IV SA/Wa 2501/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Protokolant Dominik Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lutego 2008 roku sprawy ze skargi Z. S.A. z siedzibą w W. o wymierzenie Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi grzywny z tytułu niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2004 roku w sprawie IV SA 3444/02 wymierza Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych Skargą z dnia 3 grudnia 2007r Z. S.A. z siedzibą w W. wniosły o wymierzenie Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi na podstawie art. 154 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi grzywny z tytułu niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2004r. - sygn. akt IV SA 3444/02. Strona skarżąca podniosła, iż Minister nie podjął jakichkolwiek działań mających na celu wykonanie wyroku Sądu. Wskazanym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) lipca 2002r. oraz wydaną po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzję z dnia (...) lipca 2002r. Wskazanymi decyzjami Minister orzekł o umorzeniu postępowania z wniosku W. T. z dnia (...) maja 2002 r. działającego w imieniu Spółki Z. SA w P., w którym wnosił on o stwierdzenie nieważności orzeczenia Ministra Przemysłu Rolnego i Spożywczego z dnia (...) maja 1954 r. w sprawie zatwierdzenia protokołu zdawczo-odbiorczego przedsiębiorstwa Z. w W. oraz orzeczenia Ministra Przemysłu Spożywczego i Skupu z dnia (...) maja 1963r. w sprawie uzupełnienia wymienionego orzeczenia z dnia (...) maja 1954r. W załączeniu znalazło się pełnomocnictwo udzielone wnioskodawcy przez Prezesa i Członka Zarządu Spółki z treści którego wynika, iż W. T. jest uprawniony do występowania w imieniu Spółki w postępowaniach dotyczących zwrotu nieruchomości stanowiących przed 9 maja 1945 r. "własność spółki, postępowaniach dotyczących wydania spółce korzyści osiągniętych po 1945 r. z tytułu użytkowania tych nieruchomości przez osoby do tego upoważnione oraz egzekucji wierzytelności spółki zabezpieczonych hipoteką ustanowioną przed tą datą". Mając na uwadze treść w/w pełnomocnictwa Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia (...) lipca 2002 r. umorzył postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie, a działając z wniosku W. T. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia (...) lipca 2002 r. umorzył postępowanie z art. 127 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Sąd uchylając wyrokiem z dnia 27 lutego 2004r. wskazane decyzje uznał, 1 iż skarga spółki jest w pełni zasadna w warstwie procesowej. Sąd, kontrolując zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję doszedł do przekonania, iż nie mogą się one ostać w obrocie prawnym ze względu na naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazał, iż przede wszystkim nie może się ostać w obrocie prawnym decyzja Ministra z dnia (...) lipca 2002r. umarzająca postępowanie z wniosku o ponowne rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją z dnia (...) lipca 2002 r. W sytuacji gdy strona zakwestionowała umorzenie postępowania w sprawie, wcześniejszą decyzją Ministra, rozpoznanie wniosku złożonego w trybie art. 127 § 3 k.p.a. w żadnym razie nie staje się bezprzedmiotowe, a Minister winien go rozpatrzyć przy odpowiednim zastosowaniu art. 138 § 1 k.p.a. Niezależnie od powyższego Sąd zwrócił uwagę, iż Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, wobec obowiązków wynikających z przepisów k.p.a., w szczególności jego art. 7 i 8, nie dołożył starań aby wyjaśnić rzeczywisty zakres pełnomocnictwa udzielonego W. T. w sprawie stanowiącej przedmiot wniosku z jakim pierwotnie ten zwrócił się do organu. Zdaniem Sądu Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi winien jeszcze raz ocenić przedłożone w sprawie pełnomocnictwo, a mając wątpliwości co do jego treści, podjąć działania celem ich wyjaśnienia ( np. żądanie uzupełnienia braków) i dopiero wówczas podjąć rozstrzygnięcie w sprawie. Minister Rolnictwa i Rozwoju w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając, iż sprawa dotycząca stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Przemysłu Rolnego i Spożywczego z dnia (...) maja 1954 r. w sprawie zatwierdzenia protokołu zdawczo - odbiorczego przedsiębiorstwa Z. w W. oraz orzeczenia Ministra Przemysłu Spożywczego i Skupu z dnia (...) maja 1963r. w sprawie uzupełnienia wymienionego orzeczenia z dnia (...) maja 1954r. jest tożsama zez sprawą dotyczącą ustalenia składników majątkowych przedsiębiorstwa, które to postępowanie zostało przez Ministra zawieszone. Tym samym brak jest podstaw do skutecznego zarzucenie organowi bezczynności po wydanym w dniu 27 lutego 2004r. przez sąd administracyjny wyroku Dodatkowo wyjaśnić należy, iż w dniu 27 czerwca 2007r. spółka skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kolejną skargę tej samej treści. Mając jednak na uwadze tożsamość spraw, zostały one połączone do wspólnego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Z bezczynnością organu administracji publicznej w rozumieniu art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) mamy do czynienia wówczas, gdy właściwy organ po wydaniu przez sąd administracyjny prawomocnego wyroku, uchylającego lub stwierdzającego nieważność aktu lub czynności nie rozpoznał sprawy w powtórnym postępowaniu na skutek wyroku sądowego, mimo upływu terminu określonego w art. 35 k.p.a. Skarga na podstawie art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może być wniesiona po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. W niniejszej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 lutego 2004r. uchylił decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) lipca 2002r oraz wydaną po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzję z dnia (...) lipca 2002r. Wyrok uprawomocnił się z dniem 26 czerwca 2004r., natomiast odpis prawomocnego orzeczenia doręczono organowi w dniu 26 lipca 2004r. od tej też daty bieg rozpoczął termin na wykonanie wyroku sądu administracyjnego. Pismem z dnia 11 października 2004r. spółka wezwała organ do wykonania powołanego orzeczenia. Mimo upływu terminów określonych w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego ( art. 35 k.p.a.) organ nie podjął jakichkolwiek działań mających na celu wykonanie powołanego wyroku poprzez ustalenie zakresu pełnomocnictwa udzielonego W. T. przez zarząd spółki. Z akt sprawy nie wynika, aby Minister wzywał spółkę do wyjaśnienia czy udzielone W. T. przez zarząd pełnomocnictwo obejmowało prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia Ministra Przemysłu Rolnego i Spożywczego z dnia (...) maja 1954 r. w sprawie zatwierdzenia protokołu zdawczo- odbiorczego przedsiębiorstwa Z. w W. oraz orzeczenia Ministra Przemysłu Spożywczego Skupu z dnia (...) maja 1963r. w sprawie uzupełnienia wymienionego orzeczenia z dnia (...) maja 1954r. W tej sytuacji uznać należy, iż skarga zarzucająca organowi bezczynność po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest zasadna. A zatem jeżeli zostały spełnione przesłanki określone w art. 154 § 1 sąd powinien uwzględnić skargę chyba, że wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy nastąpiło co prawda z uchybieniem terminu, ale jeszcze przed wniesieniem skargi o wymierzenie grzywny do sądu ( co nie miało miejsca w niniejszej sprawie). Późniejsze dopełnienie tych obowiązków, a więc po wniesieniu skargi choć przed wydaniem orzeczenia w sprawie nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi (art. 154 § 3 ). Niemniej ten fakt powinien mieć wpływ na ustalenie wysokości grzywny, w ramach określonych przez art. 154 § 6 powołanej ustawy ( Jan Paweł Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Komentarz Wydawnictwo prawnicze LexisNexis Warszawa 2006 str. 334 ). Orzekający w niniejszej sprawie Sąd ustalił wysokość grzywny na kwotę ( 500 ) pięćset złotych. Jednocześnie Sąd nie podzielił stanowiska Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, iż sprawa dotycząca stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Przemysłu Rolnego Spożywczego z dnia (...) maja 1954 r. w sprawie zatwierdzenia protokołu zdawczo-odbiorczego przedsiębiorstwa Z. w W. oraz orzeczenia Ministra Przemysłu Spożywczego i Skupu z dnia (...) maja 1963r. w sprawie uzupełnienia wymienionego orzeczenia z dnia (...) maja 1954r. jest tożsama ze sprawą dotyczącą ustalenia składników majątkowych przedsiębiorstwa, które to postępowanie zostało przez organ zawieszone. Są to dwa niezależne postępowania prowadzone przez ten sam organ, w których Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi zobowiązany będzie do wydania odrębnych rozstrzygnięć. Powyższe oznacza, iż Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi po otrzymaniu w niniejszej sprawie odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi - wezwie spółkę w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do wyjaśnienia, czy udzielone W. T. przez zarząd pełnomocnictwo obejmowało prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia Ministra Przemysłu Rolnego i Spożywczego z dnia (...) maja 1954 r. w sprawie zatwierdzenia protokołu zdawczo-odbiorczego przedsiębiorstwa Z. w W. oraz orzeczenia Ministra Przemysłu Spożywczego i Skupu z dnia (...) maja 1963r. w sprawie uzupełnienia wymienionego orzeczenia z dnia (...) maja 1954r., a następnie podejmie stosowne działania w związku ze złożonym wnioskiem o stwierdzenie nieważności wskazanego orzeczenia Ministra Przemysłu Rolnego i Spożywczego z dnia (...) maja 1954 r. oraz orzeczenia Ministra Przemysłu Spożywczego i Skupu z dnia (...) maja 1963r. w sprawie uzupełnienia wymienionego orzeczenia z dnia (...) maja 1954r. Z tych wszystkich względów skargę należało uznać za uzasadnioną i na podstawie art. 154 § 1 i 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.