny na lokalizowanie na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią nowych obiektów budowlanych tj.: budowę budynku rekreacji indywidualnej wraz z infrastrukturą techniczną oraz gromadzenie na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią ścieków bytowych na działce o nr [...] obręb [...] K., gm. P. wraz z zapisem na elektronicznym nośniku danych, sporządzony w sierpniu 2019 r.; wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy P. dla obszaru K. , zatwierdzony uchwałą Rady Gminy P. nr [...] z dnia [...] czerwca 1997 r.; decyzję znak: [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. PGW Wody Polskie z dnia [...] września 2019 r., dot. zwolnienia od zakazów obowiązujących na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, określonych w art. 77 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2020 r. poz. 310, dalej także jako: "p.w."), na działce nr ew. [...] obręb [...] K. , gm. P. ; 4. opis prowadzenia zamierzonej działalności w języku nietechnicznym; 5. wypis z rejestru gruntów dla ww. działki. Decyzją z dnia [...] marca 2020 r. Dyrektor Zlewni: I. odmówił udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na lokalizowanie na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią nowych obiektów budowlanych tj.: budynku rekreacji indywidualnej wraz z infrastrukturą techniczną na działce o nr [...] obręb [...] K. , gm. P. ; II. udzielił pozwolenia wodnoprawnego na gromadzenie na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią ścieków bytowych na terenie działki o nr ew. [...] obręb [...] K. , gm. P. ; III. określił położenie miejsca gromadzenia ścieków na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, wg. tabeli nr 1; IV. ustalił warunki wykonywania uprawnień wynikających z niniejszego pozwolenia: 1. w ramach przedsięwzięcia należy wykonać: a) szczelny zbiornik na ścieki bytowe o pojemności do 6,0 m3, zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i certyfikatem potwierdzającym szczelność wyrobu, z zastosowaniem rozwiązań technicznych zabezpieczających przed przedostaniem się wód powodziowych do wnętrza zbiornika, mogących powodować wypływanie ścieków na powierzchnię terenu, b) nadziemną część konstrukcji zbiornika do gromadzenia nieczystości płynnych do rzędnej nie niższej niż 81,65 m n.p.m. c) prowadzić prace związane z realizacją ww. przedsięwzięcia w okresie korzystnych warunków hydrologicznych, 2. nie powodować zmian w obecnym ukształtowaniu terenu; V. ustalił obowiązki niezbędne ze względu na ochronę zasobów środowiska, interesów ludności i gospodarki: a) usuwać na bieżąco poza obszar szczególnego zagrożenia powodzią odpady (urobek) powstające w związku z prowadzeniem robót budowlanych - zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, b) przerwać prace i usunąć z terenu inwestycji sprzęt oraz materiały budowlane mogące zanieczyścić wody podczas powodzi, w przypadku wystąpienia zagrożenia powodziowego, c) uporządkować teren ww. działki po zakończeniu robót i przywrócić do stanu zapewniającego swobodny przepływ wód powodziowych, d) zachować takie warunki prowadzenia robót, aby zapewnić spływ wód powodziowych oraz bezpieczeństwo terenów i obiektów położonych powyżej i poniżej inwestycji, m.in. nie gromadzić materiałów użytych do wykonania ww. inwestycji, nie przegradzać trasy przepływu wód powodziowych, nie podwyższać terenu ww. nieruchomości, e) utrzymywać w czystości teren ww. działki, w celu maksymalnego obniżenia stężeń zanieczyszczeń, aby nie spowodować zanieczyszczenia wód w rzece w przypadku wystąpienia powodzi, f) w przypadku wystąpienia z winy Inwestora szkód na terenach przyległych do planowanej inwestycji, jest on zobowiązany do ich usunięcia na koszt własny oraz do pokrycia wynikłych strat. Ponadto organ I instancji ustalił, że pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych, koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących do roszczeń z tytułu ewentualnych szkód. Ponadto, wnioskodawczyni nie przysługuje roszczenie wobec właściciela i administratora rzeki z tytułu strat wynikłych z powodziowego przepływu wód rzeki [...] (Jeziora Z.) oraz ewentualnych prac regulacyjnych i innych niezbędnych prac dla utrzymania wód. Dyrektor Zarządu ustalił następujące okresy ważności pozwolenia wodnoprawnego: 1. na gromadzenie ścieków w szczelnym monolitycznym zbiorniku 10 lat, liczony od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. 2. pozwolenie wodnoprawne wygasa, jeżeli wnioskodawczyni nie rozpocznie wykonywania obiektów budowlanych oraz robót na wskazanym w decyzji obszarze szczególnego zagrożenia powodzią w terminie 3 lat od dnia, w którym niniejsze pozwolenie stało się ostateczne. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w oparciu o przedłożony operat wodnoprawny oraz o zgromadzony materiał ustalił, że wnioskodawca zamierza wybudować budynek rekreacji indywidualnej wraz z infrastrukturą techniczną oraz gromadzić ścieki bytowe na terenie działki o nr [...] obręb [...] K. , gm. P. na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią. Planowana Inwestycja znajduje się na obszarze [...] Parku Krajobrazowego -otulina, (Rozporządzenie nr [...] Wojewody [...] z dnia [...]marca 2005 r. ustanowione na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2020 r., poz. 55). Organ I instancji ustalił, że teren nieruchomości wskazanej pod planowane przedsięwzięcie znajduje się w rejonie Jeziora [...] (rzeka [...]) wg. map zagrożenia powodziowego godło arkusza [...], po prawej stronie koryta rzeki. Dyrektor Zarządu wskazał, że podstawę prawną wydania decyzji pozwolenia wodnoprawnego na lokalizowanie na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią nowych obiektów budowlanych i gromadzenie ścieków stanowią przepisy ustawy Prawo wodne. Organ I instancji zaznaczył, że stosownie do treści art. 16 pkt 34 p.w., obszary szczególnego zagrożenia powodzią stanowią m.in. obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi 1% oraz, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest wysokie i wynosi 10%. Organ I instancji podkreślił, że w analizowanym przypadku dokumentami pozwalającymi na niebudzące wątpliwości interpretacyjnych określenie lokalizacji terenu nieruchomości przeznaczonej pod planowane przedsięwzięcie w ramach obszaru szczególnego zagrożenia są mapy zagrożenia powodziowego opracowane przez Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej. Dyrektor Zlewni zauważył, że zgodnie z mapami, roboty związane z realizacją przedsięwzięcia będą prowadzone w całości w ramach obszaru szczególnego zagrożenia powodzią w zasięgu wody 1% o rzędnej około 81,51 m n.p.m. Kr oraz 10% o rzędnej około 80,29 m n.p.m. Kr, co ustalono na podstawie arkusza map oznaczonego godłem [...] i [...], obowiązującego na dzień wydania niniejszej decyzji. Organ I instancji zwrócił przy tym uwagę, że strona uzyskała decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. PGW Wody Polskie z dnia [...] września 2019 r., dot. zwolnienia od zakazów obowiązujących na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, określonych w art. 77 ust. 1 pkt 3 p.w., na działce nr ew. [...] obręb [...] K., gm. P. Dyrektor Zarządu wskazał, że zgodnie z art. art. 390 ust. 1 pkt 1 lit. b i pkt 2 p.w., przedmiot planowanego przedsięwzięcia stanowi zabudowa terenu nieruchomości, obiektem budowlanym - budynkiem rekreacji indywidualnej wraz z infrastrukturą techniczną oraz gromadzenie ścieków w szczelnym monolitycznym zbiorniku. Stosownie do treści dokumentacji wnioskowej rzędne terenu ww. nieruchomości w części przeznaczonej pod budowę obiektu budowlanego wynoszą około 80,30÷81,10 m n.p.m. Kr, natomiast zgodnie z informacjami prezentowanymi na mapach zagrożenia powodziowego rzędna wody 1% wynosi około 81,51 m n.p.m. Kr. Z przedstawionych danych wysokościowych i hydrologicznych jednoznacznie wynika, że nieruchomość wskazana pod zabudowę przez wnioskodawcę znajduje się w zasięgu oddziaływania wody 1%, której wystąpienie będzie skutkowało zalaniem terenu warstwą wody około 0,41÷1,21 m i 10%, której wystąpienie będzie skutkowało zalaniem terenu warstwą wody około 0,5 m. Organ I instancji zauważył, że zgodnie z przedłożoną dokumentacją wnioskodawca zamierza wybudować obiekt budowlany - budynek mieszkalny o wymiarach 8,63 m x 6,33 m zaprojektowany w konstrukcji tradycyjnej murowanej, dwukondygnacyjny, bez podpiwniczenia wraz z tarasem o powierzchni 100,07 m2. Poziom posadzki parteru zaplanowano na rzędnej 81,60 m n.p.m. Kr tj. 0,09 m powyżej rzędnej wody 1%, a zatem 0,50÷1,30 m powyżej terenu. Realizacja przedsięwzięcia wiąże się z koniecznością podłączenia mediów do projektowanego obiektu budowlanego, przy czym odprowadzane ścieki będą odprowadzane do szczelnego monolitycznego zbiornika na ścieki. Zdaniem Dyrektora Zarządu, z uwagi na całokształt uwarunkowań lokalnych, planowane przedsięwzięcie nie jest możliwe do realizacji na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. W kwestii wykonania obiektu budowlanego tj. budynku rekreacji indywidualnej wraz z infrastrukturą techniczną na działce o nr [...] obręb [...] K. , gm. P. na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, organ I instancji wskazał, że jego realizacja jest możliwa jedynie w sytuacji, gdy przedmiotowy obiekt nie będzie utrudniał zarządzania ryzykiem powodziowym. Zdaniem organu I instancji, w przypadku wystąpienia powodzi, wody wezbraniowe będą oddziaływać na konstrukcję obiektu budowlanego stanowiąc zagrożenie dla jego trwałości. Stagnacja wód powodziowych, charakteryzujących się innymi parametrami biologicznymi i chemicznymi, będzie wpływać na intensyfikację korozji biologicznej, a tym samym szybsze niszczenie obiektu. Dyrektor Zlewni zaznaczył, że przedstawiona argumentacja w pełni odzwierciedla normę wynikającą z art. 166 p.w., dotyczącą ochrony ludzi i mienia przed powodzią, i realizowaną m.in. poprzez kształtowanie zagospodarowania przestrzennego dolin rzecznych lub terenów zalewowych, czyli w przedmiotowym przypadku niedopuszczenie do realizacji niekorzystnych działań: przyrostu zabudowy i wzrostu wartości majątku na obszarach zalewowych, obniżania naturalnego poziomu retencyjnego gleby wskutek użytkowania gruntów i zmiany ich charakterystyki, pokrywania gruntów nieprzepuszczalnymi lub trudno przepuszczalnymi nawierzchniami, które przyczyniają się do zwiększenia prawdopodobieństwa występowania powodzi, czy też zaostrzenia ich negatywnych skutków. Organ I instancji wskazał, że lokalne ukształtowanie terenu skutkuje w przypadku wystąpienia powodzi zalaniem całego terenu nieruchomości wnioskodawczyni, w tym również terenu wokół projektowanej zabudowy, a zatem w pełni uzasadnione jest wydanie decyzji odmawiającej wydania pozwolenia wodnoprawnego na lokalizowanie nowych obiektów budowlanych na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią. Organ I instancji podkreślił, że wydanie pozwolenia wodnoprawnego na lokalizowanie nowych obiektów budowlanych na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, w trybie art. 390 ust. 1 pkt 1 lit. b p.w. jest możliwe jedynie w przypadku gdy planowane przedsięwzięcie nie utrudnia zarządzania ryzykiem powodziowym, stanowiącym podstawowy instrument ochrony przed powodzią, którą to ochronę w myśl art. 163 ust. 6 p.w. realizuje się uwzględniając wszystkie elementy zarządzania ryzykiem powodziowym, w szczególności zapobieganie, ochronę, stan należytego przygotowania i reagowanie w przypadku wystąpienia powodzi, usuwanie skutków powodzi, odbudowę i wyciąganie wniosków w celu ograniczenia potencjalnych negatywnych skutków powodzi dla zdrowia ludzi, środowiska, dziedzictwa kulturowego oraz działalności gospodarczej, w zakresie określonym w przepisach ustawy oraz w przepisach odrębnych. Ponadto jedną z cech charakterystycznych regulacji prawnej z zakresu zarządzania ryzykiem powodziowym są cele, które wyznaczył prawodawca, przez które rozumie się stosownie do brzmienia art. 16 pkt 4 ustawy p.w. ograniczenie potencjalnych negatywnych skutków powodzi dla życia i zdrowia ludzi, środowiska, dziedzictwa kulturowego oraz działalności gospodarczej. W zarządzaniu ryzykiem powodziowym szczególną rolę odgrywa cel w postaci ograniczenia potencjalnych negatywnych skutków powodzi i powinien on jednocześnie warunkować skuteczną realizację wszystkich pozostałych celów zarządzania ryzykiem powodziowym, pozostających w zgodzie z wymaganiami prawa z zakresu ochrony środowiska i gospodarki wodnej. W ocenie organu I instancji, właściwym sposobem ochrony przed powodzią jest użytkowanie terenów zalewowych w sposób niewrażliwy na skutki zalania, poprzez m.in. maksymalne ograniczenie ich zainwestowania, a w szczególności wykluczenie spod zabudowy mieszkaniowej, jak również ochrona i zwiększenie jak największej powierzchni retencyjnej na terenach nadrzecznych przez dążenie do osiągnięcia lub utrzymania odpowiedniej ilości zasobów wodnych w sposób naturalny (np. ochrona mokradeł, torfowisk, lasów, oczek wodnych czy starorzeczy). W odniesieniu do przedmiotu wniosku oraz ustaleń przeprowadzonego postępowania, organ I instancji, powołując się na art. 399 p.w. stwierdził, iż: 1. w odniesieniu do ustaleń planu zarządzania ryzykiem powodziowym: Przeznaczenie terenu pod zabudowę poprzez wykonanie nowych obiektów budowlanych tj. budynek rekreacji indywidualnej będzie utrudniał zarządzanie ryzykiem powodziowym, albowiem pozwolenie wodnoprawne na lokalizowanie na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią nowych obiektów budowlanych może skutkować w przedmiotowej sytuacji nieuzasadnionym ryzykiem strat w majątku powodowanych przez powódź, jak również nie gwarantuje bezpieczeństwa jakości wód w przypadku wystąpienia powodzi oraz stoi w sprzeczności z przepisami prawa powszechnie obowiązującego; 2. wnioskodawca w świetle przywołanych przepisów winien zadbać o bezpieczeństwo majątku i jakość wód, ograniczenia potencjalnych negatywnych skutków powodzi dla zdrowia ludzi, środowiska, dziedzictwa kulturowego oraz działalności gospodarczej, w zakresie określonym w przepisach ustawy oraz w przepisach odrębnych. Dyrektor Zlewni wskazał, że zgodnie z przepisami prawa: 1. wykonanie nowych obiektów budowlanych na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego (art. 390 ust. 1 pkt 1 lit. b p.w.); 2. wykonanie obiektów budowlanych i gromadzenie ścieków na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego (art. 390 ust. 1 pkt 1 lit. b i pkt 2 p.w.) 3. pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać, m.in. ustaleń planu zarządzania ryzykiem powodziowym, wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów - zgodnie z art. 396 pkt 3 i 8 p.w. Jednocześnie organ I instancji wskazał, że pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli projektowany sposób korzystania z wody narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 1-7 p.w. lub nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 8 p.w. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, strona wniosła odwołanie do organu II instancji. Skarżąca nie zgodziła się z przedstawioną oceną i uzasadnieniem odmowy w decyzji organu I instancji, wskazując że w załączonej do wniosku dokumentacji i operacie wodnoprawnym opisano zastosowane rozwiązania konstrukcyjne i technologiczne umożliwiające budowę nowych obiektów na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią m.in. określenie poziomu posadowienia posadzki budynku powyżej wody z prawdopodobieństwem 1%, zastosowanie rozwiązań chroniących budynek przed nadmiernym zawilgoceniem na ścianach zewnętrznych w postaci tynku silikonowego oraz elewacji z kamienia. Ponadto domek letniskowy z uwagi na potrzebę osiągnięcia wymaganego poziomu posadowienia wykonany zostanie na ziemnym nasypie, gdzie korona nasypu będzie miała poziom 81,60 m n.p.m. czyli 10 cm powyżej wody 1%. Odwołująca powołała się na obowiązujący w przedmiotowym przypadku miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w którym nie było wpisanych wymagań dla przedmiotowej inwestycji w zakresie obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, w związku z powyższym ograniczono decyzją organu I instancji możliwość realizacji zabudowy letniskowej zgodnej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Decyzją z dnia [...] września 2020 r. Dyrektor RZGW utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Zarządu. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji dokonał wykładni co do tego, które przepisy ustawy prawo wodne mają zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy. Organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie wniosek został złożony w związku z art. 390 ust. 1 p.w. na lokalizowanie nowego obiektu budowlanego oraz na gromadzenie ścieków na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią określonych art. 16 pkt 34 p.w., gdzie w gestii organu leżało rozpatrzenie czy projektowane przedsięwzięcie będzie możliwe do realizacji z punktu widzenia ochrony przeciwpowodziowej. Organ II instancji wskazał, że podstawowym kryterium warunkującym udzielenie pozwolenia wodnoprawnego są ustalenia wynikające z Planu zarządzania ryzykiem powodziowym zgodnie z art. 396 ust. 1 pkt 3) p.w. Dyrektor RZGW podkreślił, że jeśli w ocenie organu udzielającego pozwolenie wodnoprawne możliwa byłaby budowa nowego obiektu budowlanego na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią z uwagi na nieduże zagrożenie powodzią, która dopuszczona jest przez Wody Polskie jedynie w przypadku budowy obiektów budowlanych w lokalizacji znajdującej się na mapach zagrożenia powodziowego w zasięgu przedziału głębokości zalewu do 0,5 m przy prawdopodobieństwie wystąpienia powodzi raz na 100 lat, to udzielane jest pozwolenie z warunkami zgodnymi z wymaganiami dla obiektów budowlanych z Rozporządzenia Ministra Gospodarki morskiej i Żeglugi Śródlądowej oraz Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 24 stycznia 2019 r. w sprawie zakresu wymagań, jakie dla obiektów budowlanych lokalizowanych na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią może określać pozwolenie wodnoprawne. Organ odwoławczy powołując się na art. 163 ust. 5 oraz ust. 6 p.w. wskazał, że ochronę przed powodzią prowadzi się z uwzględnieniem map zagrożenia powodziowego, map ryzyka powodziowego oraz planów zarządzania ryzykiem powodziowym. Plany zarządzania ryzykiem powodziowym przygotowywane są z uwzględnieniem wszystkich elementów zarządzania ryzykiem powodziowym, o których mowa w art. 163 ust. 6 i działań o których mowa w art. 165 p.w. Mapy zagrożenia powodziowego i mapy ryzyka powodziowego zostały opracowane w ramach projektu "Informatyczny System Osłony Kraju przed nadzwyczajnymi zagrożeniami" (ISOK) przez Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej PIB - Centra Modelowania Powodzi i Suszy w Gdyni, Poznaniu, Krakowie i we Wrocławiu, gdzie w dniu 15 kwietnia 2015 r. zostały opublikowane przez Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej na Hydroportalu ISOK i przekazane jednostkom administracji zgodnie z art. 88f ust. 3 p.w. Organ II instancji odnosząc się do zarzutu strony - ograniczenia możliwości realizacji zabudowy letniskowej zgodnej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (dalej zwany "mpzp") wyjaśnił, że zgodnie z art. art. 163 ust. 1 p.w. ochrona przed powodzią jest zadaniem Wód Polskich oraz organów administracji rządowej i samorządowej. Art. 171 p.w. wskazuje, że mapy zagrożenia powodziowego z granicą zasięgu obszarów szczególnego zagrożenia powodzią sporządzają Wody Polskie, zaś art. 15 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje wprost, że w mpzp określa się obowiązkowo granice obszarów szczególnego zagrożenia powodzią. W związku z powyższym, zdaniem Dyrektora RZGW, prawidłowe zamieszczenie granic zasięgu obszarów szczególnego zagrożenia powodzią w dokumencie planistycznym m.in. w mpzp niezbędne jest do określenia zagrożenia powodziowego dla poszczególnych nieruchomości na danym terenie gminy i ewentualnego uzyskania stosownych zezwoleń przez inwestorów na planowane na nich inwestycje. Natomiast załączony do sprawy wypis i wyrys z mpzp, który został zatwierdzony w 1997 r. nie zawiera informacji o wyznaczonych obszarach szczególnego zagrożenia powodzią na terenie gminy P. , które powinny być uwzględnione w celu zapewnienia ochrony ludności i mienia przed powodzią zgodnie z art. 166 ust. 1 pkt 1 p.w. Organ odwoławczy wskazał, że mpzp powinien zostać uaktualniony na terenie gminy P. , po uzgodnieniu zgodnie z art. 166 ust. 2 pkt 5 p.w. z Wodami Polskimi, w zakresie dotyczącym zabudowy i zagospodarowania terenu położonego na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, w celu zapewnienia ochrony ludności i mienia przed powodzią, zgodnie z obowiązującymi informacjami zamieszczonymi na mapach zagrożenia powodziowego, wchodzącymi w skład elementów Planu zarządzania ryzykiem powodziowym. Ponadto organ odwoławczy po przeanalizowaniu miejsca lokalizacji przedsięwzięcia ustalił, że inwestycja na nieruchomości nr [...] obręb K. zgodnie z informacjami zamieszczonymi na obowiązującym arkuszu map zagrożenia powodziowego (godło [...]) opublikowanym na Hydroportalu ISOK w całości zaplanowana jest w bezpośrednim sąsiedztwie nieobwałowanego koryta rzeki [...] (zasięg oddziaływania piętrzenia na zaporze w D. - obszar Jeziora [...]) na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, na którym planowana budowa obiektu znajduje się w przedziale głębokości zalewu wskazanym na mapach 0,5 - 2 m dla średniego prawdopodobieństwa wystąpienia powodzi wynoszącego raz na 100 lat. Równocześnie po przeanalizowaniu miejsca lokalizacji planowanej budowy obiektu na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, na którym prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest wysokie i wynosi raz na 10 lat ustalono, że inwestycja w dużej części zaplanowana jest w przedziale głębokości zalewu wskazanym na mapach do 0,5 m. Dyrektor RZGW wskazał, że po zapoznaniu się z argumentacją organu I instancji, zgadza się, że w przedmiotowej sprawie należało odmówić z uwagi na bardzo duże zagrożenie dla zdrowia i mienia przyszłych użytkowników budynku, którzy planując inwestycję na nieruchomości w bezpośrednim sąsiedztwie koryta rzeki Narwi byliby nieświadomi zagrożenia jakie ze sobą niesie powódź dla nich i terenów przyległych. Ponadto organ odwoławczy zaznaczył, że przeprowadzając analizę możliwości wykonania budowy budynku przy tak dużym zagrożeniu powodziowym, trzeba mieć na uwadze zagrożenie jakie inwestor mógłby stworzyć dla mieszkańców budynków sąsiednich, które obecnie nie znajdują się w zasięgu wód o wysokim prawdopodobieństwie wystąpienia powodzi raz na 10 lat, a znalazłyby się w momencie wykonania przez inwestora planowanego sztucznego nasypu ziemnego pod budowę budynku, który będąc przegrodą w przepływie wód wezbraniowych, spowodowałby skierowanie ich na nieruchomości sąsiednie. Odnośnie udzielenia zgody przez organ I instancji na budowę zbiornika na ścieki bytowe, organ odwoławczy stanął na stanowisku, że ww. budowa przy określonych w pozwoleniu wodnoprawnym warunkach nie wpłynie negatywnie na jakość wód. Zarzut skarżącej, że dowód na możliwość realizacji w tej lokalizacji budowy obiektu budowlanego w postaci zgody od Wód Polskich na realizację zbiornika do gromadzenia ścieków bytowych na określonych warunkach jest bezprzedmiotowy, ponieważ budowa zbiornika nie musi wiązać się z budową obiektu budowlanego (zabudowa letniskowa) trwale związanego z gruntem. W ocenie Dyrektora RZGW, organ I instancji odmawiając zgodnie z art. 399 ust. 1 pkt 1) p.w. udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na wnioskowaną budowę obiektu budowlanego wyczerpująco wskazał przyczyny naruszenia Planu zarządzania ryzykiem powodziowym, wyjaśniając swoje stanowisko w zaskarżonej decyzji oraz zadbał o bezpieczeństwo ludzi obecnie zamieszkujących okoliczne nieruchomości. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła skarżąca, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7, 77, 11 i 107 § 3 k.p.a. oraz art. 399 ust. 1 pkt 1 w związku art. 396 § 1 pkt 3 p.w. Z uwagi na powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie obu decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi, strona podniosła, że treść uzasadnienia decyzji Dyrektora RZGW wskazuje, że odwołanie skarżącej nie zostało rozpoznane, gdyż organ przytoczył podniesione zarzuty, ale w ogóle się do nich nie ustosunkował. Brak ustosunkowania się do podniesionej argumentacji przez skarżącą oznacza, że postępowanie mające na celu zbadanie prawidłowości decyzji organu I instancji w ogóle nie zostało przeprowadzone, natomiast brak w uzasadnieniu wyjaśnienia dlaczego argumentacja skarżącej nie została wzięta pod uwagę, nie pozwala zrozumieć motywacji jaką kierował się organ. W ocenie strony, powyższe oznacza, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, 77, 11 oraz 107 § 3 k.p.a. Skarżąca podkreśliła, że przepisy co do zasady nie wprowadzają zakazu budowy nowych obiektów na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Plan zarządzania ryzykiem powodziowym wskazuje kilkanaście działań odnoszących się do zmniejszania ryzyka powodzi - natomiast nie zakazuje wprost lokalizacji w obszarach szczególnego zagrożenia powodzią nowych obiektów budowlanych, a jedynie kierunkowo ustala priorytet działań. Odnosząc się do kwestii zakazu zabudowy w obszarach szczególnego zagrożenia powodzią nowych obiektów budowlanych, ma to jedynie sens wyłącznie w rejonie gdzie ta zabudowa nie powstała. W ocenie strony, biorąc pod uwagę rejon przedmiotowej działki, planowana inwestycja stanowiłaby wyłącznie uzupełnienie istniejącego zagospodarowania i wpisywałaby się w kształtowanie obecnego ładu urbanistycznego. Powstanie jednego, niewielkiego budynku, pomiędzy budynkami już istniejącymi nie zwiększa ryzyka zarządzania powodzią. Skarżąca zaznaczyła, że podstawą prawną wydania decyzji organu I instancji jest art. 399 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 396 § 1 pkt 3 p.w. Utrzymanie zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy powoduje, że uznaje on podstawę prawną decyzji organu I instancji za prawidłową oraz za prawidłowo zastosowaną. Natomiast z art. 399 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 396 § 1 pkt 3 p.w. wynika, że niedopuszczalne jest wydanie pozwolenia wodnoprawnego naruszające ustalenia planu zarządzania ryzykiem powodziowym. W decyzji organu I jak i II instancji, bark jest wskazania jakie ustalenia Planu zarządzania ryzykiem powodziowym zostałyby naruszone gdyby organ wydał wnioskowaną. Ponadto, organy w uzasadnieniach swoich decyzji nie wskazały na jakim planie zarządzania ryzykiem powodziowym opierają swoją decyzję. Strona podniosła, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 października 2016 r. w sprawie przyjęcia Planu zarządzania ryzykiem powodziowym dla obszaru dorzecza [...], nie wskazuje, aby wydanie pozwolenia wodnoprawnego zezwalającego na lokalizację budynku rekreacji indywidualnej na działce skarżącej naruszałyby postanowienia ww. Planu, z którego wynika, że zagrożenie powodziowe na rzece [...] nie jest duże. W rejonie środkowej [...] powodzie występują z reguły z uwagi na topniejący śnieg. Przy czym w rejonie jeziora [...], w którego rejonie znajduje się przedmiotowa działka, podtopienia i spiętrzenie wody występuje na [...], a nie na [...]. Strona podkreśliła, że z załączonego do ww. rozporządzenia załącznika graficznego, wynika, że przedmiotowa nieruchomość nie znajduje się na terenie szczególnie zagrożonym powodzią (oznaczonym kolorem czerwonym). Organy rozstrzygające sprawę oprócz analizy map określających zagrożenie wystąpienia powodzi w danym rejonie, które wskazują zagrożenie 1% (raz na sto lat) dla rzędnej 80,51 m n.p.m. oraz 10% (raz na dziesięć lat dla rzędnej 81,51 m n.p.m., powinny zbadać historię występowania powodzi na omawianym terenie. Strona podniosła, że budowa domu letniskowego skarżącej zaplanowana jest na rzędnej 81,60 m n.p.m., a więc powyżej poziomu powodzi, której prawdopodobieństwo wystąpienia wynosi raz na sto lat. Nie bez znaczenia na ocenę zagrożenia powodziowego powinien być wzięty pod uwagę fakt, że zmiany klimatyczne, które znacznie przyspieszyły w ostatnich latach powodują, że ilość wód w rzekach jest coraz mniejsza. Skarżąca podniosła, że organ I instancji, na stronie 4 uzasadnienia swojej decyzji stwierdza, że zgodnie z przedłożoną dokumentacją wnioskodawczyni zamierza wybudować budynek mieszkalny o wymiarach 8,63 x 6,33. Ustalenie to jest nieprawidłowe, gdyż skarżąca zamierza wybudować budynek rekreacji indywidualnej. Podstawową różnicą pomiędzy budynkiem mieszkalnym, a budynkiem rekreacji indywidualnej jest to, że budynek rekreacji indywidualnej użytkowany jest sezonowo, a nie całorocznie. Jednocześnie strona podała, że w sentencji decyzji zamierzenie inwestycyjne skarżącej, zostało określone prawidłowo, ale ustalenie organu na str. 4 uzasadnienia decyzji wskazywać, że organ rozpatrując przedmiotową sprawę, rozpatrywał ją pod kontem zezwolenia na lokalizację budynku mieszkalnego, co ma niewątpliwie wpływ na zwiększenie ryzyka powodziowego, gdyż budowa domu mieszkalnego użytkowanego cały rok, bez wątpienia zwiększa zagrożenie dla życia ludzi. Natomiast budowa budynku rekreacji indywidualnej, takiego zagrożenia nie stwarza. Skarżąca wskazała, że organ odwoławczy nie odniósł się rzeczowo do argumentu braku informacji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego o zakazie budowy na przedmiotowym terenie. Aktualnie mpzp nie wprowadza zakazu możliwości zabudowy i stanowi obowiązujące prawo miejscowe. Z tego względu organy wydające pozwolenie wodnoprawne mają obowiązek plany te stosować i wydawać decyzje uwzględniające stan prawny określając w pozwoleniu wodnoprawnym warunki ograniczające ryzyko zagrożeniem powodziowym oraz zanieczyszczenia wód. W odpowiedzi na skargę Dyrektor RZGW wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy wskazał, że dokonał analizy całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału i ocenił, że jest on w zupełności wystarczający dla jednoznacznego zajęcia stanowiska, a swoje stanowisko zawarł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem wbrew jej zarzutom brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązujących przepisów dających podstawę do jej wzruszenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] września 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w D. z dnia [...] marca 2020 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia wodnoprawnego na lokalizowanie na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią nowych obiektów budowlanych tj.: budynku rekreacji indywidualnej wraz z infrastrukturą techniczną na działce o nr [...] obręb [...] K. , gm. P. ; Jeżeli chodzi o kontrolę legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia - w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy - Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Ponadto, Sąd, działając z urzędu, nie stwierdził istnienia wad postępowania, które winny skutkować derogowaniem zaskarżonego orzeczenia z obrotu prawnego, zważywszy, że stanowisko organów zasługuje na aprobatę. Istotą sporu jest zasadność ww. odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego. Sąd w niniejszej sprawie podzielił w całości stanowisko organu zawarte w zaskarżonej decyzji. Na wstępie wskazać należy, że przesłanki odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego wynikają m.in. z treści art. 399 p.w., który w tym względzie odsyła do treści art. 396 tego aktu prawnego. Z tych ostatnich przepisów wynika zaś, że pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać (co w konsekwencji oznacza, iż nie powinno być wydane) m.in.: - ustalenia planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (pkt 1), - ustaleń planu zarządzania ryzykiem powodziowym (pkt 3); - wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów (pkt 8). Zatem aby wydać pozwolenie wodnoprawne na korzystanie z wód należy wykazać, że nie zachodzą okoliczności świadczące o tym, że wnioskowane korzystanie z wód spowoduje negatywne skutki dla wartości wskazanych w ww. przepisie. Taki zapis sugeruje, że wydając pozwolenie wodnoprawne należy mieć na uwadze by żadne wymagania, dobra chronione prawem nie zostały naruszone takim pozwoleniem. Zgodnie z przedłożoną dokumentacją wnioskodawca zamierza wybudować obiekt budowlany - budynek rekreacji indywidualnej, a nie jak stwierdził na str. 4 decyzji organ I instancji - budynek mieszkalny). W tym miejscu zaznaczyć należy, że rację ma skarżąca, że doszło w tej części uzasadnienia decyzji do błędu co do określenia rodzaju planowanej zabudowy. Jednakże biorąc pod uwagę pozostałą treść decyzji, w szczególności jej sentencję, rozstrzygnięcie i uzasadnienie, stwierdzić należy, że w tym zakresie doszło do omyłki, która pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, bowiem nie ma żadnych wątpliwości, że organ przeprowadzał swoje analizy i oceny uwzględniając, iż planowana jest budowa budynku rekreacji indywidualnej. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja, wbrew twierdzeniom skargi, została wydana zgodnie z art. 7, 77, 11 oraz 107 § 3 k.p.a., w szczególności uzasadnienie daje pełny obraz toku rozumowania organu oraz odpowiada na zarzuty strony nie tylko zawarte w odwołaniu, ale także i w skardze wniesionej do Sądu. Zauważyć w tym miejscu należy, że skarżąca nie kwestionuje zasadniczych ustaleń organów. Przede wszystkim tego co prawidłowo ustalił organ, że teren nieruchomości wskazanej pod planowane przedsięwzięcie znajduje się w całości w bezpośrednim sąsiedztwie nieobwałowanego koryta rzeki [...] (zasięg oddziaływania piętrzenia na zaporze w D. - obszar Jeziora [...]) na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, na którym planowana budowa obiektu znajduje się w przedziale głębokości zalewu wskazanym na mapach 0,5 - 2 m dla średniego prawdopodobieństwa wystąpienia powodzi wynoszącego raz na 100 lat. Równocześnie planowany obiekt znajduje się w dużej części na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, na którym prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest wysokie i wynosi raz na 10 lat w przedziale głębokości zalewu wskazanym na mapach do 0,5 m. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd podzielił stanowisko organów, że planowane przedsięwzięcie w wyżej określonym kształcie nie może być zrealizowane na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, gdyż realizacja planowanej inwestycji stanowiłaby zagrożenie dla zdrowia i mienia przyszłych użytkowników budynku. Rację ma skarżąca, że zastosowane rozwiązania konstrukcyjne i technologiczne umożliwiające budowę nowych obiektów na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią opisane w załączonej do wniosku dokumentacji i operacie wodnoprawnym mogłyby w jakimś stopniu złagodzić skutki powodzi dla budynku skarżącej, jednakże spowodowałyby one zagrożenia mieszkańców budynków sąsiednich, które obecnie nie znajdują się w zasięgu wód o wysokim prawdopodobieństwie wystąpienia powodzi raz na 10 lat. Obiekty te i ludzie w nich mieszkający, staliby się zagrożeni w momencie wykonania przez skarżącą planowanego sztucznego nasypu ziemnego pod budowę budynku, który spowodowałby skierowanie wód na nieruchomości sąsiednie. W odniesieniu do zarzutów skargi wskazać należy, że organ dokonał swoich ustaleń (jak wskazał wprost na str. 3 zaskarżonej decyzji) opierając się na informacjach zamieszczonych w obowiązującym arkuszu map zagrożenia powodziowego (godło [...]) opublikowanym na Hydroportalu ISOK. Organ prawidłowo wyjaśnił stronie w tym zakresie, że zgodnie z art. 171 ust. 1 p.w. mapy zagrożenia powodziowego oraz mapy ryzyka powodziowego opracowywane są przez Wody Polskie w uzgodnieniu z właściwymi organami. Mapy zagrożenia powodziowego i mapy ryzyka powodziowego zostały opracowane w ramach projektu "lnformatyczny System Osłony Kraju przed nadzwyczajnymi zagrożeniami" (ISOK) przez lnstytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej PIB - Centra Modelowania Powodzi i Suszy w Gdyni, Poznaniu, Krakowie i we Wrocławiu, gdzie w dniu 15 kwietnia 2015 r. zostały opublikowane przez Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej na Hydroportalu ISOK i przekazane jednostkom administracji zgodnie z art. 88f ust. 3 ustawy Prawo wodne z dnia 18 lipca 2001 r. Sąd podkreśla, że zgodnie z art. 163 p.w. ochrona przed powodzią jest m.in. zadaniem Wód Polskich. Ochronę tę prowadzi się z uwzględnieniem map zagrożenia powodziowego, map ryzyka powodziowego oraz planów zarządzania ryzykiem powodziowym. Realizuje się ją uwzględniając wszystkie elementy zarządzania ryzykiem powodziowym, w szczególności zapobieganie, ochronę, stan należytego przygotowania i reagowanie w przypadku wystąpienia powodzi, usuwanie skutków powodzi, odbudowę i wyciąganie wniosków w celu ograniczania potencjalnych negatywnych skutków powodzi dla zdrowia ludzi, środowiska, dziedzictwa kulturowego oraz działalności gospodarczej, w zakresie określonym w przepisach ustawy oraz w przepisach odrębnych. Ochronę przed powodzią realizuje się, w szczególności przez kształtowanie zagospodarowania przestrzennego dolin rzecznych lub terenów zalewowych, w szczególności obszarów szczególnego zagrożenia powodzią (art. art. 165 p.w.). Według art. 166 ust. 1 p.w. w celu zapewnienia ochrony ludności i mienia przed powodzią: 1) obszary szczególnego zagrożenia powodzią uwzględnia się w: planie zagospodarowania przestrzennego województwa, strategii rozwoju województwa, strategii rozwoju gminy, strategii rozwoju ponadlokalnego, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, gminnym programie rewitalizacji, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, 2) poziom zagrożenia powodziowego wynikający z wyznaczenia obszarów szczególnego zagrożenia powodzią uwzględnia się w decyzjach o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzjach o warunkach zabudowy, dotyczących nieruchomości w całości lub w części położonych na tych obszarach. Organ w zaskarżonej decyzji w prawidłowy sposób odniósł się również do zarzutu skarżącej dot. ograniczenia możliwości realizacji zabudowy letniskowej zgodnej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (str. 3 zaskarżonej decyzji). W szczególności słusznie wskazano, że art. 15 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje wprost, że w planie tym obowiązkowo określa się granice obszarów szczególnego zagrożenia powodzią. Zatem prawidłowe zamieszczenie granic zasięgu obszarów szczególnego zagrożenia powodzią w dokumencie planistycznym m.in. w mpzp niezbędne jest do określenia zagrożenia powodziowego dla poszczególnych nieruchomości na danym terenie gminy i ewentualnego uzyskania stosownych zezwoleń przez inwestorów na planowane na nich inwestycje. Pomimo powyższego załączony do sprawy wypis i wyrys z mpzp, który został zatwierdzony w 1997 r. nie zawiera informacji o wyznaczonych obszarach szczególnego zagrożenia powodzią na terenie gminy P. , które powinny być uwzględnione w celu zapewnienia ochrony ludności i mienia przed powodzią zgodnie z art. 166 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne. Argumenty strony w powyższym zakresie nie mogą być więc uwzględnione, gdyż organy w niniejszej sprawie nie mogły, zgodnie ze swoimi kompetencjami i obowiązkami, opierać się tylko na jego treści. Zauważyć przy tym należy, że organ przy wydawaniu przedmiotowego rozstrzygnięcia nie może również opierać się na ustaleniach dokonanych na podstawie rozmów z ludnością mieszkającą od lat na stałe w okolicy. Zdaniem Sądu organ prawidłowo w tym zakresie oparł się (zgodnie z art. 395 ust. 1 pkt 3) p.w.) o ustalenia zawarte w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 października 2016 r. w sprawie przyjęcia Planu zarządzania ryzykiem powodziowym dla obszaru dorzecza [...] (Dz. U. z 2016 r. poz. [...]). W świetle powyższych regulacji oraz zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego należy podzielić stanowisko organów obu instancji, że do wydania na rzecz skarżącej pozwolenia wodnoprawnego zgodnie z jej wnioskiem doszłoby z naruszeniem cytowanych na wstępie wymagań, co oznacza, że odmowa wydania przedmiotowego pozwolenia została orzeczona zgodnie z prawem. Reasumując, należy podzielić stanowisko organu odwoławczego co do tego, że postępowanie zostało prawidłowo przeprowadzone przez organy obydwu instancji i zaszły podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Natomiast argumentacja przedstawiona w złożonym odwołaniu oraz w skardze nie znajduje uzasadnienia w świetle przepisów Prawa wodnego i prawidłowo dokonanych ustaleniach organów. Podkreślić bowiem należy, że w świetle akt administracyjnych i znajdujących się w nich dowodów, doszło do zebrania i rozpoznania w sposób prawidłowy wszystkich niezbędnych materiałów w sprawie, przy uwzględnieniu zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., zaś oceny prezentowane w wydanych w sprawie decyzjach obu instancji były zgodne z zasadą wynikającą z art. 80 k.p.a. Wydane w sprawie decyzje uzasadniono w sposób należyty, wyjaśniając przy tym przesłanki, które miały decydujące znaczenie w sprawie. Nie sposób więc przyjąć, tak jak oczekuje tego skarżąca, że doszło w sprawie do naruszenia art. 11 k.p.a. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności, Sąd uznał, że Organy prawidłowo zastosowały w rozpoznawanej sprawie przepisy prawa materialnego, nie uchybiając przy tym wymogom procedury administracyjnej. Niezasadne są zarówno zarzuty naruszenia zarzuty naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego. W konsekwencji Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.