IV SA/Wa 2510/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska, sędzia del. SO Aleksandra Westra, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" oraz odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], o ustaleniu warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku hotelu oraz budynków Centrum Kultury [...] ( biura i usługi) wraz garażem podziemnym, wjazdami i sieciami na działce ew. nr [...] oraz części działek nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...]i ul [...] w Dzielnicy [...] w [...]. W uzasadnieniu decyzji podano, iż Prezydent [...] ww. decyzją z dnia [...] maja 2012 r. ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w [...]wskazała, że z racji bardzo niewielkiej odległości planowanej zabudowy od domów Spółdzielni użytkownicy mieszkań od I do VI kondygnacji będą mieli ograniczoną swobodę w korzystaniu z nich. Zmniejszy się także doświetlenie i nasłonecznienie mieszkań i korytarzy. To wszystko wpłynie na znaczne obniżenie wartości tych mieszkań. Inwestycja spowoduje utrudnienia w dojeździe do budynków. Spółdzielnia stwierdziła, że na etapie warunków zabudowy powinny być rozpatrywane problemu stanu technicznego budynków sąsiednich, badany wpływ natężenia hałasu planowanej inwestycji na budynki sąsiednie oraz wpływ ich na dostęp do światła dziennego. Nawet jeśli prawo tego nie wymaga, to również tego nie zakazuje. Natomiast w odwołaniu Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ul. [...], podniosła zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., poprzez nieuwzględnienie, że planowana inwestycja godzi w chroniony prawem interes publiczny społeczności lokalnej do zachowania dotychczasowego charakteru zabudowy terenu położonego przy ul. [...], [...], [...] i [...] oraz art. 56 zdanie drugie w zw. z art. 63 ust. 1 u.p.z.p. polegającego na wydaniu decyzji w sytuacji, kiedy planowana inwestycja pozostaje w sprzeczności z art. 61 ust.1 pkt 1 u.p.z.p. w związku z niezachowaniem przez nową zabudowę ograniczeń z zakresie utrzymania dotychczasowych funkcji zabudowy terenu. Wspólnota wniosła o uchylenie decyzji i orzeczenie co do istoty poprzez odmowę ustalenia warunków zabudowy. Kolegium rozpatrując odwołania, wskazało, iż organ prowadząc postępowanie obowiązany jest zgodnie z art. 53 ust. u.p.z.p. do przeprowadzenia analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, a także analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu terenu co wynika z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu ( Dz. U. nr 164, poz. 1588). Z przepisu powołanego przepisu wynika obowiązek wyznaczenia obszaru analizowanego i przeprowadzenia na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust.1 - 5 ustawy. Analiza obszaru obejmuje także w zakresie: 1) funkcji i zagospodarowania terenu rozumianą jako sposób użytkowania obiektów budowlanych oraz zagospodarowania terenu zgodny z przepisami odrębnymi – § 2 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r.; 2) cech zabudowy i zagospodarowania terenu jako gabaryty, formę architektoniczną obiektów budowlanych, usytuowanie linii zabudowy oraz intensywność wykorzystania terenu – § 2 ust. 3 rozporządzenia. Kolegium stwierdziło, iż organ I instancji wyznaczył obszar minimalny, stanowiący trzykrotną szerokość frontu ( we wszystkich kierunkach) działki wskazanej jako teren inwestycji. W tak wyznaczonym obszarze dominującą funkcję obszaru stanowi zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, zaś istniejąca w obszarze funkcja usługowa ma charakter uzupełniający, tym samym planowana inwestycja jest zgodna z funkcją występującą w obszarze analizowanym. W obszarze analizowanym wyznaczonym zgodnie z § 3 rozporządzenia organ I instancji określił podstawowe parametry inwestycji: linię zabudowy – § 4 rozporządzenia, która wyznacza granice potencjalnej zabudowy danego terenu, wskaźnik powierzchni nowej zabudowy, szerokość elewacji frontowej – § 6, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki – § 7 oraz geometrię dachu, kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki – § 8. Przepisy powołanego rozporządzenia dopuszczają możliwość wyznaczenia parametrów planowanej zabudowy w oparciu o dane z przeprowadzonej analizy obszaru, co oznacza, iż dla wyznaczenia podstawowych wskaźników dla nowej zabudowy możliwe jest przyjęcie do obliczeń danych z części działek, znajdujących się w obszarze analizowanym, o ile znajduje to uzasadnienie w wynikach analizy. Kolegium stwierdziło, iż rozpatrując ponowne sprawę w zakresie wyznaczenia podstawowych parametrów dla planowanej zabudowy nie znalazło podstaw do zakwestionowania stanowiska organu I instancji. W toku postępowania dokonał ponownego określenia wskaźników zabudowy wymienionych w § 4 – 8 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. i uzyskane wyniki zbieżne z ustaleniami organu I instancji, W zaskarżonej decyzji w prawidłowy sposób ustalono zasady obsługi komunikacyjnej oraz powierzchnię biologicznie czynną. Wniosek inwestora spełnia wymogi określone w art. 52 u.p.z.p., w zakresie obejmującym określenie granice terenu objętego wnioskiem, załączników mapowych, także jej charakterystykę planowanej inwestycji. W toku postępowania dokonano niezbędnych uzgodnień określonych w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Prawidłowo ustalano również strony postępowania. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że decyzja o warunkach zabudowy konkretyzuje możliwość zabudowy terenu inwestycji wskazanego przez inwestora w zakresie zgodności planowanej inwestycji z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustaw szczególnych, a także przepisami wydanymi na podstawie tych ustaw – aktami wykonawczymi. Wykonując analizę organ przesądza o możliwości realizacji danej inwestycji lub też o odmowie wydania decyzji o warunkach zabudowy. Na tym etapie rozważane są kwestie dopuszczalności lokalizacji danej inwestycji w miejscu wskazanym przez inwestora w zakresie zgodności z prawem, zatem nie jest możliwe rozważanie kwestii dotyczących projektu budowlanego, w tym również estetycznych, jak również uciążliwości związanych z prowadzonymi pracami budowlanymi, a także ograniczenia dostępu do światła do budynków sąsiednich. Kwestie związane z funkcjonowaniem inwestycji mogą być rozważane na etapie ubiegania się przez inwestora o pozwolenia na budowę na podstawie ustawy – Prawo budowlane, gdzie następuje konkretyzacja ustaleń wynikających z decyzji o warunkach zabudowy. Tym samym w przedmiotowym postępowaniu nie jest możliwe uwzględnienie argumentacji związanej uciążliwościami związanymi z przedmiotową inwestycją, tj. zacienienie budynków sąsiednich, czy też utrudnienia komunikacyjne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" z siedzibą w [...] reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o uznanie, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane: 1) z rażącym naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 2 Konstytucji RP, także; 2) z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, w tym zasad ogólnych i zasad postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) zasady praworządności ( art. 6 k.p.a); b) zasady dochodzenia prawdy obiektywnej ( art. 7 k.p.a.); c) zasady pogłębiania zaufania obywateli ( art. 8 k.p.a.); d) zasady przekonywania ( art. 11 k.p.a.); e) art. 28 k.p.a.; f) art. 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. – poprzez ich niezastosowanie, jak również 3) z naruszeniem wynikającej z konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego zasady uwzględniania z urzędu przy załatwianiu sprawy interesu społecznego i słusznego interesu strony. Pełnomocnik skarżącej nadto wskazał, że podana w zaskarżonej decyzji data wydania decyzji Prezydenta [...] jest błędna, bowiem została ona opatrzona datą [...]maja 2012 r., gdy tymczasem w zaskarżonej decyzji wskazano datę[...] maja 2012 r. Pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia prawa w stopniu wskazującym na konieczność jej uchylenia. Podstawę materialnoprawną wydania powyższej decyzji stanowią przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, jeżeli dany teren nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy – stosownie do art. 54 pkt 2a w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. - określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 do 5 u.p.z.p. Jednym z nich, uregulowanym w punkcie 1 powołanego przepisu, a zarazem stanowiącym, iż co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, jest tzw. zasada dobrego sąsiedztwa. Zasada ta uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem zasady dobrego sąsiedztwa jest zagwarantowanie ładu przestrzennego – określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p. - jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo – społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno – estetyczne. Nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2004, s. 500). Szczegółowe warunki określania cech nowej zabudowy, inaczej sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy, reguluje rozporządzenie z 2003 r. I tak w myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r., w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Przez obszar analizowany – stosownie do § 2 pkt 4 rozporządzenia z 2003 r. - należy rozumieć teren określony i wyznaczony granicami, którego funkcję zabudowy i zagospodarowania oraz cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania. Granice obszaru analizowanego – zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia z 2003 r. – wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Następnie warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną (§ 9 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r.). Z kolei wyniki analizy, o których mowa w § 3 ust. 1, zwierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do wymienianej decyzji (§ 9 ust. 2 rozporządzenia). W rozpoznawanej sprawie wyznaczony obszar analizowany spełnia wymogi § 3 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia i w jego granicach dokonano w sposób prawidłowy analizy istniejącej zabudowy pod kątem jej funkcji, cech i zagospodarowania terenu. W świetle ustaleń analizy, jak słusznie stwierdziło Kolegium, projektowane zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie budynku hotelu oraz budynków Centrum Kultury [...] ( biura i usługi) realizuje funkcję usługową, stanowiącą funkcję uzupełniającą do istniejącej na analizowanym obszarze funkcji mieszkaniowej. W sposób prawidłowy, oparty o przepisy wskazanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określono również parametry i wskaźniki projektowanego zamierzenia inwestycyjnego, odnoszące się do linii zabudowy (nieprzekraczalnej) powierzchni zabudowy, wysokości i szerokości elewacji frontowej oraz geometrii dachu. W świetle zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji nie budzi również wątpliwości spełnienie pozostałych, określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Teren inwestycji ma bowiem dostęp do drogi publicznej zarówno od ulicy [...]j i od ul. [...]. Istniejące oraz projektowane uzbrojenie jest wystarczające dla realizacji wnioskowanego zamierzenia budowlanego; teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne a sama decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Wobec zaś spełnienia ustawowych przesłanek, w świetle brzmienia art. 56 w zw. z art. 64 § 1 u.p.z.p. organ obligowany był do ustalenia warunków zabudowy, bowiem przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne, objęte wnioskiem inwestora jest zgodne z przepisami prawa. Podkreślenia wymaga, że decyzja o warunkach zabudowy ma charakter promesy uprawniającej do późniejszego uzyskania pozwolenia na budowę na warunkach w niej określonych. Nie jest to akt upoważniający inwestora do podjęcia i realizacji inwestycji, ale stanowiący podstawę do ubiegania się o pozwolenie na budowę. Dopiero w tym następnym postępowaniu organ architektoniczno-budowlany ustala szczegóły techniczne dotyczące planowanej inwestycji i ocenia, czy w świetle przepisów prawa budowlanego i przepisów wykonawczych do tego prawa możliwe jest udzielenie pozwolenia na realizację zamierzonej inwestycji. Dopiero organ wydający pozwolenie na budowę musi wiążąco wypowiedzieć się m.in. na temat usytuowania, obrysu i układu istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, ze wskazaniem wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich (art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego), gdyż dopiero ten organ ocenia projekt obiektu, dopiero wtedy zapada rozstrzygnięcie, czy projekt odpowiada warunkom wynikającym z Prawa budowlanego oraz przepisów szczególnych (zob. wyroki NSA z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 779/07, z dnia 13 lutego 2013., sygn.. akt II OSK 1914/11). Oznacza to, że takie kwestie jak wpływ usytuowania zamierzonej inwestycji na powstanie uciążliwości lub niedogodności dla sąsiednich nieruchomości po realizacji inwestycji będą badane w toku postępowania w sprawie pozwolenia na budowę i nie mogą podlegać ocenie w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta zakresem regulacji prawa budowlanego. Odnosząc się do podnoszonego w skardze naruszenia art. 28 k.p.a., stwierdzić należy iż zarzut ten dotyczący braku ustalenia wszystkich stron postępowania nie może zostać uwzględniony. Jak wielokrotnie wskazywano bowiem w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uprawnionym do zgłoszenia zarzutu nie wzięcia udziału w postępowaniu administracyjnym bez swojej winy jest wyłącznie ta osoba, która domaga się uczestnictwa w nim. Z tych też przyczyn podstawę do uchylenia decyzji ze względu na naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.) czyli przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., do której zmierza ten zarzut, może skutecznie podnieść tylko osoba, której ona bezpośrednio dotyczy (por. wyroki NSA: z dnia 26 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 51/08; z dnia 21 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1628/08; z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. akt II OSK 1781/08; z dnia 10 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 277/10; z dnia 9 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 990/10 – dostępne w CBOSA). Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy orzekające w niniejszej sprawie naruszenia przepisów postępowania art. 6, 7, 8 , 11, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a., gdyż postępowanie zostało przeprowadzone prawidłowo, wyjaśniono wszystkie istotne okoliczności faktyczne niezbędne do podjęcia rozstrzygnięcia, zaś uzasadnienia wydanych rozstrzygnięć zostały sporządzone zgodnie zobowiązującymi w tym zakresie wymogami. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 2 Konstytucji RP wyjaśnić należy, iż Konstytucja RP w art. 64 ust. 3 przewiduje, że ograniczenie własności dopuszczalne jest tylko w drodze ustawy. Tak więc prawo własności nie ma charakteru absolutnego - tak jak i inne konstytucyjne prawa i wolności jednostki może być poddawane przez ustawodawcę pewnym ograniczeniom. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w art. 4 ust. 2 u.p.z.p. ze swej istoty nie ingeruje w prawo własności, a przepis art. 61 ust. 1 u.p.z.p. stanowi ochronę osób trzecich w zakresie kreowania sposobu wykorzystania nieruchomości sąsiadującej na realizację inwestycji. Z tych względów zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP nie jest zasadny, jak również zarzut naruszenia konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawa, zasady uwzględniania z urzędu przy załatwianiu sprawy interesu społecznego i słusznego interesu strony. Podkreślenia wymaga, iż art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. statuuje zasadę, zgodnie z którą każdy ma prawo w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu do którego ma tytuł zgodnie z warunkami ustalonymi w decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich, a więc na warunkach, które uwzględniają obligatoryjnie zagadnienie ochrony interesu osób trzecich - art. 54 pkt 2 lit. d) u.p.z.p. Zgodnie z dyspozycją art. 63 ust. 2 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Postanowienia decyzji o warunkach zabudowy dotyczące ochrony interesów osób trzecich mogą zawierać jedynie informację dla inwestora o działaniach niezbędnych dla uzasadnionych interesów osób trzecich, nie mogą zaś zawierać nakazów kierowanych do osób trzecich czy też upoważnień dla inwestora do podjęcia działań naruszających interes osób trzecich ( zob. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1800/12, CBOSA). Wobec tego ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta zakresem regulacji prawa budowlanego. Ochrona taka może dotyczyć tylko tych kwestii, które są przedmiotem regulacji decyzji o warunkach zabudowy, a jej zakres nie może być szerszy niż przedmiot tej decyzji. Słusznie podnosi pełnomocnik skarżącej, że organ odwoławczy w zaskarżone decyzji błędnie podał datę decyzji organu I instancji, jednakże błąd ten nie mógł mieć wpływu na wynik sprawy, podlega on bowiem sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a., co też organ ten powinien niezwłocznie z urzędu uczynić. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił jako pozbawiona uzasadnionych podstaw.