IV SA/Wa 2478/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu w dniu 28.11.2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. W. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej na przewoźnika postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. Komendant Główny Straży Granicznej, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez przewoźnika "[...]", utrzymał w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. o nałożeniu na przewoźnika kary administracyjnej w wysokości 3000 EURO (słownie: trzy tysiące EURO). Wysokość kary po przeliczeniu jej równowartości na złote wyniosła 13.158,00 PLN (słownie: trzynaście tysięcy sto pięćdziesiąt osiem złotych). Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł P. W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. W treści skargi został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego wskazał, że przewoźnik prowadzi działalność należącą do branży, która odczuwa skutki kryzysu ekonomicznego, a ponadto prowadzenie tej działalności wymaga ponoszenia stałych nakładów (w tym m.in. z tytułu wydatków na paliwo, ubezpieczenie, przeglądy techniczne pojazdów, szkolenia kierowców i pracowników). Stwierdził, iż egzekucja nałożonej kary uniemożliwi pokrycie bieżących wydatków i zagrozi płynności finansowej prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. Ponadto, może spowodować zaprzestanie prowadzenia działalności, co będzie stanowiło trudny bądź niemożliwy do odwrócenia skutek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z § 3 powyższego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w przypadku zaistnienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, przesłanka wyrządzenia znacznej szkody dotyczy szkody majątkowej, jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W ocenie Sądu, z uwagi na przedstawioną we wniosku argumentację, wykonanie decyzji nakładającej na przewoźnika karę pieniężną przed zbadaniem jej legalności przez sąd administracyjny może spowodować wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze wysokość ustalonej kary pieniężnej, stwierdzić należy, że uiszczenie jej może spowodować znaczne trudności dla strony. Ponadto, ze względu na okoliczność, że w przypadku braku wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ww. kwota podlegałaby ściągnięciu w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, istnieje duże prawdopodobieństwo destabilizacji sytuacji ekonomicznej strony. Zdaniem Sądu, przytoczone przez skarżącego okoliczności uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, utrzymującej w mocy decyzję w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej w wysokości 13.158,00 zł za przewóz cudzoziemca nie posiadającego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podniesiono, że skarżący prowadzi działalność należącą do branży, która wciąż odczuwa skutki kryzysu ekonomicznego, a ponadto wymaga stałych nakładów. Sąd podziela argumentację, iż egzekucja orzeczonej kary pieniężnej może doprowadzić do utracenia przez skarżącego płynności finansowej, a późniejszy zwrot tej kwoty nie będzie skutkował przywróceniem stanu poprzedniego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 2015 r. sygn. akt II OZ 751/15). Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zachodzą podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.