IV SA/Wa 2485/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Wójcik, sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant spec. Piotr Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi I. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków realizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] lipca 2017r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. art. 1, art. 2, art. 18 ust. 1 i art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych oraz art. 104, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2017r. Nr [...], którą Wójt ustalił warunki realizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] na cz. dz. [...] obręb [...] gm. [...]. Stan sprawy przedstawia się następująco: Wnioskiem z dnia 8 lutego 2016r. [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] (dalej: spółka, inwestor) wystąpiła do Wójta Gminy [...] z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] na działce [...] obręb [...] gm. [...]. Zawiadomieniem z dnia 21 lutego 2017r. organ pierwszej instancji poinformował strony o wszczęciu postępowania. W sprawie został opracowany projekt decyzji, który przesłano do wiadomości stronom postępowania przy pismach z dnia 21 marca 2017r. W dniu 20 marca 2017r. [...] wniósł pismo, w którym sprzeciwił się planowanej inwestycji. Podniósł, że promieniowanie elektromagnetyczne wytwarzane przez stację bazową zagraża zdrowiu ludzi i zwierząt. W odległości kilkudziesięciu metrów od planowanej lokalizacji istnieje już stacja z uruchomionymi nadajnikami telefonii komórkowej, co spowoduje sumowanie niekorzystnego promieniowania. Wskazał, że budowa bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej uniemożliwi zamieszkiwanie na terenie jego gospodarstwa, a także prowadzenie tam hodowli zwierząt. Realizacja inwestycji przyczyni się także do pogorszenia warunków zdrowotnych innych mieszkańców [...]. Decyzją z dnia [...] maja 2017r. Nr [...] Wójt Gminy [...] ustalił warunki realizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] na części działki [...] obręb [...] gm. [...]. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł [...]. Wyjaśnił, że jest właścicielem działki bezpośrednio sąsiadującej z działką, na której planowane jest wybudowanie stacji bazowej telefonii komórkowej. Odległość działki od planowanej wieży jest zbyt mała, a co za tym idzie nadajniki emitujące promieniowanie elektromagnetyczne zagrażają zdrowiu odwołującego się oraz innych mieszkańców. Zaznaczył, że w odległości kilkudziesięciu metrów od planowanej obecnie lokalizacji inwestycji, istnieje już stacja z uruchomionymi nadajnikami telefonii komórkowej, co powodować będzie sumowanie niekorzystnego promieniowania. Budowa bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] uniemożliwi odwołującemu się zamieszkiwanie na terenie jego gospodarstwa, a także prowadzenie tam hodowli zwierząt, ponieważ będzie w sposób istotny zagrażać zdrowiu [...] i jego rodziny. Po rozpoznaniu odwołania [...] decyzją z dnia [...] lipca 2017r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2017r. W uzasadnieniu organ wskazała, że odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego musi się opierać na sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa. Wójt Gminy [...] ocenił, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie zostało zaliczone do mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wskazano instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, które mogą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak również, które potencjalnie mogą znacząco oddziaływać na środowisko. Przedsięwzięcie w postaci instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz uznawane są za mogące znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie określonych kryteriów; równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny i odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Z decyzji Wójta Gminy [...] wynika, że zakwalifikowanie inwestycji jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie miało podstaw bowiem równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny wynosi 6434,67 W (3 anteny), 6061,58 W (3 anteny) oraz 2075,87 W (3 anteny). Zatem moc anten oscyluje w zakresie od 5000 do 10000 W dla 6 anten oraz od 2000 do 5000 W dla 3 anten. Aby uznać przedsięwzięcie za mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko odległość miejsc dostępnych dla ludności znajdować się powinna w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Natomiast w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko odległość miejsc dostępnych dla ludności jest określana na nie większą niż 200 m i nie mniejszą niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - dla anten o mocy 6434,67 W i 6061,58 W. Natomiast dla anten 2075,87 W aby uznać przedsięwzięcie za mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko miejsca dostępne dla ludności znajdować się powinny w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, a dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko odległość miejsc dostępnych dla ludności znajdować się powinny w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. W wyniku przeprowadzonych obliczeń i wykonanych rysunków oceniono, że miejsca dostępne dla ludności występują poza osiami głównych wiązek promieniowania anten sektorowych, w zakresie odległości wyznaczonych na podstawie przepisów rozporządzenia. [...] w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2017r. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz nieustalenie lokalizacji inwestycji polegającej na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] na działce [...] obręb [...] gm. [...]. Skarżący zarzucił organowi: – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania decyzji polegający na nieprzyjęciu za podstawę orzekania stanu faktycznego sprawy, . – naruszenie § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, – niewnikliwe i krótkowzroczne rozpatrzenie sprawy, – jednostronne rozpatrzenie sprawy na korzyść inwestora. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że promieniowanie elektromagnetyczne wytwarzane przez stację bazową zagraża zdrowiu ludzi i zwierząt. W odległości kilkudziesięciu metrów od planowanej lokalizacji istnieje już stacja z uruchomionymi nadajnikami telefonii komórkowej, co spowoduje sumowanie niekorzystnego promieniowania. Szkodliwe promieniowanie doprowadzi do stanów chorobowych, jak również powoduje wydłużanie się czasu leczenia, powrotu do zdrowia a czasami wręcz uniemożliwi odzyskanie zdrowia. Występujące pola energetyczne mają ujemny wpływ na ludzki organizm, większość zwierząt i roślin. Inwestycja planowana przez inwestora należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na ludzi i środowisko, a tym samym wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a także wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody dla realizacji tego przedsięwzięcia. Materiał dowodowy zebrany w toku postępowania administracyjnego nie był wystarczający do stwierdzenia, że planowane zamierzenie nie należy do inwestycji potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko w rozumieniu § 3 ust. 2 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] – w odpowiedzi na skargę – wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2017, poz. 2188 j.t.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej: p.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 p.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skarg, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2017r. nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Tym samym - w wyniku analizy akt sprawy i treści wydanej decyzji – Sąd nie stwierdził, aby w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy czy stosowanych przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Kontroli Sądu poddano decyzję w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego mającej polegać na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] na cz. dz. [...] obręb [...] gm. [...]. Zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2017, poz. 1073 ze zm. - dalej u.p.z.p.) inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem art. 61 ust. 2a. Art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p, stanowi, że w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego decyzje wydają w odniesieniu do inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym - wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora (art. 52 ust. 1 u.p.z.p.). W myśl art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych, linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Zgodnie z art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest etapem wstępnym na drodze realizacji inwestycji. Decyzja taka ma odpowiedzieć na pytanie czy na danym terenie jest dopuszczalna zabudowa określonego rodzaju, a więc czy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Decyzja taka ma charakter deklaratoryjny, gdyż organ stwierdza jedynie, czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Decyzja nie jest rozstrzygnięciem, które ma moc ograniczenia cudzych praw do nieruchomości, nie stanowi również o dokładnym umiejscowieniu planowanego przedsięwzięcia na terenie objętym inwestycją. Organ rozpatrując wniosek inwestora bada jedynie, czy dana inwestycja spełnia przesłanki ściśle określone przepisami prawa. To nie od uznania organu administracyjnego zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja inwestycji celu publicznego, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym przypadku przewidują przepisy prawa. Aby odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji w sposób wnioskowany przez inwestora, organ musi wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego musi się opierać na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem prawa nakładającym konkretne ograniczenia. Tym samym niedopuszczalne jest wydanie decyzji odmownej wyłącznie w oparciu o ocenę projektowanej inwestycji z normami ogólnymi, w tym chroniącymi ład przestrzenny (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 12 maja 2010r., sygn. akt I V SA/Po 103/10, LEX nr 675118, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu z dnia 28 września 2010r., sygn. akt II SA/Wr 407/10, LEX nr 755591). Skarżący podniósł, że planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wobec czego wydanie przez organ decyzji powinno być poprzedzone postępowaniem w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2016, poz. 1353 - dalej u.o.s.) uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Art. 72 ust. 1 pkt 3 u.o.s. stanowi, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czyli zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.z.p. decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2018, poz. 71 - dalej jako "rozporządzenie"). Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowe wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny; 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny; 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny; 20 000 W, przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowe wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. W myśl § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowe wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny; 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny; 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny; 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny; 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny; 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny; 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowe wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Kontrolowane postępowanie planistyczne nie było poprzedzone postępowaniem w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, o którym mowa w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Analiza charakterystyki planowanej inwestycji przez pryzmat przepisów ww. ustawy oraz rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wskazuje jednak na prawidłowość stanowiska właściwych w niniejszej sprawie organów, że procedura taka nie była wymagana, albowiem równoważna moc promieniowana izotropowe wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi 6434,67 W (3 anteny) 6061,58 W (3 anteny) oraz 2075,87 W (3 anteny). Zatem moc anten oscyluje w zakresie od 5000 do 10000 W dla 6 anten oraz od 2000 do 5000 W dla 3 anten. Natomiast miejsca dostępne dla ludności występują poza osiami głównych wiązek promieniowania anten sektorowych w zakresie odległości wyznaczonych na podstawie rozporządzenia. Określone we wniosku spółki parametry planowanej inwestycji nie przekraczają wartości określonych w rozporządzeniu, a organy treścią tego wniosku były związane. Istotne jest także to, że oceny takiej organy obu instancji mogły dokonać we własnym zakresie. Wbrew stanowisku skarżącego brak jest przepisów prawa, które wykluczałyby możliwość realizacji inwestycji na wskazanym w decyzji terenie. Kontrolowana decyzja lokalizacyjna nie narusza prawa, a mając na względzie treść art. 56 u.p.z.p. brak było podstaw do odmowy jej wydania. Stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, a zebrany materiał dowodowy pozwolił organom na legalną ocenę dopuszczalności ustalenia lokalizacji planowanej przez spółkę inwestycji celu publicznego. Niezasadny jest również zarzut skargi dotyczący potencjalnego szkodliwego oddziaływania stacji bazowej na ludność, zwierzęta i rośliny przebywające w sąsiedztwie planowanej stacji bazowej – jeżeli dojdzie do jej realizacji – nie odnosi się do istoty tej sprawy, czyli zagadnienia dopuszczalności lokalizacji takiej inwestycji na danym terenie. Nie wskazano bowiem konkretnie, które regulacje normatywne zostały naruszone przez określone we wniosku lokalizacyjnym parametry planowanej inwestycji. Brak było także podstaw, aby wymagać od organu powołania biegłego do oceny wpływu oddziaływania stacji bazowej na środowisko i mieszkańców, skoro postępowanie to nie wiąże się z realizacją czy funkcjonowaniem tego obiektu. Decyzja lokalizacyjna określa jedynie warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, w tym w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, czy też wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Skarżący, tak na etapie postępowania administracyjnego, jak i sądowego, nie przedstawił jakiegokolwiek dowodu, który wskazywałby na naruszenie przez planowaną inwestycję, o parametrach określonych we wniosku, którym organy były związane przy ocenie dopuszczalności wydania decyzji, przepisów szczególnych, które ta inwestycja, czy jej parametry, narusza. Z podanych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono o oddaleniu skargi jako bezzasadnej.