IV SA/Wa 2489/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant st. spec. Dorota Stromecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2017 r. ze skargi G. S., S. S., Ł. S., J. D., K. S., L. S., B. G., H. O. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności zgody na przekazanie nieruchomości oddala skargę Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016r. Nr [...]; (...) po rozpatrzeniu odwołania H. O. działającej w imieniu własnym oraz G. S., S. S., L. S., J. D., K. S., L. S. i B. G., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...].07.2015 r. Nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności zgody Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w S. z dnia [...].10.1970 r. znak [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że pismem z dnia 17.02.2014 r., sprecyzowanym pismem z dnia 24.02.2014 r. H. O. działająca w imieniu własnym oraz G. S., S. S., L. S., J. D., K. S., L. S. i B. G. wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o stwierdzenie, że przekazanie wywłaszczonej nieruchomości o nr geod. [...] o pow. [...] ha położonej w S., przy ul. [...] za zgodą Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w S. z dnia [...].10.1970 r. nr [...] nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, z pominięciem zgody byłych właścicieli wywłaszczonej nieruchomości, określonej w art. 34 ust. 1 i art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości (Dz. U. z 1961 r., Nr 18, poz. 94 z późn. zm.), bowiem nie została użyta zgodnie z celem wywłaszczenia. Postanowieniem z dnia [...].02.2014 r. nr [...] Wojewoda [...] odmówił wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie, stwierdzając, iż brak jest podstawy materialno -prawnej do rozpatrzenia przez Wojewodę [...] żądania wnioskodawców w trybie administracyjnym. Postanowieniem z dnia [...].12.2014 r. nr [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju uchylił postanowienie Wojewody [...] z dnia [...],02.2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że skoro wnioskodawcy wskazują na rażące naruszenie prawa przy wydaniu zgody Prezydium Powiatowej Rady Narodowej to organ nadzorczy winien było odszukać decyzję oraz dokumentacje związaną z jej wydaniem i ustalić, czy zachodzą formalnoprawne podstawy do wszczęcia postępowania nadzorczego w odniesieniu do przedmiotowej decyzji. Decyzją z dnia [...].07.2015 r. Nr [...] Wojewoda [...] umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności zgody o przekazaniu terenu przedsiębiorstwu państwowemu. Odwołanie od powyższej decyzji z dnia [...].07.2015 r. wniosła H. O. w imieniu własnym oraz G. S., S. S., L. S., J. D., K. S., L. S. i B. G. wskazując, że żadna budowla na wywłaszczonym gruncie nie została wzniesiona przed [...].12.1970 r. co oznacza, że cel wywłaszczenia nie był zrealizowany. Po rozpatrzeniu odwołania, Minister wskazał, że zgodnie z treścią art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. W przedmiotowej sprawie Wojewoda [...] zastosował się do wytycznych organu II instancji zawartych w postanowieniu Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...].12.2014 r. i przeprowadził poszukiwania dokumentacji dotyczącej zgody Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w S. z dnia [...].10.1970 r. znak [...] w sprawie przekazania na rzecz Zakładów [...] w W. nieruchomości położonej w S. oznaczonych na dzień przejęcia nr geod. [...] o pow. [...] ha. Pismem z dnia [...].04.2015 r. znak [...] Wojewoda [...] wystąpił do Prezydenta Miasta S. z wnioskiem o nadesłanie dokumentów związanych z wydaniem zgody Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w S. z dnia [...].10.1970 r. znak [...] dotyczącej przekazania na rzecz Zakładów [...] w W. nieruchomości położonej w S. oznaczonych na dzień przejęcia nr geod. [...] o pow. [...] ha. Wojewoda [...] poszukiwał także akt w Starostwie Powiatowym w S. W odpowiedzi Wojewoda [...] został poinformowany, że Prezydent Miasta S. dysponuje jedynie odpisem protokołu z dnia [...].12.1970 r. w sprawie przekazania - przejęcia terenu w S. przy ulicy [...] przez [...] Zakłady [...] w S. na rzecz Zakładów [...] w S. Przekazanie terenu nastąpiło pomiędzy jednostkami państwowymi na podstawie Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31.05.1962 r. w sprawie przekazywania terenów w miastach i osiedlach (Dz. U.z 1969 r. Nr 3 poz. 19). Decyzję o przekazaniu gruntów podjął Naczelny Dyrektor [...] w L. w dniu [...].12.1970 r. znak [...] za zgodą Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w S. z dnia [...].10.1970 r. znak [...] oraz za zgodą Naczelnego Dyrektora Zakładów [...] w W. z dnia [...].1 0.1970 r. znak [...]. Podjęte przez organ wojewódzki działania nie doprowadziły do odnalezienia poszukiwanych dokumentów. Brak jakichkolwiek dokumentów w sprawie udzielenia zgody, a zarazem charakter tego oświadczenia oznaczenia wskazuje, że zaskarżona zgoda Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w S. z dnia [...].10.1970 r. nie mogła być rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej. Skarżona przez H. O. zgoda Powiatowej Rady Narodowej w S. z dnia [...].10.1970 r. dotyczyła nieruchomości położonej w S., oznaczonej jako działka nr [...], co do której nastąpiło wywłaszczenie orzeczeniem z dnia [...].03.1954 r. nr [...] Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w B., Organ wskazał, że przedmiotowa nieruchomość została przekazana po 20 latach od wywłaszczenia oraz zrealizowania celu wywłaszczenia, zgodnie z protokołem z dnia [...].12.1970 r. w sprawie przekazania - przejęcia terenu położonego w S. przy ul. [...] przez [...] Zakłady [...] w S. na rzecz zakładów [...] w S. W protokole tym wskazano, że przekazanie następuje w wykonaniu decyzji Naczelnego Dyrektora [...] w L. z dnia [...].12.1970 r. znak [...] oraz zgody Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w S. z dnia [...].10.1970 r. znak [...] i Naczelnego Dyrektora Zakładów [...] w W. z dnia [...].10.1970 r. znak [...]. Zgodnie z art. 156 § 1 i art. 157 § 2 k.p.a. od organu administracji publicznej można żądać stwierdzenia nieważności wyłącznie decyzji administracyjnej, a więc rozstrzygnięcia o charakterze administracyjnym odnoszącym się do indywidualnego podmiotu, kształtującego jego prawa lub obowiązki. Ponadto podkreślono, że przeprowadzone przez Ministra Infrastruktury postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia wywłaszczeniowego z dnia [...].03.1954 r. zakończyło się stwierdzeniem wydania tej decyzji z naruszeniem prawa z uwagi na nieodwracalne skutki prawne, tym samym nie doszło do przywrócenia prawa własności przedmiotowej nieruchomości ze skutkiem ex tunc dawnym właścicielom lub ich spadkobiercom. Nie można zatem z przeprowadzonego przez Ministra postępowania nadzorczego wywodzić interesu prawnego dawnych właścicieli w postępowaniu dotyczącym przekazania spornej nieruchomości państwowej jednostce organizacyjnej. Skargę na powyższą decyzję wnieśli G. S., S. S., L. S., J. D., K. S., L. S., B. G. oraz H. O. W ocenie skarżących zaskarżona decyzja nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. W uzasadnieniu skargi wskazano, że ustawa z dnia 12 marca 1958 r., o zasadach i trybie wywłaszczenia zastępująca obowiązujący dotychczas Dekret z 26 kwietnia 1949 r. na podstawie, którego została wywłaszczona nieruchomość o numerze geodezyjnym [...], w art. 34 zobowiązywała organ wywłaszczający do przeprowadzenia czynności administracyjnych z udziałem strony wywłaszczonej przed przekazaniem wywłaszczonej nieruchomości podmiotowi państwowemu na cel inny niż cel, na który ta nieruchomość została wywłaszczona. Czynność taka musiała zostać wykonana w sytuacji, kiedy wywłaszczona nieruchomość okazała się zbędna na cel wywłaszczenia. Z zachowanych dokumentów w ocenie Skarżących wynika, że wywłaszczona nieruchomość nigdy nie została wykorzystana zgodnie z celem wywłaszczenia, a organ wywłaszczeniowy (PWRN w B.) przed przekazaniem tej nieruchomości pomiędzy Naczelnym Dyrektorem [...] w L. i Naczelnym Dyrektorem Zakładów [...] w W. na podstawie zgody wyrażonej przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w S. z dnia [...].10.1970 r. znak: [...] nie wykonał czynności wynikających z art. 34 ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia tj. nie uzyskał zgody strony wywłaszczonej. Skarżący zarzucają zatem Ministrowi, że w sposób nieuzasadniony stwierdził, że przedmiotowa nieruchomość została przekazana po 20 latach od wywłaszczenia oraz zrealizowania celu wywłaszczeni a (...). Gdy tymczasem faktycznie nieruchomość została przekazana nie po 20 latach lecz po 16 latach, a Minister nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających wykorzystanie wywłaszczonej nieruchomości zgodnie z celem. Skarżący przywołali orzeczenia Sądu Najwyższego z których wynika, że organ z urzędu był zobowiązany poinformować wywłaszczonego lub jego następców prawnych, że jego nieruchomość może zostać przekazana na inny cel niż cel wywłaszczeniowy. Czego w rozpoznawanej sprawie nie uczynił. Skarżący wskazali także, że również we wcześniejszym rozstrzygnięciu zanim doszło do wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości, zostali oni pominięci przez organ, (poza H. O.) pomimo tego, że posiadali sądowe rozstrzygnięcie prawa do spadku (postanowienie sądu z [...] grudnia 1952 r.), a ich prawo zostało ujawnione w księdze wieczystej KW [...] w dniu [...] listopada 1953 r. przez Sąd Powiatowy w S. Oddział Ksiąg Wieczystych jeszcze przed orzeczeniem o wywłaszczeniu w dniu [...] marca 1954 r. Podkreślono również, że do dnia dzisiejszego nie wykonano obowiązku zapłaty odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. Tym samym skarżący nie zgadzają się ze stanowiskiem Ministra, że w sprawie nie doszło do przewrócenia skarżącym prawa własności ze skutkiem ex tunc. Prawo do zwrotu nieruchomości również zostało naruszone poprzez kolejne decyzje administracyjne, które wywłaszczoną nieruchomość przekazało w wieczyste użytkowanie podmiotowi trzeciemu, i poprzez wpisanie tego prawa do księgi wieczystej - chroni wiara publiczna księgi wieczystej - uniemożliwiło jej zwrot, o czym jest mowa w wydanej decyzji ministra infrastruktury z [...] stycznia 2009 r. Skarżący o takie prawo zwrotu - nawet obecnie - nie występują, bo nie ma podstaw prawnych. Żądają natomiast stwierdzenia, że w dacie przekazania wywłaszczonej nieruchomości podmiotowi państwowemu na cel inny niż wywłaszczeniowy, bez spełnienia wcześniej celu wywłaszczeniowego, istniał obowiązek wynikający z art. 34 cytowanej ustawy. Ze względu na to, że przeniesienie na rzecz Skarbu Państwa w 1962 r. wywłaszczonej nieruchomości były ujawnione w księdze wieczyste KW [...] prawa do tej nieruchomości, to prawo zwrotu przysługiwało tym osobom, ponieważ w postanowieniu sądu o odłączeniu wywłaszczonej nieruchomości wskazano na oznaczenie tej księgi wieczystej. O czym wiedział organ wywłaszczający. Skarżący domagają się zatem wskazania kiedy, kto i na jakich warunkach wykonał cel wywłaszczeniowy między innymi na nieruchomości o numerze geodezyjnym [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 12 stycznia 2017r. skarżący odnieśli się do stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Jak wynika z akt sprawy w toku postępowania skarżący domagali się stwierdzenia, że przekazanie wywłaszczonej nieruchomości o nr geod. [...] o pow. [...] ha położonej w S., przy ul. [...] za zgodą Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w S. z dnia [...].10.1970 r. nr [...] nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, tj. z pominięciem zgody byłych właścicieli wywłaszczonej nieruchomości, określonej w art. 34 ust. 1 i art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości (Dz. U. z 1961 r., Nr 18, poz. 94 z późn. zm.), bowiem nie została ona użyta zgodnie z celem wywłaszczenia. Wskazać zatem należy, że Sąd podziela stanowisko organów, iż w/w zgoda nie jest decyzją tj. rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, co uzasadniało konieczność umorzenia postępowania. Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest sprawa procesowa: "rozpoznanie i rozstrzygnięcie w trybie unormowanym przepisami prawa procesowego [...] zgodnego z przepisami, głównie materialnego prawa administracyjnego, rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej materialnej, [...] jej prawidłowości, pod kątem kwalifikowanych wad prawnych decyzji administracyjnej kończącej postępowanie zwykłe lub nadzwyczajne. W postępowaniu tym organ nie może jednak przejść do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej materialnej. W przeciwieństwie do pozostałych dwóch trybów postępowania nadzwyczajnego, w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji przedmiot tego postępowania został ograniczony wyłącznie do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy procesowej" (B. Adamiak, Przedmiot postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, PiP 2001, z. 8, s. 31; por. też wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2015 r., I OSK 1021/13, LEX nr 1655816, zgodnie z którym w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej nie dokonuje się - jak w postępowaniu zwykłym - oceny przysługujących stronie uprawnień lub ciążących na niej zobowiązań, a ocenia się legalność decyzji wydanej w ww. postępowaniu zwykłym. Ocena dokonywana przez organ administracji dotyczy wyłącznie zbadania, czy kwestionowana wnioskiem nieważnościowym decyzja została dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1. Zatem przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, która już została rozstrzygnięta kontrolowaną decyzją). Decyzja przewidziana w art. 158 § 1 jest bowiem decyzją wydaną w sprawie administracyjnej, ale sprawy tej nie rozstrzyga (T. Kiełkowski, Kodeks, 2015, s. 1066). Ponadto zakresem omawianego postępowania objęte są przede wszystkim decyzje administracyjne, a na mocy art. 126 - postanowienia, na które służy zażalenie, oraz postanowienia określone w art. 134, tj. stwierdzające niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminowi do jego wniesienia. Nie mogą natomiast podlegać stwierdzeniu nieważności czynności materialno-techniczne ani podejmowane w formie rejestracji faktów w ewidencji, ani w formie wystawienia zaświadczeń. Z przeprowadzonej przez organ kwerendy wynika, że jedynym dokumentem jaki zachował się w sprawie jest protokół z [...] grudnia 1970 dotyczący przekazania -przejęcia terenu w S. przy ul. [...] przez [...] Zakłady [...] w S. na rzecz Zakładów [...] w S. przy ul. [...]. Z dokumentu tego wynika, że przekazanie terenu nastąpiło pomiędzy jednostkami państwowymi na podstawie Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31.05.1962 r. w sprawie przekazywania terenów w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969 r. Nr 3 poz. 19). Decyzję o przekazaniu gruntów podjął Naczelny Dyrektor [...] w L. w dniu [...].12.1970 r. znak [...] za zgodą Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w S. z dnia [...].10.1970 r. znak [...] oraz za zgodą Naczelnego Dyrektora Zakładów [...] w W. z dnia [...].1 0.1970 r. znak [...]. Podjęte przez organ wojewódzki działania nie doprowadziły do odnalezienia poszukiwanych dokumentów. Brak jakichkolwiek dokumentów w sprawie udzielenia zgody, a zarazem charakter kwestionowanego przez skarżących oświadczenia jednoznacznie wskazuje jednak, że zaskarżona zgoda Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w S. z dnia [...].10.1970 r. nie mogła być przedmiotem rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej. Należy wskazać, że przy przyjęciu, że zgoda Powiatowej Rady Narodowej w S. z dnia [...].10.1970 r. dotyczyła nieruchomości położonej w S., oznaczonej jako działka nr [...], co do której nastąpiło wywłaszczenie orzeczeniem z dnia [...].03.1954 r. nr [...] Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w B., to podkreślenia wymaga, iż brak jest podstaw do stwierdzenia, tak jak domagają się tego skarżący, że w sprawie przekazania w/w nieruchomości doszło do naruszenia art. 34 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości (Dz. U. z 1961 r., Nr 18, poz. 94 z późn. zm.). Zgodnie z art. 34. w brzmieniu obowiązującym w dacie [...].10.1970 r. nieruchomość wywłaszczona w trybie niniejszej ustawy podlega zwrotowi na rzecz wywłaszczonego właściciela, jeżeli organ do spraw wewnętrznych prezydium wojewódzkiej rady narodowej ustali, że nieruchomość nie została użyta i jest zbędna na cele, dla których orzeczono wywłaszczenie (ust. 1). Organ do spraw wewnętrznych prezydium wojewódzkiej rady narodowej orzeka o zwrocie nieruchomości za zgodą wywłaszczonego właściciela (ust. 2). Orzeczenie o zwrocie nieruchomości powinno zawierać rozliczenie pomiędzy ubiegającym się o wywłaszczenie a wywłaszczonym właścicielem (ust. 3). Przepisy art. 28 i 29 stosuje się odpowiednio do odwołania od orzeczenia o zwrocie nieruchomości (ust. 4). Z przepisu tego wynikał zatem obowiązek wszczęcia przez właściwy organ postępowania i wydania orzeczenia o zwrocie na rzecz wywłaszczonego właściciela nieruchomości, która nie została użyta i jest zbędna na cele, dla których orzeczono wywłaszczenie. Przy czym zwrot następował jedynie za zgodą wywłaszczonego właściciela. W rozpoznawanej sprawie brak jest jednak jakiegokolwiek dokumentu mogącego potwierdzać okoliczność prowadzenia tego typu postępowania przez organ. Zgoda Powiatowej Rady Narodowej w S. z dnia [...].10.1970 r., jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu wydana została w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 maja 1961r. w sprawie przekazania terenów w miastach i osiedlach (Dz. U z 1969r. nr 3 poz. 19) Rozdział 3 tegoż rozporządzenia regulował zasady przekazywanie terenów pomiędzy jednostkami państwowymi bez zmiany sposobu użytkowania. W § 8 wskazano, że o przekazaniu terenu państwowego pomiędzy jednostkami państwowymi bez zmiany sposobu jego użytkowania decyduje na wniosek jednostki przejmującej jednostka nadrzędna nad jednostką przekazującą po zasięgnięciu opinii organu do spraw gospodarki komunalnej i mieszkaniowej prezydium powiatowej (miejskiej) rady narodowej (pkt. 1). Wniosek jednostki przejmującej powinien zawierać dane wymienione w § 5 ust. 1 pkt 1 i 2, a nadto: 1) oświadczenie jednostki przejmującej, że korzystanie z przejętego terenu odbywać się będzie bez zmiany dotychczasowego sposobu użytkowania, 2) zgodę jednostki nadrzędnej nad jednostką przejmująca na przejęcie terenu objętego wnioskiem. (pkt. 2).... W świetle powyższego kwestionowana zgoda wydana została w toku postępowania określonego w/w przepisami, a nie w toku postępowania o którym mowa w art. 34 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Odnosząc się z kolei do zarzutu błędnego wskazania przez organ iż przedmiotowa nieruchomość została przekazana po 20 latach od wywłaszczenia oraz zrealizowania celu wywłaszczenia, zgodnie z protokołem z dnia [...].12.1970 r. w sprawie przekazania - przejęcia terenu położonego w S. przy ul. [...] przez [...] Zakłady [...] w S. na rzecz zakładów [...] w S., należy wskazać, iż mają racje skarżący, iż organ błędnie obliczył okres jaki minął od wywłaszczenia do przykazania był to okres 16 lat. Z akt sprawy nie wynika także w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, czy działka nr [...] została faktycznie użyta na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Okoliczność ta nie była przedmiotem oceny organów w niniejszym postępowaniu. Ocena taka mogłaby być dokonana jedynie na gruncie postępowania w zakresie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości (obecnie art. 136 o ustawy o gospodarce nieruchomościami). Dlatego stwierdzenie organu sugerujące, iż w sprawie doszło do zrealizowania celu wywłaszczenia, nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Powyższe w okolicznościach niniejszej sprawy nie miało jednak zdaniem Sądu wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Odnosząc się z kolei do błędnego w ocenie Skarżących uznania, przez Ministra, że przeprowadzone przez niego postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia wywłaszczeniowego z dnia [...].03.1954 r. zakończyło się stwierdzeniem wydania tej decyzji z naruszeniem prawa z uwagi na nieodwracalne skutki prawne, tym samym nie doszło do przywrócenia prawa własności przedmiotowej nieruchomości ze skutkiem ex tunc dawnym właścicielom lub ich spadkobiercom, należy wskazać, że stanowisko skarżących nie zasługuje na uwzględnienie. Z załączonej do akt sądowych decyzji Ministra Infrastruktury z [...] marca 2010r. wynika bowiem wprost, że organ nie orzekł o stwierdzeniu nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w B. z dnia [...] marca 1954r., a tylko takie orzeczenie mogło wywołać skutek w postaci zwrotu stronom wywłaszczonej nieruchomości tj. skutek ex tunc. W sprawie uznano jednak, że w sprawie zachodzą nieodwracalne skutki prawne tj. uniemożliwiający ew. zwrot nieruchomości skarżących i stwierdzono zgodnie z art. 158 k.p.a, że w/w orzeczenie zostało wydane z naruszeniem prawa. Decyzja stwierdzająca naruszenie prawa zostaje wydana wówczas, gdy jednocześnie spełnione zostają przesłanki pozytywna i negatywna. Powoduje ona, że zaskarżona decyzja pozostaje w obrocie prawnym, stronie służy jedynie prawo do odszkodowania. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.