IV SA/Wa 2482/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi B. C. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz skarżącego B. C. kwotę 540 (pięćset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 roku Nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców działając na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2011 roku o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 191, poz. 1133) oraz art. 127 §2 i art. 138 §1 pkt 1 k.p.a, po rozpatrzeniu odwołania pana B. C., urodzonego w dniu [...] marca 1974 roku, od decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2012 roku orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję . W uzasadnieniu przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy organ wskazał, że dniu 11 czerwca 2012 roku pan B. C. wystąpił za pośrednictwem ustanowionego pełnomocnika- pana P. T. do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej w ramach tak zwanej abolicji. Na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 28 lipca 2011 roku o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2012 roku orzekł o odmowie wydania wnioskowanego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W ustawowym terminie pełnomocnik zainteresowanego złożył za pośrednictwem Wojewody [...] odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wnosząc o jego uchylenie w całości. Po analizie materiału dowodowego organ odwoławczy wskazała, że w dniu 1 stycznia 2012 roku weszła w życie ustawa z dnia 28 lipca 2011 roku o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 1 i 3 wskazanej wyżej ustawy z dnia 28 lipca 2011 roku cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 1, odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów do udzielenia tego zezwolenia oraz w postępowaniu w sprawie udzielenia tego zezwolenia został złożony wniosek lub zostały przedstawione dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. Wnioskodawca występując w dniu 11 czerwca 2012 roku z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej na zasadach abolicji, w części E wniosku pkt IV dotyczącej pobytu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej wpisał:" iż przebywa nielegalnie na terytorium Polski od maja 2007 roku. Z kolei w części E pkt V dotyczącej podróży i pobytów zagranicznych w okresie ostatnich 5 lat zainteresowany wpisał: " nie dotyczy ". Powyższą informację zainteresowany potwierdził własnoręcznym podpisem przyjmując jednocześnie do wiadomości treść oświadczenia zamieszczonego pod wnioskiem, iż jest świadomy, że złożenie wniosku lub dołączenie dokumentów zawierających nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje, a także w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony podrobienie lub przerobienie dokumentu w celu użycia za autentyczny lub używanie takiego dokumentu jako autentycznego spowoduje odmowę udzielenia zezwolenia lub jego cofnięcie. Powyższe pouczenie sporządzone zostało poza językiem polskim także w języku angielskim i francuskim. Do przedmiotowego wniosku aplikujący załączył poświadczoną za zgodność kserokopię dokumentu podróży nr [...] wydanego w dniu [...] maja 2012 roku przez Ambasadę [...] w Polsce z okresem ważności na dzień 20 maja 2022 roku. Celem uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie w dniu 27 sierpnia 2012 roku organ I instancji wezwał pełnomocnika wnioskodawcy do nadesłania dokumentów potwierdzających nieprzerwany pobyt na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej od dnia 20 grudnia 2007 roku., wzywając jednocześnie do osobistego stawiennictwa cudzoziemca w siedzibie urzędu w dniu 19 września 2012 roku celem złożenia wyjaśnień w charakterze strony. W odpowiedzi na powyższe w dniu 19 września 2012 roku zainteresowany stawił się , zawierająca przed Wojewodą [...] zeznają do protokołu: "Mój poprzedni paszport został zgubiony (...) w kwietniu 2012 roku ". Na pytanie od kiedy pracuje w W. odpowiedział: "od 2007 roku (...) na początku mieszkałem w [...] hotelu w W., ul. [...] do maja 2012 roku. Potem przeniosłem się na obecny adres ". Na pytanie kiedy przyjechał do Polski odpowiedział, iż w maja 2007 roku. Wskazał ponadto, iż nie wyjeżdżał po przyjeździe z Polski, zaś zapytany czy był zatrzymywany, ze względu na daktyloskopowany w Polsce lub innych krajach przez policję lub też straż gminną zeznał, iż był zatrzymywany przez straż graniczną w [...], jednak nie pamiętał czy pobierane były odciski palców. Z kolei na pytanie czy posiadał kiedykolwiek inne dane osobowe odpowiedział: " tak, właśnie wtedy jak mnie zatrzymywali w [...]. Wymyśliłem inne dane, nie pamiętam jakie. Ponadto przy wjeździe do Polski posługiwałem się innymi danymi, posiadałem czyjś paszport i kartę pobytu (...)jakiś [...] pomagał, aby mnie przywieźć do Polski. Dał mi czyjeś dokumenty. Później jak przyjechałem do Polski to on mi zabrał te dokumenty ". Ponadto cudzoziemiec wskazał, iż z [...] wyjechał w 2006 roku i udał się do [...] a nadto: " do [...] przyjechałem chyba w sierpniu 2006 roku i byłem tam do czasu przyjazdu do Polski, to jest maja 2007 roku ". Jednocześnie jak wynika z protokołu przesłuchania strony, zainteresowany nie zna języka polskiego, pamięta jednak między innymi [...] w 2009 roku, kiedy "[...]". Szczegółowa analiza powyższego materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie pozwala stwierdzić, iż informacje zawarte przez cudzoziemca we wniosku oraz załączonych do niego dokumentach pozostają w sprzeczności z ustaleniami się zapisami dokonanymi przez organ I instancji przez co w sprawie zachodzi przesłanka wynikająca z art. 3 ust. 2 pkt 3. Powyższe wynika z faktu, iż jak sama strona wskazał podczas przesłuchania, że posługiwała się fałszywymi danymi osobowymi przekraczając granicę na nienależącym do niej dokumencie podróży, czego nie ujawniła składając przedmiotowy wniosek. Podkreślić należy, iż zgodnie z powyższym na 7 stronie wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jest zamieszczone oświadczenie dotyczące między innymi konsekwencji złożenia wniosku zawierającego nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje, a także zeznania nieprawdy lub zatajenia prawdy w postępowaniu o udzielenie zezwolenia. Zainteresowany w dniu składania wniosku podpisał go, potwierdzając prawdziwość podanych we wniosku informacji, a także mając świadomość wskazanych wyżej konsekwencji. Jednocześnie należy podkreślić, iż formularz wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zawiera pola, które z punktu widzenia ustawodawcy są istotne dla prowadzonego postępowania o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony i co do zasady warunkują kierunek prowadzonego postępowania dowodowego. Nadmienić należy, odnosząc się do złożonego odwołania od decyzji Wojewody [...]o pełnomocnik strony nie kwestionuje ustaleń dokonanych przez organ I instancji, dotyczących faktu samego posługiwania się fałszywymi danymi osobowymi. Pojęcie dane osobowe, jest terminem prawnym zdefiniowanym w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych (Dz. U. 1997 nr 133 poz. 833) przez który rozumiemy wszystkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Kontynuując, jak wskazano powyżej zasadnym pozostaje stwierdzenie, iż posługiwanie się fałszywymi danymi osobowymi, a w tym wypadku danymi zamieszczonymi w dokumencie podróży ma zasadnicze znaczenie w przedmiotowej sprawie, gdyż wprowadza w błąd organ administracji publicznej, utrudniając jednocześnie prowadzenie postępowania. Należy przy tym również wskazać, fakt, iż do ujawnienia wskazanych powyżej danych osobowych (poprzednich danych osobowych) którymi się posługiwał zainteresowany obliguje sam wniosek " który winien być odpowiednio starannie wypełniony. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. C., reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucając zaskarżonej decyzji: 1. Naruszenie art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej poprzez błędne zastosowanie tego przepisu, jak również naruszenie art. 1 w/w ustawy; 2. Naruszenie art. 7, art. 8 art., art. 77, art. 80 k.p.a poprzez niedokładne wyjaśnienie okoliczności sprawy, przez co nie uwzględniono przy wydawaniu zaskarżonej decyzji całokształtu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia; 3. Naruszenie art. 6 i art. 8 k.p.a poprzez wydanie decyzji, która może utrudniać lub uniemożliwiać cudzoziemcowi skorzystanie z możliwości zalegalizowania jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na mocy ustawy abolicyjnej, której ratio legis je właśnie umożliwienie zdobycia tytułu pobytowego cudzoziemcom przebywającym w Polsce nielegalnie; 4. Naruszenie art. 15 k.p.a poprzez przeprowadzenie przez organ II instancji postępowania sposób, który nie doprowadził do kontroli decyzji organu I instancji; 5. Naruszenie art. 8, art. 9 k.p.a oraz art. 10 ustawy z dnia 13.06.2003r. - o cudzoziemcach (Dz U. z 2006r. Nr 234, poz. 1694 z późn. zm.) w ten sposób, że nie informowano należycie i w sposób wyczerpujący skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, mających wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji lub decyzji organów obu instancji, o stwierdzenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm., dalej "Ppsa"), że zaskarżone decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, oraz na podstawie art. 209 Ppsa o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy nie będąc jednak zgodnie z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, związanym zarzutami i wnioskami skargi, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja, jak również utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012r, naruszają prawo w stopniu uzasadniającym konieczność ich uchylenia. Podstawę prawną kontrolowanych w niniejszej sprawie decyzji stanowił art. art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2011 roku o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 191, poz. 1133) zgodnie z którym cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 1 ustawy tj. przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: 1. nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 roku, których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny; 2. nieprzerwanie co najmniej od dnia 1 stycznia 2010 roku, którym przed tym dniem została wydana ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy, zawierająca orzeczenie o wydaleniu, i których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny; 3. wobec których w dniu 1 stycznia 2010 roku trwało postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy wszczęte na skutek kolejnego wniosku; odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów do udzielenia tego zezwolenia oraz w postępowaniu w sprawie udzielenia tego zezwolenia został złożony wniosek lub zostały przedstawione dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. W rozpoznawanej sprawie orzekające organy— wydając zaskarżone decyzje - oparły się na tym, że skarżący we wniosku o udzielenia mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie wskazał, że posługiwał się w przeszłości fałszywymi danymi osobowymi przekraczając granicę na nienależącym do niego dokumencie podróży. Powyższa informacja powinna być zdaniem organów zamieszczona we wniosku. Rozpoznając przedmiotową sprawę, orzekające w sprawie organy zdaniem Sądu nie uwzględniły dwóch istotnych okoliczności a mianowicie celu jakiemu służyć ma ustawa abolicyjna oraz słusznego interesu strony skarżącej. Odnosząc się do pierwszej okoliczności należy wskazać, iż celem ustawy jak wynika z jej art. 1 jest zalegalizowanie pobytu m.in. cudzoziemców którzy co najmniej od 20 grudnia 2007r. przebywają na terytorium Polski nielegalnie. W rozpoznawanej sprawie jak wynika z oświadczenia skarżącego przebywa on nielegalnie na terytorium Polski od maja 2007r. Nie posiada on ważnej wizy. Dodatkowo przesłuchiwany przez organ w dniu 19 września 2012r. przedstawił okoliczności jego wjazdu na terytorium Polski, wskazując, iż przekroczył granicę posługując się nienależącym do niego paszportem i kartą pobytu. Okoliczność ta w ocenie Sądu potwierdza bez wątpienia fakt nielegalnego przekroczenia przez skarżącego granicy w 2007r. i pobytu skarżącego na terytorium Polski. W świetle bowiem art. 13 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach w brzmieniu obowiązującym w dacie wskazanego przez skarżącego przekroczenia granicy Polski. ,cudzoziemiec może przekroczyć granicę oraz przebywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli posiada ważny dokument podróży oraz wizę, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Jak słusznie wskazuje pełnomocnik skarżącego w uzasadnieniu skargi, skarżący cyt. "zrobił dokładnie tak, jak wielu cudzoziemców wówczas przebywających w Polsce nielegalnie i nie dysponujących żadnymi narzędziami prawnymi w zakresie zalegalizowania ich pobytu". Fakt, że okoliczności jego nielegalnego przemieszczenia się na terytorium Polski nie opisał on we wniosku, w ocenie Sądu nie może jeszcze stanowić podstawy do automatycznej odmowy merytorycznego rozpoznania złożonego przez cudzoziemca wniosku. Tym bardziej, że to właśnie okoliczność nielegalnego pobytu stanowi podstawową przesłankę do ewentualnego rozpoznania wniosku skarżącego w świetle ustawy abolicyjnej. W sytuacji bowiem gdy zawarte we wniosku dane są niewystarczające do jego rozpoznania lub budzą wątpliwości organu, może on tak, jak to uczynił w niniejszej sprawie przesłuchać stronę. Należy bowiem mieć na uwadze, że w świetle przywołanego przez organy art. 3 ust. 2 pkt. 3 ustawy odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, może nastąpić jedynie wówczas, gdy cudzoziemiec : 1. nie spełnia wymogów do udzielenia tego zezwolenia- ta okoliczność nie była przedmiotem badania organów; 2. w postępowaniu w sprawie udzielenia tego zezwolenia został złożony wniosek lub zostały przedstawione dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje- jak wynika z treści wniosku skarżący podał w nim swoje prawdziwe dane osobowe, oraz wskazał na okoliczność, iż wnosi o zezwolenia na zamieszkanie na podstawie abolicji. Tym samym nie można zarzucić skarżącemu, iż wobec faktu, iż nie zamieścił on informacji o posługiwaniu się przez niego przy przekraczaniu granicy danymi personalnymi innej osoby, przedstawił on dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. Dodatkowo należy wskazać, iż w toku postępowania o udzielenie zezwolenia na czas oznaczony skarżący przesłuchiwany przez organ sam opisał okoliczności jakie towarzyszyły przekroczeniu przez niego granicy Polski. W postępowaniu tym bez wątpienia nie dopuścił się on również podrobienia czy przerobienia dokumentu w celu użycia za autentyczny i nie używał takiego dokumentu jako autentycznego. Świadczy to o tym, że Cudzoziemiec nie ukrywał w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony uprzedniego posłużenia się innymi danymi osobowymi i nie swoim dokumentem, a brak takiej informacji we wniosku w sytuacji gdy nie zawiera on wprost stosownej rubryki w tym zakresie, nie może być poczytywany na niekorzyść skarżącego, i prowadzić do zarzucenia mu świadomego wprowadzania w błąd organów oraz utrudniania im prowadzenia postępowania. Powyższe w ocenie Sądu prowadzi do wniosku, iż w rozpoznawanej sprawie orzekające w prawie organy błędnie uznały, że zachodzą przesłanki uzasadniające odmowę udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej. Odnosząc się do drugiej okoliczności tj. nieuwzględnienia przez organy słusznego interesu strony skarżącej należy wskazać, iż zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Jak wynika zaś z art. 8 k.p.a., organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Biorąc pod uwagę treść przytoczonych przepisów należy wskazać, iż obowiązkiem organów orzekających na podstawie ustawy o abolicji jest umożliwienie cudzoziemcom wymienionym w jej art. 1 zalegalizowanie pobytu w Polsce. Tym samym fakt nielegalnego przekroczenia przez stronę skarżącą granicy Polski nie możne stanowić podstawy do odmowy skorzystania przez nią z ustawy abolicyjnej, przeczy to bowiem celowi w jakim została ona wprowadzona tj. legalizacji pobytu cudzoziemców, którzy przebywają z różnych przyczyn nielegalnie na terenie Polski, oraz godzi w zasadę uwzględniania słusznego interesu strony wyrażona w art. 7 k.p.a. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt 1 sentencji. rozstrzygnięcie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji wydano w oparciu o art. 152 w/w ustawy. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.