IV SA/Wa 2492/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Kaja Angerman Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi M.G. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Po rozpatrzeniu wniosku Prezydenta [...], działając na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721, z późn. zm.) Prezydent [...] wydał w dniu [...] czerwca 2007 r. decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi dla inwestycji polegającej na budowie drogi powiatowej klasy Z - ulicy [...] w [...], wraz z odwodnieniem i oświetleniem, obustronnymi chodnikami i ścieżką rowerową znak: [...]. Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...]. W dniu [...] września 2007 r. M. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2007 r. Następnie pismem z dnia [...] listopada 2008 r. M. G. oraz S. i G. G. wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] o ustaleniu lokalizacji. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] lutego 2009 r., znak: [...], odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] wskazując, iż niedopuszczalne jest wszczęcie przez organ administracji publicznej postępowania w celu zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji, po wniesieniu skargi na tę decyzję do sądu administracyjnego. W dniu [...] lutego 2010 r. do Ministra Infrastruktury wpłynął ponowny wniosek M. G. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...]. Skarżący podniósł, że ustała przyczyna będąca podstawą wydania przez Ministra Infrastruktury decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji, albowiem skarga jego do WSA w Warszawie została prawomocnie odrzucona. M. G. podniósł w tym wniosku, iż w trakcie trwania postępowania mającego na celu wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi powiatowej klasy Z - ul. [...], toczyło się równolegle drugie postępowanie administracyjne, dotyczące m.in. nieruchomości położonych w obrębie [...] Miasta [...], oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków jako działki nr [...] i [...], tj. postępowanie wywłaszczeniowe w celu budowy ww. drogi. Zdaniem skarżącego, nie było podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie lokalizacji drogi publicznej, biorąc pod uwagę toczące się nadal wcześniejsze i nie zakończone postępowanie wywłaszczeniowe przed Starostą [...]. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...], Minister Infrastruktury odmówił stwierdzenia nieważności decyzji lokalizacyjnej Wojewody [...] oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Minister Infrastruktury stwierdził, iż nie są one dotknięte żadną z wad wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Podkreślił przy tym, że postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji przedmiotowej drogi nie było tożsame z postępowaniem wywłaszczeniowym, wszczętym na wniosek Prezydenta [...] z dnia [...] października 2004 r. Ponadto, w dniu wydania decyzji Wojewody [...], wskazane powyżej postępowanie wywłaszczeniowe nie było zakończone ostateczną decyzją administracyjną. Decyzją z dnia [...] września 2011 r., znak: [...] Minister Infrastruktury utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2011 r. Skarga na tę decyzję została prawomocnym postanowieniem z dnia 25 listopada 2011 r., (sygn. akt IV SA/Wa 1829/11) odrzucona ze względu na przekroczenie ustawowego terminu do wniesienia skargi. Następnie w dniu [...] lutego 2016 r. do Ministerstwa Infrastruktury i Budownictwa wpłynęło pismo Pana M. G. z dnia [...] lutego 2016 r., zawierające ponownie wniosek o stwierdzenie nieważności lokalizacyjnej. Minister Infrastruktury i Budownictwa postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...], odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. rozstrzygnięć. M. G. zaskarżył postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa w całości zarzucając, iż ww. rozstrzygnięcie zapadło z naruszeniem art. 7, art. 77, art. 61 a § 1 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, że zaskarżone rozstrzygnięcia były już przedmiotem postępowania wszczętego na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. Według skarżącego dotychczas nie zapadło rozstrzygnięcie merytoryczne w postępowaniu nieważnościowym, a sprawa nie była osądzona merytorycznie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i Naczelny Sąd Administracyjny. W związku z powyższym, według skarżącego, odmowa rozpatrzenia przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa podniesionych przez niego zarzutów była nieuzasadniona, a prowadzenie postępowania z jego wniosku nie naruszało powagi rzeczy osądzonej. Ponadto M. G. zaznaczył, że skoro z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Minister Infrastruktury i Budownictwa dokonał zbadania stanu faktycznego sprawy, to jest to równoznaczne z przeprowadzeniem postępowania dowodowego, które można było przeprowadzić dopiero po wszczęciu postępowania. Z uwagi na powyższe, w ocenie skarżącego, zastosowanie przepisu art. 61 a § 1 k.p.a. było niedopuszczalne. M. G. wniósł ponadto, aby Minister Infrastruktury i Budownictwa zażądał od Prezydenta [...] przedłożenia wszelkich dokumentów, które mają związek ze sprawą - w tym dokumentów dotyczących postępowania prowadzonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w sprawie o wywłaszczenie tych samych nieruchomości, w stosunku do tych samych właścicieli, zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] marca 2008 r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. Rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister przedstawił następującą argumentację. Podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, iż w przedmiotowej sprawie istnieją przeszkody przedmiotowe, uniemożliwiające wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności lokalizacyjnej. Minister stwierdził, że postępowanie wszczęte złożeniem wniosku o stwierdzenie nieważności określonej decyzji, będącej w obrocie prawnym, toczy się w trybie nadzwyczajnym, na który składają się dwie fazy: faza wstępna - polegająca na prowadzeniu postępowania rozpoznawczego, w trakcie którego organ bada swoją właściwość do rozpatrzenia danej sprawy, czy żądanie wniesione zostało przez legitymowany do tego podmiot, czy nie zachodzą przeszkody natury przedmiotowej uniemożliwiające prowadzenie postępowania w sprawie i faza właściwa - dotycząca oceny merytorycznej wystąpienia przesłanek stwierdzenia nieważności. Zgodnie z art. 61 a § 1 k.p.a., organ wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, gdy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Wydanie takiego postanowienia jest poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym, w którym bada się kwestie formalne dopuszczalności wniosku. Organ wyjaśnił w powołaniu na orzecznictwo, że przyczyną, której wystąpienie wyklucza wszczęcie postępowania jest m. in. sytuacja, gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie. Powyższe dotyczy również sytuacji, gdy żądanie stwierdzenia nieważności dotyczy decyzji, której stwierdzenia nieważności już odmówiono decyzją ostateczną i która nie została usunięta z obrotu prawnego. Kluczową kwestią jest, że w stosunku do decyzji lokalizacyjnej było uprzednio przeprowadzone postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności. Przeprowadzenie takiego postępowania i wydanie decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności czyni niedopuszczalnym ponowne wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej samej decyzji. Wydanie ponownej decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji już uprzednio badanej przez organ nadzorczy w tym trybie stanowiłoby przesłankę do stwierdzenia jej nieważności, gdyż byłaby ona obciążona wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Żądanie wydania decyzji w sprawie już rozstrzygniętej ostateczną decyzją, która pozostaje w obrocie prawnym, czyli w okolicznościach określonych w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. powinno skutkować odmową wszczęcia postępowania nieważnościowego na podstawie art. 61 a § 1 k.p.a. Według Ministra Infrastruktury i Budownictwa we wniosku z dnia [...] lutego 2016 r. skarżący powołał analogiczne argumenty i zarzuty, które podnosił uprzednio we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji lokalizacyjnej. Minister zaznaczył, iż zarówno wniosek M. G. z dnia [...] lutego 2010 r., jak i obecny wniosek z dnia [...] lutego 2016 r., jest oparty na tej samej podstawie faktycznej i prawnej. Dalej organ twierdzi, że dokonał jedynie ustalenia, czy istnieją przesłanki uniemożliwiające wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] oraz decyzji Prezydenta [...] na wniosek Pana M. G. z dnia [...] lutego 2016 r. Za niezasadny Minister uznał zarzut M. G. dotyczący tego, iż dotychczas nie zapadło ostateczne rozstrzygnięcie merytoryczne w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lokalizacyjnej. Rozstrzygnięciem takim jest decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2011 r. i wszczęcie kolejnego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji naruszałoby zasadę trwałości decyzji administracyjnej (art. 16 § 1 k.p.a.). Natomiast okoliczność wniesienia skargi na decyzję Ministra Infrastruktury i następnie jej odrzucenia nie pozbawia tej decyzji waloru ostateczności. Organ uznał za niedopuszczalne prowadzenie postępowania wyjaśniającego, gdyż byłoby to możliwe dopiero w fazie właściwej postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowych rozstrzygnięć, po wszczęciu postępowania. Natomiast w niniejszej sprawie, organ nadzoru stwierdzając istnienie przeszkód przedmiotowych uniemożliwiających wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lokalizacyjnej, nie może przeprowadzić postępowania dowodowego i wyjaśniającego. Stąd nie ma potrzeby zwracania się do Prezydenta [...] o przedłożenie wszelkich dokumentów, które mają związek ze sprawą, gdyż możliwość gromadzenia materiału dowodowego oraz merytoryczne rozpatrzenie zarzutów zawartych we wniosku Pana M. G. z dnia [...] lutego 2016 r. możliwe byłoby bowiem dopiero po wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności lokalizacyjnej. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M. G. Skarga podnosi, że zaskarżone postanowienie zapadło z naruszeniem art. 8, 9 i 11 k.p.a., art. 7, art. 77, art. 61 a § 1 k.p.a. i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 145 k.p.a. poprzez uznanie, że rozstrzygnięcie było już przedmiotem postępowania wszczętego na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. i odmowę wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności pomimo, że w istocie postępowanie merytoryczne było prowadzone i przyjęto w nim niekorzystne dla skarżącego ustalenia faktyczne. Mianowicie pominięto nowe dowody i fakty wcześniej nieznane organowi i stronom, nie rozpatrzono wniosków i uwag zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w piśmie z dnia [...] maja 2016r. oraz z dnia [...] czerwca 2016r. Ponadto organ nie wyjaśnił czy wniosek skarżącego należy traktować jako wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji czy wniosek o wznowienie postępowania lokalizacyjnego. Skarga wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący wywodzi, że jako właściciel nieruchomości przy ul. [...] w [...] wnioskiem z dnia [...] lutego 2016r. zainicjował postępowanie o twierdzenie nieważności, w powołaniu na art. 157 § 1, art. 156 § 1 pkt 2 i art. 145 § 1 k.p.a., decyzji lokalizacyjnej. Jako podstawę wszczęcia postępowania wskazał te wady, które stanowią podstawę do wznowienia, "do uznania decyzji za nieważną". Podał, że Prezydent [...] zataił jednoczesne prowadzenie dwóch postępowań administracyjnych tj. w oparciu o ustawę z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji z zakresu dróg publicznych i w oparciu o ustawę o gospodarce nieruchomościami. Fakt ujawnienia nowych dowodów i okoliczności w sprawie wskazywał skarżący we wniosku z [...] lutego 2016r. , co winno skutkować wznowieniem postępowania. Twierdzi, że zwracał uwagę, iż chciałby zapoznać się z dokumentami, które są kluczowe i nie były dołączone do żadnych akt toczących się postępowań tj. opinię Zarządu Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2007r. oraz wniosek z załącznikami, którym Prezydent wniósł o wydanie opinii. Twierdzi, że jednak w jego obecności dokumenty te zostały skopiowane w urzędzie i został zapewniony, że ich kopie zostaną dołączone do akt sprawy. Twierdzi dalej, że pomimo szeregu zarzutów Minister utrzymał w mocy swoje poprzednie rozstrzygnięcie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, zajmując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu sprowadza się po pierwsze do tego czy organ prawidłowo zakwalifikował wniosek z dnia [...] lutego 2016r. o wszczęcie postępowania administracyjnego złożony przez M. G. jako żądanie wszczęcia postępowania nieważnościowego. Po drugie czy zaistniały przeszkody przedmiotowe do prowadzenia tego postępowania, skutkujące koniecznością odmowy jego wszczęcia. Nie ma racji skarżący, że organ wadliwie zakwalifikował wniosek datowany na [...] lutego 2016r. jako żądanie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności. Skarżący powołuje w nim normę art. 157 § 1, art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jak również wskazuje art. 17 pkt 2 k.p.a. i kieruje ten wniosek do Ministra jako organu nadrzędnego w stosunku do Wojewody [...]. Faktem jest, że w dalszych wywodach wniosku twierdzi, iż wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne oraz nowe dowody nieznane organowi uzasadniające stwierdzenie nieważności na zasadzie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Poza tym jednak nie formułuje innych twierdzeń, które organ mógłby zakwalifikować jako żądanie wznowienia postępowania. Poza wszystkim pismo to jest wielowątkowe. Wśród tych wątków konsekwentnie przewija się kwestia, że wcześniej wszczęto postępowanie o wywłaszczenie nieruchomości w oparciu o ustawę o gospodarce nieruchomościami i mimo niezakończenia tego postępowania wszczęto równolegle postępowanie wywłaszczeniowe w oparciu o ustawę z 2003r. o lokalizacji inwestycji celu drogowego. Oznacza to, że w sprawie prowadzone były jednocześnie dwa postępowania administracyjne, oparte na różnych podstawach prawnych, objęte odmiennymi normami prawa materialnego. Sąd analizując treść pisma wszczynającego postępowanie doszedł do wniosku, że stanowisko skarżącego jakoby był to wniosek o wznowienie postępowania i organ winien pod tym kątem przeanalizować pismo skarżącego – jest nieuprawnione. W ocenie Sądu treść żądania skarżącego nie budzi żadnych wątpliwości. Złożony przez skarżącego wniosek należy traktować jako wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji lokalizacyjnej. W przypadku postępowania z wniosku strony, organ orzekający nie jest uprawniony do wykraczania poza granice określone w tym wniosku i samodzielnego kształtowania przedmiotu żądania strony. W przypadku wszczęcia postępowania z wniosku strony, wynikające z niego żądanie wyznacza zakres sprawy podlegającej rozpoznaniu przez organ. Stosownie do treści art. 61 § 1 k.p.a. żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego określa przedmiot tego postępowania. Podstawową zasadą postępowania administracyjnego jest zasada związania żądaniem strony w przypadku wszczęcia postępowania na skutek wniosku strony. Żądanie to wyznacza również stosowną normę prawa materialnego lub procesowego, która będzie miała znaczenie dla ustalenia zakresu podmiotowego i przedmiotowego postępowania. Organ administracji żądaniem tym jest związany, gdyż tylko i wyłącznie strona składająca podanie określa przedmiot swojego żądania. Przedmiotem wniosku M. G. bezspornie było wystąpienie o stwierdzenie nieważności - w oparciu o art. 157 § 1, art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - decyzji lokalizacyjnej, a nie wystąpienie o wznowienie postępowania nią zakończonego. Treść żądania wnioskodawcy była jasna i organ nadzoru, nie mając jakichkolwiek wątpliwości co do zakresu żądania strony, nie miał podstaw, aby wzywać do złożenia jakichkolwiek wyjaśnień, mających na celu sprecyzowanie sformułowanego żądania. Wniosek skarżącego został rozpoznany zatem zgodnie z żądaniem w nim zawartym. Wbrew twierdzeniom skarżącego również jego stanowiska zawartego w dalszych pismach organ nie mógł potraktować jako przekształcenia żądania i wnoszenie o wznowienie postępowania. Po pierwsze pisma te zostały złożone już po wydaniu postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, po drugie żadne z nich nie zawiera takiej argumentacji, która miałaby świadczyć, że skarżący wnosi o wznowienie postępowania zakończonego decyzją lokalizacyjną. Tym samym twierdzenia zawarte w skardze jakoby organ nie wyjaśnił jakiego rodzaju postępowania nadzwyczajnego domaga się skarżący nie znajdują oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Skarżący konsekwentnie domagał się bowiem zainicjowania postępowania nieważnościowego w stosunku do decyzji lokalizacyjnej i organ prawidłowo taką sprawę prowadził. Zasadnie także w konsekwencji odmówił wszczęcia tego postępowania z racji tego, że decyzja lokalizacyjna była przedmiotem oceny w tego samego rodzaju postępowaniu w oparciu o tożsame przesłanki. Mianowicie zarówno decyzja Wojewody [...], jak i decyzja Prezydenta [...], były już przedmiotem zainicjowanego przez M. G. postępowania w trybie art. 156 k.p.a., a zakończonego ostateczną decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2011 r. Decyzja ta jest ostateczna i prawomocna bowiem skarga złożona na nią do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została prawomocnie odrzucona. Wskazać należy, że zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a., organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a. (żądanie wszczęcia postępowania) zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Powołany przepis przewiduje zatem dwie sytuacje uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania. Pierwsza z nich ma miejsce, gdy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od osoby niebędącej stroną tego postępowania. Druga natomiast występuje, gdy postępowanie administracyjne nie może zostać wszczęte przez organ z innych uzasadnionych przyczyn. Do takich przyczyn należą sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło rozstrzygniecie. Przepis art. 61a § 1 k.p.a. stanowi zatem podstawę prawną do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego m.in. w sytuacji, gdy kierowane do organu administracji publicznej żądanie dotyczy sprawy już wcześniej rozstrzygniętej. W niniejszych okolicznościach jako sprawę uprzednio rozstrzygniętą zasadnie organ potraktował sprawę oceny decyzji lokalizacyjnej w kontekście podstaw nieważnościach. Otóż dopóki w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja rozstrzygająca sprawę merytorycznie w sposób ostateczny, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii staje się niedopuszczalne i to niezależnie od prawidłowości tej decyzji. W przedmiotowej sprawie skarżący powołał analogiczne argumenty i zarzuty, które podnosił uprzednio we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji lokalizacyjnej , który został rozpatrzony w trakcie postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją Ministra Infrastruktury. W uzasadnieniu tej decyzji organ nadzoru wprost wskazał, że nie zostały spełnione przesłanki stwierdzenia do nieważności decyzji Prezydenta [...]. Organ nadzoru nie dopatrzył się również błędów mogących skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji Wojewody [...]. Zarówno wniosek z dnia [...] lutego 2010 r., jak i wniosek z dnia [...] lutego 2016 r., były oparte na tej samej podstawie faktycznej i prawnej. Zasadnie organ przeprowadził ocenę obu złożonych przez skarżącego wniosków nieważnościowych i poczynił konkluzję, iż treść żądania strony w każdym z przypadków była taka sama. Istota bowiem sporu w obydwu postępowaniach nieważnościowych sprowadza się do podnoszonej kwestii konkurencyjności postępowania wywłaszczeniowego prowadzonego w stosunku do działek nr ew. [...] i [...] i zdaniem skarżącego tożsamości stron i przedmiotu tego postępowania z postępowaniem prowadzonym na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Pod kątem rażącego naruszenia prawa kwestię tę - na wniosek skarżącego oraz w granicach jego interesu prawnego - zbadał Minister Infrastruktury i w decyzji z dnia [...] maja 2011r., utrzymanej w mocy decyzją z dnia [...] września 2011r. uznał, że sytuacja wskazywana przez skarżącego nie stanowi rażącego naruszenia prawa, co w konsekwencji doprowadziło do odmowy stwierdzenia nieważności decyzji lokalizacyjnej. Jak już podkreślono decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2011r. jest ostateczna i prawomocna i nie podlega kontroli w obecnym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Niemniej rozstrzyga ona, że decyzja lokalizacyjna nie zawiera wady przewidzianej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ponowne zatem badanie w granicach przedmiotowych i podmiotach decyzji lokalizacyjnej czy nie naruszyła rażąco prawa powodowałoby sytuację procesową określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Z tego względu zasadnie organ odmówił wszczęcia tego postępowania powołując się na normę art. 61 a k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawi art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.