IV SA/Wa 25/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki,, asesor WSA Marian Wolanin, Protokolant Dorota Kozub, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi W. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie przeznaczenia nieruchomości rolnej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego I. Uchyla zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie organu pierwszej instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. na rzecz W. O. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżący W. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] października 2005r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy J.z dnia [...] września 2005r. nr [...], którym odmówiono wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę tj., że przeznaczenie nieruchomości rolnej ozn. nr [...]położonej w G. pod zalesienie nie jest sprzeczne z ustaleniami "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy J.". W uzasadnieniu powyższego postanowienia z dnia [...] października 2005r. Samorządowe Kolegium Odwoławczego podało, że W. O. powołując się na § 14a ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. Nr 187, poz. 1929 z p. zm.) wystąpił do Wójta Gminy J. o wydanie zaświadczenia, że przeznaczenie nieruchomości rolnej ozn. nr [...] położonej w G. pod zalesienie nie jest sprzeczne z ustaleniami "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy J.". Zdaniem organu odwoławczego Wójt Gminy J. zasadnie odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę, ponieważ z wyrysu i z wypisu "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy J." wynika jednoznacznie, że ww. działka nr [...] położona jest w znacznej części na terenie rolniczej przestrzeni produkcyjnej a jej niewielka część stanowi obszar lokalnego systemu przyrodniczego. Określenie powierzchni terenów o poszczególnym przeznaczeniu nie jest możliwe, ponieważ dane takie nie mieszczą się w zakresie ustaleń studium. Wskazano, że przedmiotowa nieruchomość, bądź jej fragment nie jest położona w obrębie obowiązującej granicy polno-leśnej i w związku z tym przeznaczenie przedmiotowej działki pod zalesienie nie jest zgodne z ustaleniami studium uwarunkowań. We wniesionej skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] października 2005r. W. O. podniósł, że stanowisko organów obu instancji orzekających w niniejszej sprawie jest nietrafne, ponieważ § 14a ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich nie wymaga, aby określona działka była przewidziana do zalesienia a jedynie, aby jej zalesienie nie było sprzeczne z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Zdaniem skarżącego brak sprzeczności pomiędzy zalesieniem działki a ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy jest czym innym niż wymóg zgodności zamierzonego zalesienia działki z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania. Jeżeli wolą ustawodawcy byłoby, aby zalesienie mogło odbywać się wyłącznie na terenach przeznaczonych do zalesienia w planach zagospodarowania przestrzennego lub w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy to wola ta znalazłaby odzwierciedlenie w treści przepisu. Tymczasem przepis § 14a ust. 1 ww. rozporządzenia mówi tylko o braku sprzeczności z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania. Skarżący podkreślił, że orzekające w sprawie organy nie wskazały negatywnej przesłanki, o której mowa w § 14a ust. 1 ww. rozporządzenia i z tego względu odmowa wydania zaświadczenia o żądanej treści była nieuzasadniona. Taką negatywną przesłanką nie może zdaniem skarżącego być fakt, iż jego działka położona jest na terenie rolniczej przestrzeni produkcyjnej, gdyż do zalesienia terenów ze środków Unii Europejskiej przeznaczone są wyłącznie działki rolne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.02.153.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kryterium tej kontroli określa art.. 1 § 2 wspomnianej ustawy i jest nim zgodność z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga podlega uwzględnieniu, gdyż zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji naruszają prawo. Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. Nr 187, poz. 1929 z p. zm.) płatność na zalesianie jest udzielana producentowi rolnemu do działek rolnych, w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności: 1) użytkowanych jako grunty orne, trwałe użytki zielone albo sady, które zostały przeznaczone do zalesienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego; 2) stanowiących własność tego producenta rolnego; 3) o powierzchni co najmniej 0,3 ha i szerokości nie mniejszej niż 20 m. § 14a ust. 1 ww. rozporządzenia stanowi natomiast, że do dnia 31 grudnia 2005 r. warunek, o którym mowa w § 3 ust. 2 pkt 1, uważa się za spełniony, jeżeli przeznaczenie działek rolnych do zalesienia nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Odmawiając wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę Wójt Gminy J. nie wykazał, że zalesienie działki nr [...] jest sprzeczne z ustaleniami "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy J." a tylko w takiej sytuacji możliwa byłaby odmowa wydania zaświadczenia. Z przekazanego do Sądu materiału dowodowego nie wynika, że sprzeczność taka zachodziła w niniejszej sprawie. O sprzeczności takiej, wbrew stanowisku organów obu instancji, nie może świadczyć fakt, że ww. działka nr [...] położona jest w znacznej części na terenie rolniczej przestrzeni produkcyjnej i nie jest położona w obrębie obowiązującej granicy polno-leśnej. Z tekstu "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy J." (Etap II – Kierunki i polityka zagospodarowania przestrzennego str. 15) wynika bowiem, że przeznaczenie terenów pod produkcję leśną możliwe jest na obszarach rolniczej przestrzeni produkcyjnej w obrębie proponowanej w studium granicy polno-leśnej oraz poza nią na gruntach klas bonitacyjnych poniżej IV. W toku postępowania przed organami obu instancji, kwestia to nie była rozpatrywana. Organy nie ustaliły jakiej klasy bonitacyjnej grunty wchodzą w skład przedmiotowej działki nr [...]. Gdyby okazało się, że działka ta położona jest na gruntach klas bonitacyjnych poniżej IV to zalesienie tej działki nie tylko nie byłoby sprzeczne z ustaleniami studium uwarunkowań lecz wręcz byłoby z nim zgodne. Ponieważ jednak postępowanie w tym zakresie nie było przeprowadzone uznać należy, że rozstrzygnięcia organów obu instancji zapadłe w niniejszej sprawie są wadliwe. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.