IV SA/Wa 249/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. H. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] w sprawie ze skargi R. H. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia wstrzymać wykonanie decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] listopada 2012 r., nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2012 r., nakładającą na R. H. karę pieniężną w wysokości 50.000 zł. W skardze na ww. decyzję R. H. zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. Zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.1270) - dalej w skrócie: "P.p.s.a." jest, że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. dopuszcza jednak na wniosek skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez Sąd, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższej regulacji wynika, że instytucja wstrzymania wykonania aktu ma charakter wyjątkowy, albowiem może mieć miejsce jedynie w przypadku gdy zachodzą przesłanki, o których mowa wyżej. Zastosowanie tej instytucji nie może być poprzedzone oceną zasadności skargi, ponieważ takie działanie sądu, dokonywane w ramach posiedzenia niejawnego, oznaczałoby niedopuszczalną ocenę legalności zaskarżonego aktu, sprowadzającą się do przedsądu. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych przesłanka wyrządzenia znacznej szkody dotyczy takiej szkody zarówno majątkowej jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W ocenie Sądu wykonanie zaskarżonej decyzji nakładającej karę pieniężną przed zbadaniem jej legalności przez właściwy sąd administracyjny może spowodować wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Co prawda skarżący nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jednakże z okoliczności sprawy, w a w szczególności z oświadczeń i dokumentów złożonych w związku z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie wynika, że sytuacja materialna wnioskodawcy jest trudna. Skarżący prowadzi działalność gospodarczą oraz posiada gospodarstwo rolne i z tego tytułu uzyskuje dochód w łącznej wysokości ok. 2552 zł., posiada oszczędności ok. 700 zł, które miały być przeznaczone na wyprawkę dla kolejnego dziecka wnioskodawcy (mającego się urodzić w marcu 2013 r.). Mając na uwadze wysokość wymierzonej stronie kary tj. 50.000 zł i powyższe okoliczności dotyczące sytuacji materialnej wnioskodawcy, stwierdzić należy, iż uiszczenie tej kwoty może rodzić poważne skutki dla skarżącego. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.