IV SA/Wa 2481/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 17 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. P. z o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. P. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. G. P., wraz ze skargą na decyzję z [...] maja 2015 r. Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, że wywody skargi skłaniają go złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Natomiast w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że przesłanka wyrządzenia znacznej szkody dotyczy takiej szkody, zarówno majątkowej jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia prawne i faktyczne skutki, powodują istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Strona wnioskując o udzielenia ochrony tymczasowej powinna zatem wykazać, że zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przy czym brak uzasadnienia wniosku nie jest brakiem formalnym wymagającym wezwanie do jego uzupełnienia czy uniemożliwiającym wnioskowi nadania mu dalszego biegu. Przenosząc powyższe rozważania na kanwę rozpoznawanego wniosku Sąd uznał, iż wniosek G. P. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący w uzasadnieniu wniosku ograniczył się do ogólnikowego stwierdzenia, że zaskarżona decyzja rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia dla niego znacznej szkody i spowodowanie trudnych dla niego skutków. Potwierdzeniem tego mają być zarzuty skargi. W ocenie Sądu skarżący, żądając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w istocie kwestionuje zaskarżoną decyzję i przedstawia argumenty wymagające od Sądu oceny legalności zaskarżonego aktu administracyjnego. Na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji niedopuszczalne jest badanie zasadności samej skargi. Z kolei brak argumentacji wskazującej na konkretne zagrożenia w sytuacji skarżącego (np. finansowej), czyni niemożliwą ocenę czy zapłata wymierzonej kary pieniężnej, przed zbadaniem przez Sąd zasadności jej wymierzenia w zaskarżonej decyzji, wiązałaby się z wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody bądź spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. W konsekwencji Sąd uznał, że okoliczności podniesione we wniosku nie wskazują, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do tak dalece idących skutków, by zasadne było udzielenie skarżącemu ochrony tymczasowej i na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.