IV SA/Wa 2480/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2014 r. sprawy ze skargi N. V. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz skarżącego N. V. kwotę 540 (pięćset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zamianie ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach ( Dz. U. nr 191, poz. 1133) oraz art. 127 § 2, 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania N. P., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] o odmowie udzielenia wnioskodawcy zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż w dniu N. P. wystąpił z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie tzw. abolicji. Wojewoda [...] w uzasadnieniu w decyzji z dnia [...] stwierdził, iż w oparciu o zebrany materiał dowodowy nie można uznać, że nie spełnia on przesłanki z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r., bowiem we wniosku zawarł nieprawdziwe informacje co do nieprzerwanego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również do protokołu przesłuchania zeznał nieprawdę. W odwołaniu pełnomocnik skarżącego zaskarżył powyższą decyzję w całości. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję wskazał, iż zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zamianie ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 1, odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na okres [...] lat, jeżeli nie spełnia przesłanek do udzielenia zezwolenia i jeżeli w postępowaniu w sprawie udzielenia tego zezwolenia został złożony wniosek lub zostały przedstawione dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. Organ odwoławczy wskazał, iż we wniosku o udzielenie zezwolenia podano, że cudzoziemiec przebywa w Polsce od [...], dołączono do niego dokument podróży o nr [...] wydany przez [...] w dniu [...] , z terminem ważności do dnia [...] Jako datę ostatniego wjazdu na terytorium Polski we wniosku cudzoziemiec podał "[...]", natomiast w części " poprzednie pobyty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej" - podał, że przebywa od [...], a w części "[...]" podał - wyjazd do N. na [...] w [...] roku. Z ustaleń organu I instancji natomiast wynika, że wnioskodawca w dniu [...] był daktyloskopowany na terytorium [...]. We wniosku cudzoziemiec nie wskazał, że w tym czasie przebywał w [...]. Wnioskodawca zeznając do protokołu przesłuchania, potwierdził informacje złożone we wniosku, że w Polsce przebywa od [...], terytorium Polski opuszczał tylko raz w [...], wyjeżdżając na [...] do N. w celu poszukiwania pracy, zeznał, że tylko raz w Polsce w [...] był zatrzymywany i wtedy zostały pobrane mu prawdopodobnie odciski palców. Zaprzeczył, aby poza wskazanym we wniosku pobytem w N. wyjeżdżał jeszcze z Polski. Zdaniem organu odwoławczego powyższe okoliczności nie wskazują na nieprzerwany pobyt cudzoziemca na terytorium Polski co najmniej od [...] We wniosku zawarł on, jak i do protokołu przesłuchania złożył fałszywe informacje, próbując wprowadzić organ w błąd. Zainteresowany w dniu składania wniosku podpisał wniosek i zawarte w nim oświadczenie, potwierdzając tym samym prawdziwość podanych w nim informacji, a także świadomość konsekwencji wynikającej z podania nieprawdziwych danych osobowych lub fałszywych informacji. Organ stwierdził, iż powyższy stan faktyczny z uwagi na treść normy zawartej w art. 3 ust. 2 ustawy obliguje do podjęcia rozstrzygnięcia o odmowie udzielenia ww. zezwolenia. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik N. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] , podnosząc zarzut naruszenia: - art. 1 i art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zamianie ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach, poprzez jej błędne zastosowanie; - art. 3 ust. 3 ww. ustawy, poprzez jego niezastosowanie; - art. 64 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r.; - art. 7, 8, 77 i 80 kpa w ten sposób, Iż niedokładnie wyjaśniono okoliczności sprawy, przez co nie uwzględniono w orzeczeniu całokształtu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia; - art.6 i 8 kpa poprzez wydanie decyzji, która może utrudnić bądź uniemożliwić cudzoziemcowi skorzystanie z możliwości zalegalizowania pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na mocy ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zamianie ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi, której ratio legis jest właśnie umożliwienie zdobycia tytułu pobytowego osobom, przebywającym w naszym kraju nielegalnie; -art. 15 kpa - w ten sposób, że postępowanie przez organem II instancji nie doprowadziło do rzeczywistej kontroli poprzednio wydanego orzeczenia; - art. 6 kpa - w ten sposób, że organy administracji publicznej niewłaściwie zastosowały lub nie zastosowały przepisów o postępowaniu administracyjnym. W motywach skargi podano, iż wbrew stanowisku organów skarżący we wniosku abolicyjnym podał prawdziwą informację, że wyjechał do N. na [...] w [...] Fakt ustalenia przez organy, że w dnia [...] był on daktyloskopowany na terytorium [...] nie stoi w sprzeczności z wnioskiem, albowiem faktycznie skarżący wyjechał [...], natomiast jego powrót przypadał na [...] Brak wskazania we wniosku terminu powrotu z N. nie był celowy i świadomy. W myśl art. 3 ust. 5 ustawy do oceny, czy pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest nieprzerwany, stosuje się odpowiednio art. 64 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach. Natomiast powołany art. 64 ust. 4 ustawy stanowi, że pobyt cudzoziemca uważa się za nieprzerwany, gdy żadna z przerw w nim nie była dłuższa niż 6 miesięcy i nie przekraczała łącznie 10 miesięcy w okresach, o których mowa w ust.1 pkt 2 lub 3, chyba, że przerwa była spowodowana: 1) wykonywaniem obowiązków zawodowych lub świadczeniem pracy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie umowy zawartej z pracodawcą, którego siedziba znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2) towarzyszeniem małżonkowi wykonującemu obowiązki zawodowe lub świadczącemu pracę w warunkach, o których mowa w pkt 1; 4) leczeniem cudzoziemca. Pełnomocnik podniósł, iż skarżący swoim wyjazdem nie naruszył granic czasowych, żadna z przerw w pobycie nie była dłuższa niż 6 miesięcy i nie przekroczyła ona łącznie 10 miesięcy. Zatem jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, mimo wyjazdu zagranicznego- należy uznać w świetle obowiązujących przepisów prawa za nieprzerwany. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc te same argumenty co w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Ustawa z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zamianie ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach ( Dz. U. nr 191, poz. 1133, dalej jako "ustawa" ) w art. 3 ust. 2 cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 1, odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie ma czas oznaczony, jeżeli: nie spełnia wymogów do udzielenia tego zezwolenia ( pkt 1); w postępowaniu w sprawie udzielenia tego zezwolenia został złożony wniosek lub zostały przedstawione dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. Organy obu instancji odmawiając wydania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony uznały, iż w przypadku skarżącego zaistniały przesłanki określone w cytowanych powyżej ust.2 pkt 1 i 3 art. 3 ww. ustawy, gdyż świadomie zataił on we wniosku oraz w czasie przesłuchania informację o pobycie na terenie N. w [...] oraz fakt poddania go daktyloskopii na terytorium tego kraju. Z takim stanowiskiem organów w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie można się zgodzić. Zauważyć należy, iż z akt sprawy wynika, że skarżący podał, że na terenie Polski przebywa od [...] i tylko raz w [...] wyjechał na cztery miesiące do N. w celu poszukiwania pracy. Z ustaleń organów wynika wprawdzie, że na terenie N. skarżący przebywał również w [...], gdyż w dniu [...] był daktyloskopowany, to jednak, zdaniem Sądu, wyprowadzenie w związku z tym wniosku, że skarżący we wniosku, jak i w czasie przesłuchania podał nieprawdziwe dane należy uznać za przedwczesne. Przede wszystkim organy obu instancji nie wyjaśniły dokładnie daty wyjazdu skarżącego do N. w [...], ani też daty jego powrotu do Polski. Podkreślenia wymaga, że czteromiesięczny pobyt skarżącego mógł obejmować zarówno [...] rok, gdyby np. wyjazd do N. nastąpił w miesiącach; [...],[...]bądź [...], to powrót do Polski po [...] pobycie odpowiednio mógł nastąpić w[...], w [...] bądź w [...]. W ocenie Sądu, brak poczynienia przez organy obu instancji takich ustaleń czyni zarówno zaskarżoną decyzję, jak i decyzję organu pierwszej instancji wadliwymi, bowiem zostały wydane bez wnikliwego wyjaśnienia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy niezbędnego do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia, tym samym dopuszczono się naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 kpa. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 tej ustawy.