IV SA/Wa 2485/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara, Sędziowie sędzia WSA Anna Szymańska, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] września 2014 r., działając na podstawie art. 89p ust. 1, art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2014 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny. Decyzja obejmuje również męża wnioskodawczyni A. M. oraz ich małoletnie dziecko B. M.. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy. S. D. po raz pierwszy o nadanie statusu uchodźcy była objęta wnioskiem złożonym przez jej męża A. M. w dniu [...] października 2011 r. We wniosku jako przyczynę opuszczenia kraju pochodzenia wskazał konieczność ochrony swojej rodziny, gdyż jako jeden mężczyzna w rodzinie, miał ponosić odpowiedzialność za czyny popełnione przez jego wuja, który walczył. Z wniosku wynikało, że miał być prześladowany i poddany przemocy psychicznej i fizycznej, nie brał udziału w działaniach wojennych, nie był zatrzymany, aresztowany ani sądzony. Wobec niego nie było prowadzone postępowanie sądowe lub administracyjne, nie należał on do żadnej organizacji politycznej, religijnej, kulturalnej, społecznej lub etnicznej. Cudzoziemiec w dniu [...] listopada 2011 r. w trakcie wywiadu dodatkowo wskazał, że jego wujek w 2008 roku zastrzelił człowieka. Policja nie przedstawiła mu zarzutów, uznając za prawdziwe wyjaśnienia wuja. Natomiast rodzina zastrzelonego wypowiedziała wujowi zemstę krwi i we wrześniu 2009 roku wujek został zabity, a jego syn zapowiedział, że pomści ojca. Z powodu tych wydarzeń oraz ostrzelaniem jego domu A. M. miał zostać zagrożony zemstą krwi i postanowił wyjechać. W kraju pozostała jego rodzina, matka, brat siostry i 2 letni syn. Cudzoziemiec oświadczył, że zemsta krwi nie dotyczy kobiet i kobiety są bezpieczne, bo nikt nie ma prawa im nic zrobić. Decyzją z dnia [...]. lipca 2012 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił A. M. nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej oraz postanowił o wydaleniu z terytorium RP wobec braku przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Decyzją objęta została S. D., ur.[...] maja 1983 r. i ich małoletni syn B. M., ur. [...] marca 2012 r. Rada do Sprawa Uchodźców decyzją z dnia [...] października 2012 r. utrzymała w mocy powyższą decyzję organu i instancji. S. D. w dniu [...] listopada 2012 r. złożyła wniosek o nadanie statusu uchodźcy, którym objęty był jej mąż A. M. ur. [...] grudnia 1985 r. oraz ich małoletni syn B. M.. Jako istotne przyczynę opuszczenia kraju pochodzenia wskazała na okoliczność, że wobec jej pierwszego męża ogłoszono zemstę krwi, i w rezultacie na jej oczach został on zabity. Problemy miał też jej drugi mąż. Na dwa tygodnie przed ich wyjazdem do Polski również do niego strzelano. Chociaż wcześniej nie chciała wyjeżdżać, choć przeżyła w [...] trzy wojny, to wówczas zdecydowała się opuścić [...], gdyż drugi raz nie zniosłaby podobnej sytuacji. Z wniosku cudzoziemki wynika, że w kraju pochodzenia była prześladowana i poddawana przemocy psychicznej i fizycznej, nie brała udziału w działaniach wojennych, nigdy nie była zatrzymana, aresztowania ani sądzona. Wobec niej nie było prowadzone postępowanie sądowe lub administracyjne, nie należała do żadnej organizacji politycznej, religijnej, kulturalnej, społecznej lub etnicznej. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców po rozpatrzeniu tego wniosku, decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. na podstawie art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu pomocy cudzoziemcom na terytorium RP umorzył postępowanie w sprawie nadania S. D. statusu uchodźcy wobec stwierdzenia jego niedopuszczalności ze względu na tożsamość wskazanych w nim okoliczności z przedstawionymi przez nią we wcześniejszym wniosku z dnia [...] listopada 2012 r., jak również z przedstawionymi we wniosku jej męża z dnia [...] października 2011 r. Cudzoziemka w trakcie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Szefa Urzędu do Sprawa Cudzoziemców i decyzją organu odwoławczego z dnia [...] października 2012 r. nie wniosła do sprawy żadnych nowych okoliczności. Rada do Spraw Uchodźców, po rozpatrzeniu odwołania S. D., decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. utrzymała w mocy decyzję organu I instancji, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 stycznia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1619/13 skargę jej oddalił. W przedmiotowej sprawie wniosek S. D. złożyła w dniu [...] lipca 2013 r., podając w nim, że istotne przyczyny opuszczenia kraju pochodzenia opisała w dołączonym materiale dowodowym, którego Rada nie zdążyła rozpatrzeć. Podkreśliła, że nie chce wracać do ojczyzny, bo straciła wszystkich bliskich. Do ojczyzny boi się wracać bo nadal jest tam niebezpiecznie. Dodała, że w kraju pochodzenia była prześladowana i poddawana przemocy psychicznej i fizycznej, nie brała udziału w działaniach wojennych, nigdy nie była zatrzymana, aresztowania ani sądzona. Wobec niej nie było prowadzone postępowanie sądowe lub administracyjne, nie należała do żadnej organizacji politycznej, religijnej, kulturalnej, społecznej lub etnicznej. Wskazała również na okoliczności związane ze śmiercią jej brata w 2001 roku i męża w 2008 roku. Wnioskiem tym objęty został jej mąż A. M. oraz ich małoletni syn B. M.. Rozpatrując powyższy kolejny wniosek S. D. organ I instancji uznał, że on tożsamy ze sprawą rozpatrywaną wcześniej, wobec tego jest on dopuszczalny, i dlatego decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. umorzył postępowanie. W odwołaniu S. D. wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, zarzucając jej naruszenie art 40 ust. 1 pkt 3, art. 13, art. 15, art. 16 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 16 ust. 2, art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP oraz art. 7, 8 , 77, 80 k.p.a. Rada do Spraw Uchodźców rozpoznając odwołanie, stwierdziła po wnikliwej analizie akt niniejszego postępowania i akt wcześniejszych postępowań, że obie sprawy dotyczą S. D., gdyż: - przedmiot postępowania jest tożsamy - wniosek o nadanie statusu uchodźcy oparty jest na tej samej podstawie prawnej i faktycznej w zakresie okoliczności relewantnych z punktu widzenia postępowania statusowego; - odwołanie nie wnosi żadnych nowych okoliczności czy faktów, które miałyby wpływ na rozstrzygnięcie; - wniosek o ponowne zbadanie sprawy ma na celu doprowadzenie do próby ponownej oceny ustalonego w ostatecznej decyzji stanu faktycznego sprawy oraz przedłużenie procedury. Rada do Spraw Uchodźców wskazała, iż w powtórnym wniosku o nadanie statusu uchodźcy S. D. nie przedstawiła żadnych nowych okoliczności. Wszystkie okoliczności podnoszone przez strony, zarówno we wniosku męża cudzoziemki, jak i wniosku przez nią złożonym, były przez organy wnikliwie analizowane, zostały zbadane i ocenione w toku postępowania. W odniesieniu do poprzedniego wniosku S. D. organy dokonały analizy porównawczej okoliczności wskazanych we wniosku cudzoziemki z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie dotyczącej wniosku jej męża. Czego skutkiem była decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2013. o umorzeniu postępowania wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny, utrzymana decyzją Rady z dnia [...] czerwca 2013 r., na którą S. D. wniosła skargę, a którą oddalił WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 22 stycznia 2012 r., sygn. akt IVSA/Wa 1619/13. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż sytuacja w [...] nie zmieniała się w taki sposób, aby można było mówić o jej pogorszeniu, informacje na temat sytuacji w kraju pochodzenia zgromadzone przez organ I instancji w sprawie wszczętej wnioskiem męża S. D. są nadal aktualne. W ocenie Rady organ nie naruszył art. 7, 8 i 77 kpa, ponieważ zostały zachowane wszystkie przewidziane prawem procedury. Nietrafny jest zarzut naruszenia słusznego interesu strony, ponieważ rozstrzygnięcie wydane na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w oparciu o obowiązujące przepisy. Rada nie uwzględniła wniosku o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków: A. I. oraz Z. Z., ponieważ w świetle art. 40 ww. ustawy nie prowadzi postępowania w zakresie dowodzenia stawianych we wniosku tez, ponieważ byłyby to czynności naruszające powagę rzeczy osądzonej. W tym przypadku postępowanie prowadzone jest w zakresie stwierdzenia, czy rzeczywiście wniosek cudzoziemca, uprzednio objętego wnioskiem współmałżonka, jest uzasadniony. Rada stwierdziła, że okoliczności przytoczone w przedmiotowym wniosku są tożsame z okolicznościami, które cudzoziemka przedstawiła w poprzednim wniosku. Oznacza to, że kolejny wniosek o nadanie statusu uchodźcy S. D. oparła na tych samych podstawach, co wniosek będący przedmiotem rozpatrzenia przez organ I instancji. Wobec tego zaskarżona decyzja została wydana po przeprowadzeniu prawidłowego postępowania, zawiera właściwe uzasadnienie i jest zgodna prawem. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła S. D., zarzucając jej naruszenie art. 7, art. 8, art. 78 w zw. z art. 75 § , 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, nieuwzględnienie wniosków dowodowych, przekroczenie granic swobodnej oceny wniosku w przedmiocie uznania go za niedopuszczalny. Zarzuciła również naruszenie art. 40 ust.1 i ust. 2 pkt 2, art. 13, art. 15, art. 16m art. 907 ust.1 pkt 1 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP poprzez błędną wykładnię i stwierdzenie, że jej wniosek jest niedopuszczalny. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji organu I instancji z dnia [....] czerwca 2014 r. Rada do Spraw Uchodźców w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podnosząc te same argumenty co w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji uznał, że nie narusza prawa, stąd też skarga została oddalona. Podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r. poz. 680). Zgodnie z art. 40 ust. 1 powyższej ustawy, jeżeli organ prowadzący postępowanie stwierdzi, że wniosek jest niedopuszczalny, wydaje decyzję o umorzeniu postępowania z powodu niedopuszczalności wniosku. Zgodnie zaś z ust. 2 pkt 3 tego artykułu, wniosek jest niedopuszczalny, gdy małżonek, który uprzednio wyraził zgodę na złożenie wniosku przez wnioskodawcę w jego imieniu, złożył odrębny wniosek, podczas gdy nie zachodzą okoliczności dotyczące tego małżonka uzasadniające taki wniosek. W niniejszej sprawie ocenie Sądu podlega, czy organy obu instancji administracji orzekające w sprawie prawidłowo uznały, że wniosek S. D. jest niedopuszczalny z tego względu, że jest to jej kolejny wniosek, który został oparty na tych samych podstawach co poprzednie dwa wnioski o nadanie statusu uchodźcy, przy czym pierwszy w dniu [...] października 2011 r. złożył mąż skarżącej A. M., drugi w dniu [...] listopada 2012 r. złożyła skarżąca. Przede wszystkim na wstępie wyjaśnić trzeba na czym polega złożenie wniosku opartego na tych samych podstawach. Zgodnie z wytycznymi zawartymi w dyrektywie Rady 2005/85/WE z 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich (Dz.U.UE.L.05.326.13). Zgodnie z treścią art. 32 ust. 3 i 4 powyższej dyrektywy, kolejny wniosek o udzielenie azylu jest poddawany najpierw wstępnemu rozpatrzeniu co do tego, czy po podjęciu w sprawie poprzedniego wniosku decyzji ostatecznej, zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe elementy lub informacje odnoszące się do rozpatrzenia możliwości uzyskania przez niego statusu uchodźcy na mocy dyrektywy 2004/83/WE. Wniosek jest rozpatrywany merytorycznie, jeżeli po wstępnym rozpatrzeniu zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe elementy lub informacje, znacznie zwiększające prawdopodobieństwo spełniania przez wnioskodawcę warunków statusu uchodźcy. Znaczenie może więc mieć ujawnienie nowych okoliczności faktycznych dotyczących indywidualnej sytuacji cudzoziemca, jak również zmiana sytuacji w samym kraju pochodzenia. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że organy obu instancji analizy wniosku skarżącej z dnia [...] lipca 2013 r. dokonały z uwzględnieniem całego materiału dowodowego zgromadzonego w toku prowadzonych poprzednio postępowań, wszczętych: - najpierw z wniosku z dnia [...] października 2011 r. A. M. męża skarżącej, zakończonego decyzją organu I instancji z dnia [...] lipca 2012 r. o odmowie udzielenia ochrony międzynarodowej i wydaleniu z terytorium RP, utrzymaną w mocy decyzją Rady z dnia [...] października 2012r.; - następnie z wniosku skarżącej z dnia [...] listopada 2012 r. zakończonego decyzją organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2013 r. o umorzeniu postępowania wobec stwierdzenia niedopuszczalności wniosku, utrzymaną w mocy decyzją Rady z dnia [...] czerwca 2013 r. i wyrokiem WSA z dnia 22 stycznia 2014 r. , sygn. akt IV SA/Wa 1619/13, oddalającym skargę. Zgodzić się należy z organami obu instancji, że okoliczności wskazane w aktualnym wniosku skarżącej są tożsame z okolicznościami wskazanymi w obu poprzednich wnioskach. Skarżąca w obu swoich wnioskach, a także wcześniej jej mąż w swoim wniosku, powoływali się na te same zdarzenia, które w ich kraju pochodzenia miały doprowadzić do tzw. zemsty krwi, która miała być skierowania przeciwko A. M.. Z analizy akt administracyjnych wynika, że okoliczność ta została wnikliwie zbadana i oceniona w poprzednich już postępowaniach prowadzonych przez organy obu instancji, jak również poddana kontroli sądowej. W tych warunkach nie można zarzucić organom, że wadliwie dokonały analizy porównawczej okoliczności wskazanej w przedmiotowym wniosku skarżącej w świetle ustaleń poczynionych w poprzednich postępowaniach prowadzonych najpierw z wniosku męża skarżącej, a następnie z wniosku skarżącej. W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie prawidłowo ustaliły, że we wniosku z dnia [...] lipca 2013 r. o nadanie statusu uchodźcy skarżąca nie podała żadnych nowych okoliczności w stosunku do tych, które zawarte były w uzasadnieniu jej poprzedniego wniosku, jak i we wniosku jej męża A. M., złożonych o nadanie statusu uchodźcy, a obywa wnioski dotyczą tożsamych spraw zarówno co do podmiotu, jak i przedmiotu postępowania. Jak wyjaśniły organy obu instancji, sytuacja w [...] nie zmieniła się od czasu wydania ostatniej decyzji rozstrzygającej, co do istoty do dnia złożenia ostatniego wniosku oraz do dnia dzisiejszego, w taki sposób, by można było mówić o jej pogorszeniu względem sytuacji strony. Nie wskazują na to żadne dostępne opracowania. W związku z tym sytuacja w kraju pochodzenia nie może stanowić nowej podstawy wniosku uzasadniającej obawę skarżącej przed prześladowaniem. W tych warunkach zgodzić należy się z organami, iż skarżąca nie wykazała we wniosku żadnych okoliczności dających podstawę do rozważania nowych podstaw wniosku, a zgodnie z art. 40 ust. 2 pkt 3 wniosek jest niedopuszczalny, gdy wnioskodawca po otrzymaniu decyzji ostatecznej złożył nowy wniosek oparty na tych samych podstawach. Organy obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe w sprawie i dokonały oceny materiału dowodowego w kontekście tego, czy podane w przedmiotowym wniosku okoliczności są nowymi okolicznościami, czy tożsame z okolicznościami podanymi w poprzednich wnioskach o nadanie statusu uchodźcy. Wobec uzasadnionego stwierdzenia, że w niniejszej sprawie zachodzi tożsamość okoliczności wskazanych w obecnym wniosku z podanymi we wcześniejszych wnioskach o nadanie statusu uchodźcy, to tym samym zarzuty naruszenia art. 13, art. 15,art. 16, art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP nie są zasadne. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.