IV SA/Wa 2519/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2015 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego - oddala skargę - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] września 2014 r. – zaskarżoną skargą przez [...] z siedzibą w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] lipca 2014 r. odmawiającą wymienionej skarżącej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stan sprawy przedstawia się następująco: W dniu [...] maja 2014 r. [...] z siedzibą w W. wniosła o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z niezbędną infrastrukturą, w tym wieży o wysokości 42,5 m n.p.t. z systemem anten, szaf teletechnicznych, urządzeń nadawczo odbiorczych, ogrodzenia z siatki stalowej na słupkach, wewnętrznej linii zasilającej NN, instalacji odgromowej i uziemiającej, na terenie części działki o numerze ewidencyjnym [...], położonej we wsi B., gmina G. Burmistrz Miasta i Gminy [...] decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, ponieważ dla terenu objętego inwestycją nie uzyskano zgody na zmianę przeznaczenia gruntu, a taki obowiązek wynikał z przepisów prawa. Organ wskazał, że teren objęty wnioskiem leży na obszarze, dla którego nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z ewidencji gruntów wynika, że działka jest sklasyfikowana jako grunty orne zabudowane (B-RII), grunty orne (RII), sady na gruntach ornych (S-RII, S-RIIIb, S-RIVa), łąki trwałe (ŁII) i rowy (W), a inwestycja planowana jest na części oznaczonej ŁII. Teren nie został objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntu na cele nierolnicze uzyskaną przy sporządzeniu miejscowego planu obowiązującego do dnia [...] grudnia 2003 r. Po rozpoznaniu odwołania [...] z siedzibą w W Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] września 2014r. utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2014 r. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podzieliło stanowisko Burmistrza i wskazało, że zmiana przeznaczenia gruntu na cele inne niż rolnicze, jakim jest realizacja zadań telekomunikacyjnych, może nastąpić tylko w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a nie w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wynika to z odpowiedniego stosowania art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym [(Dz. U. z 2015 r., poz. 199, ze zm.) - dalej w skrócie: "u.p.z.p."], który, stawiając taki wymóg inwestycjom, chroni grunty rolne m. in. przed ich przeznaczeniem na cele nierolnicze. Z kolei przepisy ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675 ze zm.) nie dotyczą lokalizacji inwestycji na obszarach nieobjętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. [...] z siedzibą w W. w skardze wniesionej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2014 r. zarzuciła naruszenie art. 50, art. 56 i art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Zdaniem skarżącej organ niesłusznie przyjął, że dla planowanej inwestycji konieczne jest uprzednie uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia części gruntu na cele nierolnicze i zastosował art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. wprost, a nie jak to przewidziano w art. 50 u.p.z.p. – odpowiednio. W ocenie skarżącej planowana inwestycja zlokalizowana ma być na terenie, który w możliwie najmniejszym stopniu ogranicza dotychczasowe rolnicze przeznaczenie działki o numerze ewidencyjnym [...]. Taka lokalizacja inwestycji nie wpłynie na możliwość wykorzystania działek sąsiednich, ma dostęp do drogi publicznej bez konieczności wytyczania dojazdu przez grunty rolne. Na tym terenie wskazana lokalizacja jest jedyną, na której można posadowić stację bazową telefonii cyfrowej, by zapewnić odpowiedni dostęp do sieci służbom ratunkowym oraz użytkownikom. Skarżąca zaznaczyła także, że pozostałe warunki do uzyskania decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego zostały spełnione. W ocenie skarżącej doszło także do naruszenia art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego [(Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.) - dalej w skrócie: "K.p.a."] przez uznanie, że organ I instancji wydał orzeczenie w oparciu o wyczerpującą analizę całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze - w odpowiedzi na skargę - podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji z dnia [...] września 2014 r. i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) - zwanej dalej: P.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] września 2014 r. nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego. Jak wskazuje art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1205 ze zm.) przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z kolei stosownie do art. 7 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III – wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. W przedmiotowej sprawie organ prawidłowo ustalił, że objęta wnioskiem inwestycja ma być zrealizowana na działce, która stanowi użytek rolny klasy II (część, na której znajduje się łąka oznaczona w ewidencji gruntów ŁII), a teren nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji nie ulegało wątpliwości, że przedmiotowa działka może zostać przeznaczona na cele nierolnicze wyłącznie w przypadku uzyskania zgody i dokonania takiego przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wydanie decyzji jest możliwe tylko w wypadku spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. który należy stosować odpowiednio. Przepis ten stanowi, że decyzja może zostać wydana, gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc z dniem [...] grudnia 2003 r. Sąd podziela stanowisko organu, że w rozpatrywanej sprawie wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie było możliwe, ponieważ nie spełniony został warunek przeznaczenia działki, na której miała być położona inwestycja, na cele nierolnicze, tj. dla terenu nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ani też nie dokonano przeznaczenia na cele nierolnicze w planie obowiązującym do dnia [...] grudnia 2003 r. W tej sytuacji organ nie mógł wydać innego rozstrzygnięcia, niż odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego i nie doszło zatem do naruszenia art. 56 u.p.z.p. Bez znaczenia pozostają argumenty przywołane w skardze o społecznej użyteczności planowanej inwestycji, spełnieniu pozostałych warunków oraz zaletach wybranego rozwiązania w sytuacji, gdy realizacja inwestycji przeczyłaby przepisom prawa powszechnie obowiązującego. Z kolei odpowiednie zastosowanie art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. odnosi się do struktury ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazany przepis znalazł się w części dotyczącej ustalenia warunków zabudowy, co zostało też wyrażone w nim expresis verbis. Z tego względu powołanie się przez ustawodawcę na ten sam warunek, który jest konieczny do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, musi zawierać słowo "odpowiednio". Inna konstrukcja prowadziłaby do wewnętrznej sprzeczności ustawy. Należy jednak podkreślić, że słowo "odpowiednio" w tym konkretnym wypadku pozostaje bez wpływu na sam warunek materialny sformułowany w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., od którego na podstawie art. 50 ust. 1 u.p.z.p. uzależniono wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dlatego niezasadny jest zarzut, jakoby organy zastosowały powołany przepis wprost, ponieważ takie jego zastosowanie możliwe jest wyłącznie w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, o której tutaj nie może być mowy. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego należy stwierdzić, że skarżący nie wyjaśnił, na czym dokładnie miałaby polegać wadliwość przeprowadzonej analizy materiału dowodowego. Sąd, dokonując kontroli legalności przeprowadzonego postępowania, nie dopatrzył się naruszenia art. 80 K.p.a., które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.