IV SA/Wa 2520/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rząsa (spr.), sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant st. spec. Anna Nader, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę I. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa (dalej również: "organ II instancji" lub "Minister") z [...] sierpnia 2016 r., znak: [...] (dalej również: "zaskarżona decyzja"). Na mocy tej decyzji Minister, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., rozpatrzył wniosek K. K. (zwanego dalej "skarżącym" lub "wnioskodawcą") o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] kwietnia 2016 r., znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] października 2012 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] Nr [...] z [...] czerwca 2012 r., znak: [...], orzekającą o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa odrębnej własności lokalu nr [...] o pow. użytkowej 34,47m2 wraz z przynależną piwnicą o pow. 16,74 m2, znajdującego się w budynku wielomieszkaniowym przy ul. [...], usytuowanym na działce nr [...] o pow. 0,1273 ha, położonej w [...], w obrębie [...] oraz udziału wynoszącego 0,1374 części we współwłasności wszelkich części budynku i innych urządzeń, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali i udziału wynoszącego 0,1374 części w prawie współużytkowania wieczystego ww. działki ewidencyjnej oraz o ustaleniu odszkodowania za ww. nieruchomość na rzecz K. K. w wysokości 234 568 zł, a także zobowiązującą Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym ww. decyzja podlegać będzie wykonaniu. W wyniku rozpoznania wskazanego wyżej wniosku skarżącego Minister uchylił decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] kwietnia 2016 r. w części odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] października 2012 r., znak: [...] w zakresie, w jakim utrzymywała w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2012 r., orzekającą o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa odrębnej własności lokalu nr [...] o pow. użytkowej 34,47m2 wraz z przynależną piwnicą o pow. 16,74 m2, znajdującego się w budynku wielomieszkaniowym przy ul. [...], usytuowanym na działce nr [...] o pow. 0,1273 ha, położonej w [...], w obrębie [...] oraz udziału wynoszącego 0,1374 części we współwłasności wszelkich części budynku i innych urządzeń, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali i udziału wynoszącego 0,1374 części w prawie współużytkowania wieczystego ww. działki ewidencyjnej i w tym zakresie umorzył postępowanie; w pozostałym zakresie utrzymał decyzję z [...] kwietnia 2016 r w mocy. II. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. II.1. Decyzją z [...] sierpnia 2006 r. nr [...], utrzymaną w mocy decyzją Ministra Budownictwa z [...] lipca 2007 r. nr [...], Wojewoda [...] ustalił lokalizację dla inwestycji, jaką jest "budowa drogi ekspresowej w korytarzu zarezerwowanym pod autostradę [...] ([...]) - odcinek: węzeł "[...]" (bez węzła) - węzeł "[...]" (bez węzła) - wraz z przebudową infrastruktury technicznej". Wnioskiem z [...] kwietnia 2008 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wystąpił do Wojewody [...] o wywłaszczenie na rzecz Skarbu Państwa oraz udzielenie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie odrębnej własności lokalu nr [...], znajdującego się w budynku wielomieszkaniowym przy ul. [...] w [...] o powierzchni użytkowej 34,47m2 wraz z pomieszczeniem przynależnym i udziałem 0,1374 w prawie użytkowania wieczystego gruntu (działki ew. nr [...] o pow. 0,1273ha z obrębu [...]) i w częściach wspólnych posadowionego na ww. działce budynku. Przedmiotowa nieruchomość lokalowa stanowiła, na podstawie księgi wieczystej nr [...], własność skarżącego. II.2. Decyzją z [...] czerwca 2012 r., sprostowaną postanowieniem z [...] lipca 2012 r., Wojewoda [...] orzekł o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa orzekającą o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa odrębnej własności lokalu nr [...] o pow. użytkowej 34,47 m² wraz z przynależną piwnicą o pow. 16,74 m², znajdującego się w budynku wielomieszkaniowym przy ul. [...], usytuowanym na działce nr [...] o pow. 0,1273 ha, położonej w [...] w obrębie [...] oraz udziału wynoszącego 0,1374 części we współwłasności wszelkich części budynku i innych urządzeń, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali i udziału wynoszącego 0,1374 części w prawie współużytkowania wieczystego ww. działki ewidencyjnej oraz o ustaleniu odszkodowania za ww. nieruchomość na rzecz K. K. w wysokości 234.568,00 zł, a także zobowiązał Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym ww. decyzja podlegać będzie wykonaniu. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego decyzją z [...] października 2012 r. nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2012 r. W uzasadnieniu organ stwierdził, że podstawę dla ustalenia wysokości odszkodowania stanowił operat szacunkowy sporządzony [...] kwietnia 2012 r. przez rzeczoznawcę majątkowego A. G.. Minister oceniając ww. operat szacunkowy podniósł, że został on sporządzony prawidłowo. Jednocześnie Minister stwierdził, że odszkodowanie ustala się według wartości nieruchomości, a nie szkody, jaką poniesie skarżący wskutek utraty nieruchomości. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 28 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 77/13, oddalił skargę skarżącego na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] października 2012 r. W uzasadnieniu tego wyroku WSA w Warszawie, powołując się na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, stwierdził w szczególności, że odszkodowanie ustala się według wartości nieruchomości, a nie szkody, jaką poniesie skarżący wskutek utraty nieruchomości. Jeżeli chodzi o wycenę nieruchomości skarżącego, WSA w Warszawie przedstawił następujące ocenę prawne: "Rzeczoznawca majątkowy sporządzając operat szacunkowy zastosował podejście porównawcze, metodę porównywania parami. Na potrzeby wyceny przebadał rynek transakcji nieruchomościami lokalowymi stanowiącymi prawo własności w okresie od lutego 2011 r. do grudnia 2011 r. na terenie [...]:[...] i [...]. Analiza rynku dotyczyła lokali w budynkach mieszkalnych zawierających do 10 lokali mieszkalnych w wolnostojących kamienicach. Pominięte zostały budynki wybudowane po 1980 r. Po zbadaniu rynku rzeczoznawca znalazł niewielką, ale wystarczającą ilość odpowiednich lokali mieszkalnych sprzedanych w ostatnim okresie na rynku lokalnym [...] i [...]. Ceny tego typu nieruchomości zawierały się w przedziale od 3 861 zł/m2 do 6 720 zł/m2. Na terenie rynku lokalnego trend czasowy był zerowy. Do ostatecznej analizy rzeczoznawca wybrał 3 nieruchomości najbardziej podobne do przedmiotu wyceny i porównał je z szacowaną nieruchomością pod względem cech rynkowych wpływających na różnicę ich wartości. Wszystkie uwzględnione lokale posiadały pomieszczenia przynależne o zbliżonych parametrach do pomieszczenia przynależnego nieruchomości szacowanej (piwnicy). Analizowane działki charakteryzowały się także podobnym, wysokim ułamkiem udziału w nieruchomości wspólnej. Prawidłowo, zatem organy przyjęły, że operat został sporządzony prawidłowo. Rzeczoznawca majątkowy określił wartość przedmiotowej nieruchomości w oparciu o treść § 36 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.) zgodnie z dotychczasowym jej sposobem użytkowania i przeznaczeniem. Przy analizie operatu szacunkowego rzeczoznawca szczegółową uwagę poświęcił ocenie, czy nieruchomości porównawcze przyjęte przez biegłego spełniają kryterium podobieństwa do szacowanej nieruchomości, w tym przede wszystkim uwzględniono uwagi Komisji Odpowiedzialności Zawodowej dotyczące kwestii ilości lokali w budynku. Ponadto zwrócił szczególną uwagę na sposób wyceny przedmiotowej nieruchomości lokalowej wraz z pomieszczeniem przynależnym. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, który podnosił, że rzeczoznawca a w efekcie również organy pominęły wartość przynależnego do lokalu mieszkalnego pomieszczenia piwnicy należy wskazać, że ze znajdującego się w aktach sprawy odpisu księgi wieczystej KW nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy [...] wynika, że do lokalu mieszkalnego nr [...], położonego przy ul. [...] przynależy pomieszczenie, tj. piwnica nr [...] o pow. 16,74 m2. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2000 r., nr 80, poz. 903 ze zm.) oraz art. 47 § 1 Kodeks cywilny, piwnica o pow. 16,74 m2 stanowi pomieszczenie przynależne do wywłaszczonego lokalu mieszkalnego nr [...] i w efekcie dzieli jego byt prawny, przez co nie może być przedmiotem odrębnej własności. Zgodnie z treścią § 32 ust. 1 w zw. z § 32 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r. rzeczoznawca był zobligowany do określenia wartości lokalu stanowiącego odrębną własność w chwili wyceny łącznie z pomieszczeniami przynależnymi i udziałem w nieruchomości wspólnej. Natomiast fakt, że lokal posiada takie pomieszczenie przynależne wpływa na cenę tego lokalu, co zostało przez rzeczoznawcę uwzględnione w operacie szacunkowym. Operat szacunkowy rzeczoznawcy majątkowego został zatem sporządzony w sposób prawidłowy i odpowiadający prawu. Natomiast ewentualne zarzuty dotyczące wiadomości specjalistycznych skarżący mógł realizować w trybie art. 157 rozporządzenia poprzez zwrócenie się do organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych o ocenę merytoryczną złożonego operatu szacunkowego. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że przepis powyższy, wskazując w swej treści organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych jako podmiot uprawniony do oceny prawidłowości sporządzenia operatu, nie wyłącza jednocześnie uprawnienia organu administracji do dokonywania oceny wartości dowodowej operatu szacunkowego na podstawie art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego przez pryzmat zebrania całości materiału dowodowego w tym weryfikacji oceny zgromadzonych dowodów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2012 r. I OSK 173/11). Ocena ta nie może jednak dotyczyć wiadomości specjalistycznych, zawartych w operacie, który sporządzony jest w sposób logiczny, operacie prawidłowym od strony formalnej i zgodnym z obowiązującymi przepisami". Skarżący wniósł skargę kasacyjną od wspominanego wyroku WSA w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 30 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 2095/13 skargę kasacyjną oddalił. W uzasadnieniu tego wzroku NSA nie przedstawił ocen prawnych podważających przytoczone wyżej wywody prawnego zawarte w wyroku WSA w Warszawie z 28 maja 2013 r. II.3. Decyzją z [...] kwietnia 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] października 2012 r. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z załączonym przez skarżącego postanowieniem Sądu Rejonowego [...] z [...] października 2014 r., Dz. Kw [...] sprostowano oczywistą niedokładność wpisu powstałą podczas wpisu z [...] stycznia 2001 r. na wniosek [...] poprzez wpisanie w księdze wieczystej nr [...] w dziale IO prawidłowego obszaru lokalu "51,21 m2" w miejsce omyłkowo wpisanego "34,47 m2".W uzasadnieniu Sąd wskazał, że nieprawidłowo wpisano obszar nieruchomości, gdyż obszar lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość obejmuje pole powierzchni użytkowej lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych. Należy zauważyć, że ww. sprostowanie oczywistej niedokładności wpisu nie ma żadnej wagi merytorycznej, a jedynie zmierza do uzgodnienia obszaru nieruchomości wpisanego w dziale IO księgi wieczystej z obowiązującymi przepisami prawa. W świetle powyższego wskazano, że na obszar przedmiotowego lokalu nr [...] składa się powierzchnia użytkowa lokalu nr [...] (34,47 m2) i powierzchnia pomieszczenia przynależnego (16,74 m2). Jednakże w operacie szacunkowym stanowiącym podstawę ustalenia odszkodowania biegły podał, że wycenie podlega lokal o powierzchni 34,47 m2 wraz z pomieszczeniem przynależnym o pow. 16,74 m2. Łącznie zatem oszacowana powierzchnia wynosiła 51,21 m2. II.4. Skarżący wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując między innymi, że w toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją wnosił jedynie o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2012 r., Nr [...] w zakresie ustalenia wysokości i wypłaty odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, podczas gdy organ rozpatrywał wniosek w odniesieniu do całości rozstrzygnięcia. Ponadto skarżący podniósł, że w operacie szacunkowym będącym podstawą ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, rzeczoznawca majątkowy wycenił jedynie prawo własności lokalu mieszkalnego o powierzchni 34,47 m2 nie uwzględniając prawa własności piwnicy o powierzchni 16,74 m2. II.5. Minister Infrastruktury i Budownictwa wskazaną na wstępie decyzją z [...] sierpnia 2016 r. uchylił ww. decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] kwietnia 2016 r. w części odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] października 2012 r., znak: [...] w zakresie w jakim utrzymywała w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2012 r., orzekającą o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa odrębnej własności lokalu nr [...] o pow. użytkowej 34,47m2 wraz z przynależną piwnicą o pow. 16,74 m2, znajdującego się w budynku wielomieszkaniowym przy ul. [...], usytuowanym na działce nr [...] o pow. 0,1273 ha, położonej w [...], w obrębie [...] oraz udziału wynoszącego 0,1374 części we współwłasności wszelkich części budynku i innych urządzeń, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali i udziału wynoszącego 0,1374 części w prawie współużytkowania wieczystego ww. działki ewidencyjnej i w tym zakresie umorzył postępowanie; w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że w decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] kwietnia 2016 r. prawidłowo wskazano, iż nie istnieją podstawy prawne do stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] października 2012 r., oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2012 r. Organ wskazał jednakże, że rzeczywiście skarżący złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2012 r. jedynie w części ustalenia odszkodowania za odjęte prawo. Tym samym w przeprowadzonym postępowaniu nadzorczym badaniu pod względem występowania wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. podlega decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] października 2012 r., utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2012 r., jedynie w części ustalającej odszkodowanie na rzecz skarżącego w wysokości 234.568 zł za wywłaszczone prawo. Rozpatrując wniosek o stwierdzenie nieważności Minister podzielił stanowisko zaprezentowane w decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] października 2012 r., zgodnie z którym operat szacunkowy sporządzony w dniu [...] kwietnia 2012 r. przez rzeczoznawcę majątkowego A. G. stanowiący podstawę ustalenia odszkodowania został sporządzony prawidłowo. Podkreślił, że najważniejszą okolicznością, skutkującą odmową stwierdzenia nieważności wskazanej we wniosku decyzji jest oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z 28 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 77/13, skargi skarżącego na tę decyzję. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 lutego 2003 r., sygn. akt II SA 815/01, publ. CBOSA, wskazał, że wyrok oddalający skargę jest rezultatem jej nieuwzględnienia wobec niewystępowania wad prawnych, uzasadniających uchylenie decyzji albo stwierdzenie jej nieważności. Jego istotną treścią zatem jest ustalenie, że w chwili wydania zaskarżonej decyzji ostatecznej nie była ona prawnie wadliwa z punktu widzenia ustanowionych kryteriów kontroli legalności decyzji administracyjnych. Po wyroku oddalającym skargę, niedopuszczalne więc byłoby stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, albowiem sąd z urzędu powinien ustalić, czy występują okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności w myśl art. 156 § 1 k.p.a. Żadna z okoliczności wymienionych w tym przepisie (pkt 1-7) nie zmienia swej wartości prawnej z upływem czasu. Jeżeli nie występowały przyczyny nieważności w chwili wydania decyzji, to nie powstaną one również po jej wydaniu, a więc wszystkie mogą być ujawnione w postępowaniu przed sądem administracyjnym. W zapadłym w niniejszej sprawie wyroku z 28 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że operat szacunkowy na podstawie, którego ustalono należne odszkodowanie został sporządzony prawidłowo. W szczególności Sąd wskazał, że rzeczoznawca majątkowy, w procesie wyceny, uwzględnił pomieszczenie przynależne jaką jest piwnica o powierzchni 16,74 m2. Samo matematyczne zsumowanie powierzchni lokalu mieszkalnego z powierzchnią piwnicy nie zmienia ustaleń faktycznych ani samej powierzchni lokalu, która wynosiła i wynosi nadal tyle samo. Uwzględniając powyższe brak jest zdaniem Ministra, podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji we wskazanej części. Mając jednak na uwadze, że wniosek skarżącego dotyczył jedynie stwierdzenia nieważności ustalonego odszkodowania, należało uchylić ww. decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] kwietnia 2016 r. w części odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] października 2012 r., w zakresie w jakim utrzymywała w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2012 r., , orzekającą o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa odrębnej własności lokalu nr [...] o pow. użytkowej 34,47 m2 wraz z przynależną piwnicą o pow. 16,74 m2, znajdującego się w budynku wielomieszkaniowym przy ul. [...], usytuowanym na działce nr [...] o pow. 0,1273 ha, położonej w [...], w obrębie [...] oraz udziału wynoszącego 0,1374 części we współwłasności wszelkich części budynku i innych urządzeń, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali i udziału wynoszącego 0,1374 części w prawie współużytkowania wieczystego ww. działki ewidencyjnej i w tym zakresie umarzyć postępowanie a w pozostałym zakresie utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy. III.1. Z powyższą decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nie zgodził się skarżący, który zaskarżył jej punkt 2 do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i w tym zakresie wniósł o stwierdzenie nieważności w/w decyzji w części zaskarżonej, jako że spełnione zostały zdaniem skarżącego przesłanki przewidziane w art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 ust. 2 i 3 p.p.s.a., względnie na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 p.p.s.a. uchylenie decyzji w części zaskarżonej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Ministrowi Infrastruktury i Budownictwa. Zaskarżonemu punktowi 2 decyzji Ministra skarżący reprezentowany przez adwokata zarzucił naruszenie: 1. nieustalenie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, 2. błędną interpretację uwarunkowań prawnych łączących się z istniejącym rzeczywistym stanem faktycznym, 3. wyciągnięcie błędnych konkluzji i wniosków wobec nie budzących wątpliwości ustaleń wynikających chociażby ze stwierdzonych błędów zawartych w operacie szacunkowym sporządzonym przez rzeczoznawcę mgr inż. A. G. z [...] kwietnia 2012 r., reprezentującego Korporację "S." Sp. z o.o. [...] działającego na zlecenie [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] - Wydział Skarbu Państwa i Nieruchomości [...], oraz nie wzięcie pod uwagę zmiany wpisu w Księdze Wieczystej z [...] października 2014 r., błędnie uznając jedynie za " omyłkę" wpisanie 34,47 m2 powierzchni lokalu zamiast: prawidłowej 51,21 m2 w oderwaniu od wysokości wypłaconego odszkodowania co skutkuje rażącym pokrzywdzeniem skarżącego. W uzasadnieniu skargi wskazano w szczególności, że Minister pominął szereg okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, z czym połączyć należy błędną interpretację uwarunkowań łączących się z rzeczywistym stanem faktycznym zarówno w zakresie okoliczności przez organ pominiętych lecz także okoliczności uznanych tj. takich, które były przez organ rozpatrywane. Niezasadne, nieuprawnione i wprost bezprawne jest ustalenie odszkodowania za wywłaszczony lokal stanowiący odrębną nieruchomość o podanym w księdze wieczystej nr W [...] obszarze 51,21 m2 na podstawie operatu szacunkowego z [...] kwietnia 2012 r. sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego A. G. dla lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość o podanym w księdze wieczystej nr [...] nieprawdziwym obszarze 34,47 m2. Skarżący podniósł ponadto sprawę niewłaściwie dobranych, jego zdaniem, nieruchomości przyjętych do porównania. III.2. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: IV.1. Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.). IV.2.1. Na wstępie należy wskazać, że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja wydana przez Ministra w postępowaniu nadzwyczajnym dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 – 159 k.p.a.). Postępowanie to ma własny przedmiot, inny niż ten w postępowaniu zwykłym. W trybie nieważnościowym organ nie załatwia ponownie sprawy administracyjnej zakończonej kontrolowaną decyzją, ale orzeka, czy taki akt administracyjny jest obarczony jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Inaczej rzecz ujmując, w trybie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji przedmiotem postepowania jest sprawa procesowa, a nie sprawa administracyjna w ujęciu materialnym (por. np. B. Adamiak, Przedmiot postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, "Państwo i Prawo" 2001, z. 8, s. 31; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 kwietnia 2009 r., I GSK 279/09 oraz z 10 czerwca 2016 r., I OSK 1979/14 - CBOSA). Reasumując, postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy w jej całokształcie, tak jak ma to miejsce w postępowaniu odwoławczym (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 kwietnia 2013 r., I GSK 123/12 oraz z 16 maja 2014 r., II OSK 2992/12 - CBOSA). Przenosząc te ustalenia na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że Sąd w niniejszym postępowaniu nie kontroluje w pełnym zakresie zgodności z prawem opisanej wyżej decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] października 2012 r. utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2012 r., którą to z kolei decyzją ustalono m.in. odszkodowanie na rzecz skarżącego w kwocie 234 568 zł z tytułu wywłaszczenia odrębnej własności lokalu nr [...] o pow. użytkowej 34,47 m² wraz z przynależną piwnicą o pow. 16,74 m², znajdującego się w budynku wielomieszkaniowym przy ul. [...]. Podkreślenie specyfiki przedmiotu kontroli w niniejszej sprawie jest konieczne również z tego powodu, że analiza skargi oraz pism skarżącego w toku nadzwyczajnego postępowania administracyjnego dowodzi, że skarżący w istocie dąży do dokonania ponownej pełnej oceny prawidłowości operatu szacunkowego sporządzanego w 2012 r. IV.2.2. Drugą kwestią, która zdaje się uchodzić uwadze skarżącego reprezentowanego przez adwokata, jest uprzednie poddanie decyzji, której obecnie skarżący domaga się stwierdzenia nieważności, kontroli sądowoadministracyjnej. Wyżej już wskazano, że skarga na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] października 2012 r. została oddalona wyrokiem WSA w Warszawie z 28 maja 2013 r., I SA/Wa 77/13. Wyrok ten jest prawomocny w związku z oddaleniem skargi kasacyjnej wnioskodawcy wyrokiem NSA z 30 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 2095/13. Wyroki te wywołują skutki, o których mowa w treści art. 170 p.p.s.a. W myśl tego przepisu prawomocne orzeczenie sądu wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wynikająca z unormowania art. 170 p.p.s.a. prawomocność materialna co do zasady zamyka organom administracji publicznej oraz podmiotom posiadającym legitymację do uruchomienia nadzwyczajnego postępowania przed tymi organami możliwość stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2572/14, CBOSA). Brak związania zarzutami i granicami skargi, o którym mowa w art. 134 § 1 p.p.s.a. oznacza z kolei, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie miał nie tylko prawo, ale i obowiązek badania zgodności z prawem decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] października 2012 r. nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Jeżeli zatem sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, obowiązany był z urzędu wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, gdyż nie był związany granicami skargi, należy przyjąć, iż sąd ten dokonał kontroli decyzji również pod kątem istnienia wad kwalifikowanych. Równocześnie należy wskazać, że w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2009 r., I OPS 6/09 (ONSAiWSA z 2010 r. nr 2, poz.18) wyjaśniono, że nie zawsze wyrok oddalający skargę na kwestionowaną decyzję automatycznie stanowi przeszkodę do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności. W razie oddalenia skargi prawomocnym wyrokiem, konieczne jest zbadanie, co było przedmiotem rozstrzygnięcia. Niezbędne jest zatem stwierdzenie, czy oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia (art. 156 § 1 k.p.a.). Jeśli tak, wydany wyrok zamknie organowi administracji drogę do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż wniesione żądanie wkraczałoby w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej (materii prawnej, co do której wiążąco wypowiedział się sąd formułując zwrot stosunkowy o zgodności z prawem zakwestionowanej decyzji). Możliwa jest wszakże i taka sytuacja, w której występujący z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji wskaże okoliczności, które nie były objęte orzeczeniem sądu, np. fakt uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy inną decyzją ostateczną albo zwróci uwagę na fakt oddalenia skargi z powodu braku legitymacji skarżącego. Uwarunkowany względami obiektywnymi brak wiedzy sądu o istotnych dla wyniku postępowania okolicznościach sprawy spowoduje, że poza zakresem kontroli sądowej objętej powagą rzeczy osądzonej znajdzie się to, na co powoła się wnoszący żądanie. W takim wypadku, prawomocny wyrok oddalający skargę na decyzję nie byłby przeszkodą dla przeprowadzenia postępowania w celu merytorycznego rozpoznania złożonego do organu administracji żądania. Przenosząc te ustalenie na grunt niniejszej sprawy należy po pierwsze stwierdzić, że skarga sprawie sygn. akt I SA/Wa 77/13 została oddalona nie z powodu braku po stronie skarżącego interesu prawnego w zainicjowaniu postępowania sądowoadministracyjnego, ale z uwagi na stwierdzenie, że zaskarżona wówczas decyzja nie narusza prawa. Po drugie, w świetle uzasadnienia tego wyroku nie budzi wątpliwości, że Sąd dokonał wówczas oceny kwestionowanego przez skarżącego operatu szacunkowego. Co więcej, ocena ta objęła wprost m. in. akcentowaną przez skarżącego kwestię rzekomego pominięcia przez rzeczoznawcę majątkowego pomieszczenia przynależnego (piwnicy). W takich okolicznościach, w ocenie Sądu, Minister winien odmówić wszczęcia postępowania nadzwyczajnego na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Oceny tej nie może zmienić powołanie się przez skarżącego na postanowienie postanowieniem Sądu Rejonowego [...] z [...] października 2014 r., Dz. [...] o sprostowaniu oczywistej niedokładność wpisu. Po pierwsze, postanowienie to zapadło już po wydaniu decyzji, której stwierdzenia nieważności domaga się obecnie wnioskodawca. Tymczasem kontrola decyzji w trybie nieważnościowym jest dokonywana wedle stanu prawnego i faktycznego istniejącego na dzień wydania tej decyzji. Ewentualne wady postępowania dowodowego, które ujawniły się już po wydaniu ostatecznej decyzji, mogą być rozważane w ramach trybu wznowienia postępowania (art. 145 § 1 k.p.a.). Po drugie, co trafnie zauważył Minister, rzeczone postanowienie nie mogło w żaden sposób wpłynąć na ocenę prawidłowości operatu szacunkowego. W szczególności, skarżący reprezentowany przez adwokata zdaje się nie dostrzegać, że na mocy wspomnianego postanowienia nie uległa zwiększeniu powierzchnia lokalu (tj. w dalszym ciągu wynosi ona 34,47 m²). Sprostowano jedynie jedno z pól elektronicznej księgi wieczystej poprzez podanie łącznej powierzchni lokalu oraz spornego pomieszczenia przynależnego do tego lokalu. Sprostowanie to dotyczyło więc kwestii technicznej związanej z prowadzeniem ksiąg wieczystych, a nie skutkowało tym, że pomieszczenie przynależne w postaci piwnicy stało się lokalem. Szerzej kwestia ta zostanie jeszcze omówiona w punkcie IV.3.2.3. IV.3.1. Wyżej wskazano, że porównując treść uzasadnienia prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z 28 maja 2013 r. oraz zarzutów podniesionych we wniosku o stwierdzenie nieważności zasadnym było zakończenie postępowania na wstępnym etapie poprzez wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postepowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Skoro jednak Minister rozpoznał wniosek skarżącego co do istoty, Sąd mając na uwadze konstytucyjne prawo do sądu (art. 45 ust. 1 w zw. z art. 184 Konstytucji RP) oraz wyjątkowy charakter przywołanego przepisu k.p.a., Sąd poniżej odniesienie się do kwestii stawionych przez skarżącego zarzutów wydania decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] października 2012 r. z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). W skardze powołano co prawda również art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. (przewidujący stwierdzenie nieważności decyzji zawierającej wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa), ale wydaje się to być oczywistą omyłką sporządzającego skargę. Przepis ten bowiem dotyczy sytuacji, gdy przepis szczególny prawa materialnego z naruszeniem określonej normy przez organ administracji publicznej wiąże sankcje nieważności. IV.3.2.1. Jeżeli chodzi o zarzuty wydania decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] października 2012 r. z rażącym naruszeniem prawa, to należy na wstępie przypomnieć, że jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest zasada trwałości decyzji administracyjnych. Zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a., decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Tryb nadzwyczajny przewidziany w art. 156 k.p.a. ma zatem charakter wyjątku od zasady. Tym samym, przesłanki stwierdzenia nieważności określone w art. 156 § 1 k.p.a. podlegają wykładni ścisłej (exceptiones non sunt extendendae). Istotne jest również, że decyzji ostatecznej służy tzw. domniemanie legalności i prawidłowości (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 września 2014 r., I OSK 229/13, CBOSA). Z domniemania tego wynika między innymi, że ewentualne wątpliwości co do legalności kwestionowanej decyzji ostatecznej powinny przemawiać za odmową stwierdzenia jej nieważności. W orzecznictwie trafnie podnosi się również, że zasadniczo ciężar dowodu co do istnienia przesłanek nieważności spoczywa na tym, kto domaga się stwierdzenia nieważności (por. np. wyrok WSA w Warszawie z 10 lutego 2015 r. I SA/Wa 2131/14, CBOSA). Innymi słowy, brak dowodów pozwalających na jednoznaczne stwierdzenie istnienia wspomnianych ciężkich wad prawnych decyzji ostatecznej, co do zasady wyklucza możliwość jej eliminacji z obrotu prawnego. Stąd też w orzecznictwie przyjmuje się, że tylko stwierdzone, a nie domniemane rażące naruszenie prawa może stanowić podstawę stwierdzenia nieważności decyzji stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lutego 2008 r., I OSK 214/07 oraz z 16 lipca 2008 r., I OSK 178/07 – CBOSA; wyrok WSA w Warszawie z 13 października 2014 r., I SA/Wa 3148/13, CBOSA). Z poglądem tym koresponduje ugruntowane stanowisko orzecznictwa, że oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje się w zasadzie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym zakończonym jej wydaniem (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 lutego 2013 r., I OSK 1717/11, CBOSA i cyt. tam orzeczenia). Konsekwentnie przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu art. 7 i 77 § 1 k.p.a. można by ewentualnie mówić w przypadku, gdyby organ wydał decyzję nie przeprowadzając w ogóle żadnego postępowania wyjaśniającego (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2013 r., II OSK 73/12, CBOSA). W tym aspekcie należy podnieść, że wady z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. to przede wszystkim wady o charakterze materialnoprawnym. Przyczyną stwierdzenia nieważności może być również naruszenie szczególnie istotnych przepisów procesowych, jednak tylko w sytuacji, gdy naruszenie przepisów procesowych ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 października 2015 r., I OSK 127/14 – CBOSA). Innymi słowy, naruszenie przepisów proceduralnych, nawet rażące, może doprowadzić do stwierdzenie nieważności decyzji tylko w sytuacji, gdy dane uchybienie proceduralne w sposób nie budzący wątpliwości rzutowało na treść kontrolowanej w trybie nadzwyczajnym decyzji (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 marca 2016 r., I OSK 1336/14 – CBOSA). Warto również dodać, że wspomniana wyżej zasada trwałości decyzji administracyjnej oraz wynikające z niej domniemanie legalności decyzji ostatecznej, mają silne oparcie w wartościach konstytucyjnych, w tym przede wszystkim w zasadzie pewności prawa i obrotu prawego, stanowiącej istotny komponent zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP). Pogląd taki znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego (por. np. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2015 r., P 46/13, OTK-A 2015/5/62). Z kolei o przyjęciu, że dany akt administracyjny został wydany z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), decydują, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2013 r., I OSK 1900/13 oraz cyt. tam orzeczenia NSA - CBOSA). Oczywistość naruszenia prawa polega na nie budzącej wątpliwości sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Warunkiem wstępnym jest tu ustalenie, iż w zakresie objętym konkretną decyzją administracyjną obowiązywał niewątpliwy stan prawny, możliwy do ustalenia na podstawie treści przepisów bez potrzeby korzystania z zaawansowanych metod wykładni (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lutego 2014 r., I OSK 3072/12, CBOSA). Innymi słowy, jeżeli przepis prawa dopuszcza rozbieżną interpretację, mniej lub bardziej uzasadnioną, to wybór jednej z takich interpretacji nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 maja 2008 r., II OSK 404/08, CBOSA). Z kolei skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1521/10, CBOSA). Jeżeli zaś chodzi charakter przepisu, który został naruszony, konieczne jest dokonanie oceny w konkretnej sprawie funkcji jaką pełni dany przepis w relacji do całej regulacji dotyczącej tego rodzaju sprawy i czy naruszenie tego przepisu miało rzeczywiście wpływ na treść kwestionowanej decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z 20 listopada 2009 r., I OSK 195/09, CBOSA oraz uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sadu Administracyjnego z 21 kwietnia 2008 r., I OPS 2/08, ONSAiWSA 2008/5/76). W aspekcie charakteru naruszonego przepisu należy jeszcze wskazać, że Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd, że żadna z przesłanek wznowienia postępowania wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. nie może jednocześnie stanowić podstawy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej (art. 156 § 1 k.p.a). Ustawodawca przewidział bowiem odrębny katalog przesłanek skutkujących wznowieniem postępowania oraz inny, odrębny katalog dający podstawę do stwierdzenia nieważności. System weryfikacji decyzji administracyjnych oparty jest na zasadzie niekonkurencyjności, co oznacza, że poszczególne tryby nadzwyczajne mają na celu usuniecie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji i nie mogą być stosowane zamiennie (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 maja 2015 r., II OSK 899/15, CBOSA oraz z 29 czerwca 2006 r., II OSK 843/05, CBOSA; J. Borkowski, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2013, teza 5 do art. 156; K. Glibowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, pod red. M. Wierzbowskiego i A. Wiktorowskiej, Warszawa 2015, 16 wyd., Legalis, teza 57 pkt 13 do art. 156). Warto dodać, że również w powoływanym wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2015 r., P 46/13, wskazano, że zasadniczo w art. 156 k.p.a. opisane są wady decyzji o charakterze materialnoprawnym, zaś wady o charakterze proceduralnym usuwane są w osobnym trybie wznowienia postępowania zgodnie z art. 145 k.p.a. IV.3.2.2. Przenosząc powyższe ustalenia na grunt niniejszej sprawy należy po pierwsze stwierdzić, że ocena prawidłowości operatu sporządzonego (scil. jego wiarygodności jako dowodu) jest co do zasady kwestią związaną z czynieniem przez organ ustaleń faktycznych i oceną dowodów, czyli związaną z ewentualnym naruszeniem przez organy administracji publicznej art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Zagadnienia te zasadniczo wyłączone sąd spod kontroli w trybie nieważnościom. Na gruncie niniejszej sprawy nie zachodzi w każdym razie wskazywany w cytowanym wyżej orzecznictwie NSA wyjątek dotyczący nieprzeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego w postępowaniu zwyczajnym. Otóż organy przeprowadziły postępowanie dowodowe, w szczególności uzyskały kluczowy dla ustalenia odszkodowania dowód w postaci operatu szacunkowego z [...] kwietnia 2012 r. wykonany przez rzeczoznawcę majątkowego A. G.. Kwota ustalona przez biegłego w tym operacie została następnie przyznana skarżącemu tytułem odszkodowania. W tym aspekcie należy podkreślić, że skarżący nie może w trybie nieważnościowym domagać się dokonania ponownej całościowej oceny operatu szacunkowego, a w szczególności dokonania oceny, czy nieruchomości dobrane przez biegłego do porównania były podobne. Temu służy postępowanie odwoławcze w administracyjnym toku instancji. Skarżący z tej możliwości skorzystał, podobnie jak z prawa poddania decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] października 2012 r. kontroli sądowoadministracyjnej. Niezależnie od tego należy przypomnieć, że WSA w Warszawie w wyroku z 28 maja 2013 r. sformułował afirmatywny pogląd co do wyboru przez biegłego nieruchomości do porównania, co wyklucza czynienie ewentualnych odmiennych ustaleń w tej kwestii przez Ministra lub sądy (art. 170 p.p.s.a.). Warto dodać, że wszystkie trzy nieruchomości przyjęte do porównania posiadały również pomieszczenia przynależne (zob. s. 16 operatu). Ewentualne ujawnienie nowych okoliczności nie znanych w chwili orzekania organom administracji publicznej (np. dotyczących istnienia służebności na rzecz gestorów mediów na nieruchomościach wspólnych, na co wskazywał skarżący już w piśmie do NSA 31 marca 2015 r. złożonym do sprawy I OSK 2095/13) mogło być co najwyżej rozważane w ramach postępowania o wznowienie postępowania (zob. art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.), a nie w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności. Sąd wskazuje przy tym tylko na właściwą drogę procesową dla zgłaszania określonego rodzaju zarzutów związanych z podstawą faktyczną rozstrzygnięcia, a nie formułuje ocen prawnych, czy w odniesieniu do konkretnych okoliczności podawanych przez skarżącego zachodziły podstawy do wznowienia postępowania. Sąd nie może bowiem wychodzić poza granice sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.). IV.3.2.3. Po drugie, zarzut skarżącego jakoby biegły dokonując wyceny wywłaszczonej nieruchomości lokalowej nie uwzględnił pomieszczenia przynależnego (piwnicy) nie może być uwzględniony już z tego powodu, że jest w sposób oczywisty sprzeczny z wiążącymi Sąd w niniejszej sprawie ocenami prawnymi sformułowanymi przez WSA w Warszawie w wyroku z 28 maja 2013 r. (art. 170 p.p.s.a.). Niezależnie od tego należy podkreślić, że zarzut tej jest sprzeczny z treścią kwestionowanego przez skarżącego operatu szacunkowego. Otóż w świetle tego operatu (zob. np. s. 3 i 4 – "Przedmiot i zakres wyceny", s. 5 – "Stan prawny nieruchomości", s. 8 "Opis lokalu", s. 17 – "Wpływ cen rynkowych na wartość wycenianej nieruchomości") nie budzi wątpliwości, że biegły w wycenie nieruchomości uwzględnił również pomieszczenie przynależne, czyli piwnicę. Przypomnieć należy, że zgodnie z § 31 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, na potrzeby ustalenia ceny lokalu, ustanawianego jako przedmiot odrębnej własności, jego wartość określa się łącznie z pomieszczeniami przynależnymi do tego lokalu i udziałem w nieruchomości wspólnej. Zatem z faktu, że biegły nie wycenił odrębnie spornego pomieszczenia przynależnego nie można wyprowadzać wniosku, że biegły pomieszczenie to pominął sporządzając wycenę. Oczywiście bezzasadne są również twierdzenia skarżącego, jakoby skutkiem postanowienia postanowieniem Sądu Rejonowego [...] z [...] października 2014 r., Dz. [...] sprostowano oczywistą niedokładność wpisu miała być zmiana powierzchni lokalu skarżącego. Pomijając już okoliczność, że postanowienie to zostało wydane już po dacie wydania decyzji ostatecznej (a zatem nie może być podstawą do oceny zgodności z prawem tej decyzji w trybie nieważnościowym), to postanowienie to w żaden sposób nie zmienia faktu, że lokal skarżącego miał powierzchnię 34,47 m². To, że w świetle powołanego w tym postanowieniu § 23 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 21 listopada 2013 r. w sprawie zakładania i prowadzenia ksiąg wieczystych w systemie informatycznym (Dz. U. poz. 1411, z późn. zm.) w polu 1.5.0.1 "obszar", należało wpisać powierzchnię użytkową lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych, nie powoduje, że lokal skarżącego miał powierzchnię użytkową 51,21 m². W dalszym ciągu to lokal jest odrębną nieruchomością, zaś piwnica jest tylko pomieszczeniem przynależnym do tego lokalu (zob. art. 2 ust. 1 i 4 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali – Dz.U. z 2015 r., poz. 1892). Reasumując, biegły trafnie przyjął, że lokal skarżącego miał powierzchnię użytkową 34,74 m², jak również, że do lokalu tego przynależy piwnica o powierzchni 16,74 m². Biegły, co podnoszono już wielokrotnie wyżej, dokonał również wyceny lokalu skarżącego uwzględniając sporne pomieszczenie przynależne. IV.4. Sąd nie stwierdził z urzędu innych uchybień niż wskazane w skardze, które mogłyby doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji Ministra. IV.5. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.