IV SA/Wa 2502/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. i A. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. i A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) października 2007 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji – Pismem datowanym na 13 listopada 2007 r. (data wpływu do organu 19 listopada 2007 r.) T. i A. G., zwani dalej "skarżącymi", wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., zwanego dalej "SKO", z dnia (...) października 2007 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Wskazaną wyżej decyzją, wydaną na podstawie art.54§3 p.p.s.a., SKO uchyliło własną decyzję z dnia (...) sierpnia 2007 r. nr (...), utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia (...) kwietnia 2007 r. nr (...), zmieniającą na wniosek skarżących decyzję SKO z dnia (...) marca 2006 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia również na wniosek skarżących warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Powołanymi wyżej decyzjami z dnia (...) sierpnia 2007 r. i z dnia (...) kwietnia 2007 r. uwzględniono żądanie skarżących w ten sposób, iż rozszerzono zakres dopuszczalnej zmiany sposobu użytkowania części parteru budynku gospodarczego tak, iż dopuszczono utworzenie dwóch stanowisk obsługi samochodów w zakresie mechaniki samochodowej ogólnej oraz sklepu motoryzacyjnego (decyzja z dnia (...) marca 2006 r. dopuszczała utworzenie wyłącznie sklepu motoryzacyjnego). Wraz z uchyleniem decyzji zmieniających decyzję z dnia (...) marca 2006 r. SKO odmówiło zmiany tej decyzji. W piśmie zawierającym skargę na decyzję z dnia (...) listopada 2007 r. skarżący wnieśli o jej wstrzymanie, podnosząc, iż wykonanie zaskarżonej decyzji narazi ich na szkody wynikające z faktu, iż w następstwie wydania decyzji z dnia (...) sierpnia 2007 r. i z dnia (...) kwietnia 2007 r. poczynili nakłady na zakup towaru, w związku z czym nie będą w stanie wywiązać się z zobowiązań wobec kontrahentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Kwestię wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu reguluje art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwana dalej "p.p.s.a". Zgodnie z zasadą jaką ustanawia ten przepis, wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Przepis ten dopuszcza jednak wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez Sąd, na wniosek skarżącego, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (§ 3 omawianego przepisu). Mając powyższe na uwadze Sąd nie dostrzegł przesłanek pozwalających na przyjęcie, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zauważyć należy, iż skutkiem wydania zaskarżonej decyzji jest de facto ograniczenie zakresu inwestowania, wynikającego z decyzji wydanej na podstawie art.155 k.p.a. i powrócenie do stanu ustalonego decyzją z dnia (...) marca 2006 r. Co do zasady uzyskanie przez inwestora decyzji ustalającej na jego rzecz warunki zabudowy stanowi początkowy etap procesu inwestycyjnego, w którym dokonuje się wstępnej akceptacji inwestycji z punktu widzenia ładu przestrzennego. Decyzja pozytywna nie upoważnia jednakże inwestora do podejmowania jakichkolwiek działań faktycznych na rzecz realizacji inwestycji objętej decyzją, w tym do podejmowania prac budowlanych. Możliwość taka pojawia się dopiero po uzyskaniu stosownego pozwolenia na budowę. W świetle powyższego jedynym praktycznym skutkiem ustalania w drodze decyzji administracyjnej warunków zabudowy jest uzyskanie przez inwestora uprawnienia do wystąpienia o pozwolenie na budowę. Poczynienie w związku z planowaną inwestycją nakładów (w niniejszej sprawie nakładów na zakup towaru związanego z działalnością gospodarczą, która ma być prowadzona w obiekcie, którego dotyczyło postępowanie administracyjnej) przed uzyskaniem pozwolenia na budowę nie stanowi zatem wykonania decyzji ustalającej warunki zabudowy, a następuje wyłącznie na ryzyko inwestora. W konsekwencji powyższego potencjalnych szkód, które mogą powstać w związku z zaciągnięciem przez inwestora zobowiązań dotyczących inwestycji, dla której pierwotnie ustalono warunki zabudowy, a które następnie zostały decyzją administracyjną uchylone, nie sposób uznać za szkody będące następstwem wykonania decyzji uchylającej warunki zabudowy. Niebezpieczeństwo powstania szkód tego rodzaju nie stanowi zatem podstawy do uwzględnienia żądania skarżących (na marginesie zauważyć należy, iż przedmiot tychże szkód określony został przez skarżących w sposób ogólnikowy, w ogóle natomiast nie oszacowano ich wymiaru). Jednocześnie wskazać należy, iż praktyczną konsekwencją uwzględnienia żądania skarżących byłoby wstrzymanie mocy prawnej decyzji uchylającej decyzje rozszerzające zakres inwestowania, a zatem otwarcie skarżącym drogi do ubiegania się o pozwolenie na budowę w oparciu o te decyzje. Powyższe byłoby oczywiście niecelowe przed zbadaniem legalności decyzji zaskarżonej. Uzyskanie bowiem przez skarżących pozwolenia na budowę według stanu ukształtowanego decyzjami wydanymi w trybie 155 k.p.a. przed oceną ich legalności (która nastąpi wraz z rozpatrzeniem skargi na decyzję uchylającą te decyzje) prowadziłoby do oczywistych komplikacji prawnych, w sytuacji, gdyby legalność ta została przez Sąd zakwestionowana. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.61§3 p.p.s.a.