IV SA/Wa 2482/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant ref. staż. Agnieszka Chustecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2013 r. sprawy ze skargi "Dom [...]" S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego "Dom [...]" S.A. z siedzibą w W. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] września 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołań Stowarzyszenia E. oraz Stowarzyszenia Z., od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2012 r, o środowiskowych uwarunkowaniach, którą stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na realizacji zabudowy mieszkaniowej wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 2 ha, garaży i parkingów samochodowych wraz z towarzyszącą im infrastrukturą o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha, w ramach przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami, garażami podziemnymi, niezbędną infrastrukturą techniczną na działce ew. nr [...] z obr. [...], w rejonie ul. [...] w W. stwierdziło w pkt 1 niedopuszczalność odwołania Stowarzyszenia E. oraz w pkt 2 uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Kolegium orzekając w pkt 1 stwierdziło, że odwołanie od decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko określonego przedsięwzięcia organizacja ekologiczna może wnieść tylko wtedy, jeśli brała udział w postępowaniu poprzedzającym ową decyzję na prawach strony. Wniesienie odwołania przez organizację ekologiczną, która udziału w takim postępowaniu nie brała, jest niedopuszczalne. Wobec tego odwołanie Stowarzyszenia E. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2012 r., wniesione przez podmiot nie biorący udziału w postępowaniu poprzedzającym wydanie owej decyzji, jest zdaniem SKO, niedopuszczalne. Uchylając decyzję Prezydenta W. Kolegium podniosło, że teren planowanego zamierzenia położony jest w obrębie jednego z klinów napowietrzających miasta. Uznało, że dotychczas obowiązujące plany zagospodarowania przestrzennego wprowadzały daleko idące ograniczenia dla zagospodarowania tego rodzaju obszarów. Ustalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W., zakazują lokalizowania w klinie napowietrzającym zabudowy ograniczającej swobodny przepływ mas powietrza i nakazują jednocześnie zagospodarowanie obszaru w sposób sprzyjający wymianie mas powietrza. W ocenie SKO organ pierwszej instancji ograniczył się jedynie do przywołania owych ustaleń, bez głębszej refleksji na ich temat i ich ewentualnego wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Zdaniem Kolegium, prawidłowa ocena czy realizacja konkretnego zamierzenia może stanowić zagrożenia dla klina napowietrzającego możliwa będzie jedynie po przeprowadzeniu szczegółowej oceny wpływu zamierzenia na taki klin. Ograniczenie się przez organ pierwszej instancji w omawianym zakresie do stwierdzenia, że "wysokość planowanej zabudowy wyniesie do 24 m, tylko jeden budynek, stanowiący dominantę zaplanowano o wysokości 27 m, zatem wysokość budynków będzie podobna do wysokości drzew wynoszącej ok. 20-25 m, a swobodny przepływ powietrza odbywa się ponad drzewami" nie może, w ocenie SKO, stanowić wystarczającego uzasadnienia dla odstąpienia od oceny wpływu planowanego zamierzenia na środowisko naturalne, który będzie jednoznacznie negatywny w sytuacji, gdy klin napowietrzający zostanie zabudowany w sposób nadmiernie ograniczający lub uniemożliwiający wymianę powietrza w centralnej części miasta. Zdaniem Kolegium, realizacja planowanego zamierzenia może stać w sprzeczności z zasadami: • zachowania powierzchni biologicznie czynnej na poziomie co najmniej 80%, • sytuowania w obszarze klina jedynie pojedynczych obiektów kubaturowych, • zakazu stosowania form długich, • organizacji terenów w pełni otwartych w osi pasma, z łagodnym przejściem w postaci zadrzewień lub niskich budynków ku obrzeżom, • sytuowania zabudowy niskiej, o niewielkiej intensywności. Zdaniem SKO jeśli realizacja planowanego zamierzenia zasad powyższych nie naruszy ewentualnie, że stosowanie się do nich w tym konkretnym przypadku nie jest konieczne, to stanowisko to powinno znaleźć odpowiednie odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Kolegium uznało, że Prezydent W. naruszył art. 77 § 1 K.p.a., art. 107 K.p.a., a w szczególności jego § 3, który wymaga szczegółowego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł D. SA z siedzibą w W., reprezentowany przez radcę prawnego, podnosząc zarzut naruszenia: - art. 138 § 2 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a' poprzez uchylenie decyzji Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2012 r. w oparciu o naruszenie art. 77 § 1 K.p.a. z uwagi na brak dostatecznego wyjaśnienia wszystkich okoliczności mających wpływ na jej rozstrzygnięcie tj. w zakresie oceny potencjalnego wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko w kontekście zasad zagospodarowania terenów pasm powietrznych wynikających z opracowania pt. "Tereny otwarte w W.", gdy Prezydent W. w decyzji z dnia [...] kwietnia 2012 r. dokonał należytego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy i w oparciu o wyczerpująco zgromadzony i prawidłowo oceniony, w szczególności w kontekście kryteriów jakimi posługują się art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199 poz. 1227 ze m. - zwaną dalej uouioś) oraz art. 80 ust. 2 cyt. ustawy, materiał dowodowy, doszedł do słusznej konkluzji, tj. braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia, którego realizację planuje Spółka, bowiem zamierzone przedsięwzięcie w takim kształcie w jakim zostało opisane w "Karcie informacyjnej przedsięwzięcia", dołączonej do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, pozostawało w zgodności z przepisami uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w szczególności § 6 pkt 2 i § 16 pkt 23, 24 oraz pkt 26 planu miejscowego) w zakresie kwestii ochrony środowiska, w tym ochrony powietrza przed zanieczyszczeniami także w innych rejonach miasta niż zamierzone przedsięwzięcie ma być zlokalizowane oraz poprzedzającym plan "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W.", a więc z podstawowym w świetle art. 80 ust. 2 uouioś kryterium, które determinuje decyzję o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, czego jednak SKO w W., pomimo, że w piśmie z dnia [...] czerwca 2012 r. pt. "odpowiedzi na odwołanie" Spółka zwróciła na to uwagę, w ogóle nie wzięło pod uwagę; brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynikał także z opinii uzyskanych w ramach przeprowadzonych uzgodnień Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] lutego 2012 r. oraz Państwowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] marca 2012 r., a więc organów wyspecjalizowanych w kwestiach środowiskowych, w tym w kwestiach stanu sanitarnego powietrza; analiza w oparciu o kryteria jakimi posługuje się art. 63 ust. uouioś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy m. in. "Kartę informacyjną przedsięwzięcia", dodatkowych wyjaśnień Spółki złożonych w postępowaniu, złożonego w postępowaniu pisma informacyjnego z dnia [...] kwietnia 2012 r. Państwowego Inspektora Sanitarnego w W., znajdująca wyraz w uzasadnieniu decyzji Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2012 r. również prowadzi do tożsamego jak wyżej wniosku, czego nie mogą zmienić ogólne, bo nie odnoszące się do danego przedsięwzięcia, oceny zawarte w dowodach przedstawionych przez pozostałe Strony na które powołał się organ II instancji; wreszcie nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa w szczególności stanowiących o źródłach prawa, także wobec ww. kryteriów jakimi przy ocenie w zakresie stwierdzenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach braku konieczności sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia nakazuje posługiwać ustawodawcą, powołanie się na nie stanowiące źródła prawa powszechnie obowiązującego zawarte w towarzyszącym Planowi Ogólnemu W. (plan na skutek wejścia w dniu 31 grudnia 2003 r. w związku z ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) jako uchwalony przed 1 stycznia 1995 r. utracił ważność) opracowaniu pt. "Tereny otwarte w W." (a więc nie na podstawie postanowień samego Planu lecz jego załącznika) zakazy przez co organ II instancji naruszył także art 6 Kpa w zw. z art. 87 ust,. 1 i 2 Konstytucji RP, gdyż wydał decyzję w powołaniu się na zakazy wynikające z przepisów, które w tym świetle nie mogły stanowić podstawy indywidualnego aktu stosowania prawa. 2) Art. 107 § 1 i 3 K.p.a. w zw. z art. 6 K.p.a. poprzez niewskazanie w podstawie prawnej decyzji oraz nierozważanie zastosowania w jej uzasadnieniu przepisów art. 80 ust. 2 uouioś oraz § 6 pkt 2 i § 16 pkt 24 i 26 miejscowego planu uchwalonego w dniu 8 marca 2012 r., który wszedł w życie z dniem 17 maja 2012 r., a więc planu, który obowiązywał na etapie postępowania odwoławczego, a jego postanowienia powinny być zgodnie z art. 80 ust. 2 uouioś przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uwzględnione jako podstawowe i istotne kryterium w kontekście oceny jako prawidłowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2012 r., w której odstąpiono od obowiązku przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Zdaniem skarżącego organ II instancji działaniami naruszył przez to również wynikającą z art. 11 Kpa zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organu. W obszernym uzasadnieniu podniesiono, że dla przedsięwzięcia, które objęte było wnioskiem Spółki, przepis art. 63 ust. 1 uouioś nie przewidywał obligatoryjnej oceny oddziaływania na środowisko. Taki obowiązek mógł być dopiero stwierdzony w drodze postanowienia przez właściwy organ. Przedmiotowa ocena prowadzona jest głównie w oparciu o dokumenty jakie wymagane są dla danego rodzaju przedsięwzięcia przy wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zaś podstawowymi kryteriami są te wskazane w art. 63 ust. 1 uouioś, przy czym decydujące znaczenie należy przyznać zgodności z postanowieniem i miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jeżeli tenże był uchwalony. Zdaniem skarżącego stwierdzenie zgodności z planem powoduje powstanie domniemania, że zamierzone przedsięwzięcie nie będzie naruszać zasad ochrony środowiska, co zasadniczo zwalnia organ z prowadzenia rozbudowanego postępowania wyjaśniającego. Jest to uzasadnione rozwiązaniami przyjętymi w całym systemie prawnym, w szczególności z przyjęciem w zakresie planowania przestrzennego rozwiązań, które już na etapie planowania przestrzennego pozwolą wykluczyć pewne rozwiązania jako całkowicie niedopuszczalne. W Studium nie przewidziano bezwzględnego zakazu zabudowy terenu objętego inwestycją - wręcz przeciwnie przewidziano możliwość zabudowy z przewagą budynków wielorodzinnych - co odpowiada zamierzeniom Spółki. Skarżący podkreślił, że przedmiotem postępowania jest wyłącznie ocena legalności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W postępowaniu poprzedzającym wydanie tej decyzji określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi. Natomiast konkretne rozwiązania projektowe, w tym ostateczne rozwiązania projektowe rozbudowy i rozwiązania technologiczne zostaną przedstawione w projekcie budowlanym, dołączonym do wniosku inwestora o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto w ocenie skarżącego organ zaniechał w ogóle oceny postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co w świetle art. 80 ust. 2 uouioś, który czyni go głównym kryterium oceny, jest niedopuszczalne. Na postanowienia mpzp miało wpływ szereg dokumentów specjalistycznych z zakresu ochrony środowiska np. strategiczna ocena oddziaływania, w tym tych które były opracowane przed uchwaleniem studium z którym postanowienia planu, jak wskazano muszą być zgodne. Przedsięwzięcie, którego charakterystykę określono w "Karcie informacyjnej przedsięwzięcia" odpowiadało postanowieniom mpzp, które uwzględniały należycie aspekt środowiskowy terenu "klina b." w szczególności § 6 pkt 2 i § 16 pkt 23, 24 oraz pkt 26. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 6 grudnia 2012 r. skarżący podtrzymał podnoszone zarzuty, argumentując dodatkowo, że SKO nie wskazało, w jakim aspekcie rozmiar i położenie inwestycji miałoby negatywnie wpłynąć na stan środowiska, a zarazem wywołać potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Ponadto wskazano, że spóźnione są uwagi Stowarzyszenia Z., które stały się podstawą wydania zaskarżonej decyzji, gdyż wpływ planowanej zabudowy na tym terenie został już pozytywnie dla niej przesądzony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W piśmie z dnia 29 stycznia 2013 r. skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu oraz podtrzymał podnoszone dotychczas zarzuty. Dodatkowo zaznaczono, że SKO w ramach prowadzonego przez siebie postępowania wyjaśniającego na rozpatrzyło całego materiału dowodowego, ponieważ w ogóle nie ustosunkowało się do postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2012 r. oraz postanowienia Państwowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] marca 2012 r. W piśmie procesowym z dnia 14 lutego 2013 r. o oddalenie skargi wniósł uczestnik postępowania - Stowarzyszenie E. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2012 r., którą uchylono decyzję Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2012 r. stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na realizacji zabudowy mieszkaniowej wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 2 ha, oraz garaży i parkingów samochodowych wraz z towarzyszącą im infrastrukturą o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha, w ramach przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami, garażami podziemnymi, niezbędną infrastrukturą techniczną na dz. ew. nr [...]. obręb [...], w rejonie ul. [...] w Dzielnicy [...] W., którego inwestorem jest D. S.A. i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolegium także stwierdziło niedopuszczalność odwołania od decyzji organu I instancji Stowarzyszenia E. Jak wynika z akt sprawy przed wydaniem decyzji organu I instancji zostało przeprowadzone postępowanie mające na celu uzgodnienie i zaopiniowanie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Również Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny pismem z [...] marca 2012 r. stwierdził brak potrzeby oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Podstawę uchylenia decyzji Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2012 r. stanowiło uznanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że organ I instancji nie przeprowadził wyczerpującego postępowania wyjaśniającego w zakresie wpływu planowanej zabudowy wielorodzinnej i garażowej na funkcję klina napowietrzającego jaka dla tego obszaru została przewidziana w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W., uchwalonym przez Radę W. w dniu [...]października 2010 r. uchwałą nr [...] Należy jednak mieć na względzie, że w dniu orzekania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. oprócz wspomnianego Studium obowiązywała już uchwała Rady W. z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu [...]. Uchwałę tę opublikowano w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. i weszła w życie w dniu [...] maja 2012 r. Zgodnie zaś z art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199 poz. 1227 ze m. - zwaną dalej uouioś) właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, dla budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych oraz dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszących. Planowane zamierzenie nie jest inwestycją, do której stosuje się wyłączenia wskazane w powyższym przepisie, zatem zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w cyt. przepisie Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno uwzględnić przepis art. 80 ust. 2 uouioś i ocenić, czy planowana lokalizacja przedsięwzięcia jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania. Wspomniany przepis stanowi o "właściwym organie". Wobec tego, skoro Samorządowe Kolegium Odwoławcze było organem właściwym do rozpoznania odwołania, a w sprawie po wydaniu decyzji przez organ I instancji doszło do zmiany stanu prawnego związanego z uchwaleniem i wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, oraz ogólną i bezsporną zasadą stosowania w postępowaniu zwykłym przepisów prawa aktualnie obowiązujących stwierdzić należy, że skoro w dniu orzekania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze obowiązywał plan miejscowy, to organ winien odnieść się do jego ustaleń. Tymczasem, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji SKO całkowicie pominęło tę kwestię. Na uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...] marca 2012 r. sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu [...] SKO powołało się dopiero w odpowiedzi na skargę. Stanowisko to nie może być zatem uwzględnione, bowiem Sąd kontroluje decyzję administracyjną, a nie odpowiedź na skargę. Zauważyć należy, że również w wytycznych dla organu I instancji SKO całkowicie pominęło kwestię miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bowiem uchylając decyzję organu I instancji nie zwróciło uwagi organowi I instancji na konieczność odwołania się do zapisów planu, zgodnie z art. 80 ust. 2 uouioś. Ponadto, w ocenie Sądu, organ odwoławczy nie rozpoznał na nowo sprawy, czym naruszył art. 15 K.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze skupiło się bowiem jedynie na kwestii, że organ I instancji nie przeanalizował wpływu planowanej inwestycji na klin napowietrzający miasta. W ogóle nie odniosło się przy tym choćby do opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2012 r. czy Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z [...] marca 2012 r. o stwierdzeniu braku potrzeby oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Stanowi to zatem naruszenie art. 11 K.p.a, a w konsekwencji naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. Z uwagi na dostrzeżone naruszenie art. 80 ust. 2 uouioś Sąd nie odniósł się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze. Dopiero bowiem w sytuacji, gdyby organ stwierdził (bądź nie) zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zasadna byłaby merytoryczna kontrola decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wobec tego na obecnym etapie postępowania przedwczesnym i niecelowym byłoby odnoszenie się do podniesionych zarzutów, zwłaszcza, że po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, Samorządowe Kolegium Odwoławcze zobowiązane będzie ponownie rozpoznać wniesione odwołania i ponownie rozpoznać sprawę działając jako organ II instancji, mając na uwadze konieczność stwierdzenia zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie Sąd uchylił zaskarżoną decyzję SKO również w pkt 1 bowiem doszedł do przekonania, że skoro odwołanie wniosło również Stowarzyszenie E. koniecznym staje się niebudzące wątpliwości wyjaśnienie, czy Stowarzyszenie to składało w jakiejkolwiek formie wniosek o dopuszczenie go do udziału w postępowaniu przed organem I instancji. W sytuacji, gdyby okazało się, że taki wniosek zostałby złożony SKO winno rozpoznać również jego odwołanie. Natomiast dopiero w sytuacji, gdyby takiego wniosku bez wątpienia nie było, organ II instancji wyda decyzję o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji. W pkt 2 sentencji orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 cyt. ustawy.