IV SA/Wa 248/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Karolina Kisielewicz-Malec po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu w sprawie ze skargi T. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie: cofnięcia zgody na pobyt tolerowany postanawia: - odmówić przyznania prawa pomocy. Decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r. o cofnięciu skarżącemu zgody na pobyt tolerowany. Na powyższą decyzję T. T. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Do skargi załączył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Skarżący oświadczył, że nie pracuje (zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej), nie posiada żadnych dochodów ani oszczędności. W ocenie referendarza sądowego oświadczenie powyższe było niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącego, co uzasadniało skierowanie, na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., wezwania do złożenia dodatkowych informacji odnoszących się do wykazywanej we wniosku sytuacji majątkowej. W odpowiedzi na wezwanie, w piśmie z dnia 26 lutego 2013 r. skarżący oświadczył, że cofa złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy Jednocześnie uiścił wpis od skargi (dowód - karta 23 akt sprawy). Stwierdzono, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że pismo procesowe z dnia 26 lutego 2013 r. stanowi cofnięcie wniosku o prawo pomocy, jednakże z uwagi na to, że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie normują umorzenia postępowania z wniosku o prawo pomocy, należało rozpoznać wniosek na zasadach określonych w tej ustawie. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, że zachodzą przesłanki przemawiające za udzieleniem prawa pomocy, ciąży na ubiegającej się o takie prawo stronie. Jednocześnie w sytuacji, gdy oświadczenie zawarte we wniosku jest niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego wnioskodawcy lub budzi wątpliwości, sąd na podstawie art. 255 p.p.s.a., referendarz (Sąd) ma prawo wezwać wnioskodawcę do złożenia dodatkowego oświadczenia na temat swojej sytuacji majątkowej. W niniejszej sprawie wezwanie do złożenia dodatkowych wyjaśnień skutkowało cofnięciem wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz uiszczeniem wpisu od skargi. Mając zatem na uwadze treść pisma skarżącego z 26 lutego 2013 r., a także to, że ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera normy, która pozwalałaby umorzyć postępowanie w sytuacji cofnięcia wniosku o przyznanie prawa pomocy należało przyjąć, że skarżący odstąpił od wykazania przesłanek przyznania prawa pomocy w zakresie wyznaczonym normą zawartą w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., co uzasadniało odmowę przyznania prawa pomocy. W tych okolicznościach na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 §1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.