IV SA/Wa 2481/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku V. G. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi V. G. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji V. G. (dalej jako "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2014 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2014 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy i odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. Wraz ze skargą skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. W jego ocenie, za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawia przede wszystkim fakt, że zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa mającym istotny wpływ na ich treść. Podniósł także, że opuszczenie terytorium RP na tym etapie postępowania, nie tylko pozbawiłoby go prawa do sądu ale przede wszystkim prowadziłoby do naruszenia jego podstawowych praw w kraju pochodzenia. Ponadto skarżący, powołując się na orzeczenie WSA w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 429/14, stwierdził, że jakkolwiek przedmiotowa decyzja nie zawiera orzeczenia o wydaleniu, tak istnieją podstawy do wstrzymania jej wykonania, albowiem po jej doręczeniu skarżący jest zobowiązany do opuszczenia terytorium RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "ppsa", Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu a także aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest uprawdopodobnienie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu, przy czym skutki te muszą mieć bezpośredni związek z wykonaniem zaskarżonej decyzji. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Rady do Spraw Uchodźców utrzymująca w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmawiająca nadania statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej. Zdaniem skarżącego za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawia przede wszystkim to, że zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca, zostały wydane – w ocenie skarżącego – z naruszeniem prawa mającym istotny wpływ na ich treść. Odnosząc się do tych twierdzeń należy podkreślić, że zarzuty dotyczące wadliwości zaskarżonej decyzji nie mogą stanowić uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Niezgodność decyzji z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu w toku rozprawy i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 § 3 ppsa., stanowią dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, niweczyłoby z kolei kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej. Ponadto we wniosku skarżący podniósł, że po doręczeniu zaskarżonej decyzji, jest on zobowiązany do powrotu. Opuszczenie zaś terytorium RP na tym etapie postępowania pozbawiłoby skarżącego prawa do sądu i prowadziłoby do naruszenia jego praw w kraju pochodzenia. Powołane argumenty również nie przemawiają za zastosowaniem w niniejszej sprawie ochrony tymczasowej. Należy przede wszystkim podkreślić, że powołana wyżej decyzja, będąca przedmiotem niniejszej skargi, nie rozstrzyga o wydaleniu skarżącego wraz z terytorium RP. Nie sposób więc uznać argumentów skarżącego o opuszczeniu terytorium RP i negatywnych skutkach dla niego. Wprawdzie cudzoziemiec, któremu odmówiono nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja w powyższym przedmiocie stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona (art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach – Dz. U. z 2013 r. poz. 1650 z późn. zm.), to jednak opuszczenie terytorium Polski przez cudzoziemca ma charakter dobrowolny. Jeśli tego nie uczyni w określonym terminie, zostanie wszczęte postępowanie w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu (art. 302 ust. 1 pkt 16 powołanej ustawy) i wydane rozstrzygnięcie. W aktualnym stanie prawnym niewykonanie obowiązku opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej we wskazanym terminie nie stanowi bezpośredniej przesłanki do przymusowego wydalenia [jak przewidywał to art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2003 r. Nr 264, poz. 1573 z późn. zm.) w zw. z art. 48 ust. 3 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej], lecz jest podstawą do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu (jak wynika z art. 302 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach), która podlega przymusowemu wykonaniu (art. 329 tej samej ustawy). Jest to jednak odrębne postępowanie, w takcie którego skarżący w obawie przed wykonaniem decyzji o zobowiązaniu do powrotu, może złożyć wniosek o wstrzymanie wykonania tego rozstrzygnięcia do czasu zakończenia sprawy przed sądem (art. 331 ust. 1 omawianej ustawy). W podobnym tonie wypowiedział się także Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach: z dnia 9 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 1384/14, z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 41/15. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa orzekł jak w sentencji.