IV SA/Wa 2532/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 22757,70 zł za nieosiągnięcie w 2013 r. w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych, wymaganego poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia następujących frakcji odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła, tj. niewykonywanie obowiązku, o którym mowa w art. 9g ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniając go niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody. W jej ocenie wykonanie decyzji może spowodować zachwianie przepływu środków bieżącej działalności skarżącej oraz doprowadzić do niewywiązania się z określonych obowiązków publicznoprawnych wobec kontrahentów bądź pracowników. Skutkiem powyższego będą niepowetowane straty polegające na powstaniu po stronie skarżącej dodatkowych długów a po stronie wierzycieli niemożliwością zaspokojenia swoich roszczeń, w konsekwencji może to doprowadzić do upadłości skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej cytowanej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wobec powyższego warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd nie może działać, w tym zakresie, za stronę (postanowienia NSA: z dnia 5 października 2017 r. sygn. akt II FZ 526/17, z dnia 19 września 2017 r. sygn. akt II GZ 685/17, z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II GZ 457/12, z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt II GZ 93/13). W orzecznictwie przyjmuje się, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech (por. np. postanowienia NSA: z dnia 31 sierpnia 2017 r. sygn. akt II OZ 836/17, z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt II OZ 1054/12). W ocenie Sądu wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca uzasadniając go powołała się na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Zdaniem Sądu, aby możliwe było ustalenie czy wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody poprzez zachwianie przepływu środków bieżącej działalności i doprowadzi do niewywiązywania się z obowiązków publicznoprawnych wobec kontrahentów bądź pracowników należy przede wszystkim odnieść się do sytuacji majątkowej skarżącej. Poza tym zasadne byłoby przekazanie informacji o kontrahentach i pracownikach skarżącej, chociażby o terminowości i wysokości zobowiązań wobec tych podmiotów. Powyższe dane pozwoliłyby na dokonanie oceny czy nałożona kara w wysokości 22757,70 zł jest dla skarżącej kwotą, która doprowadzi, jak podaje strona, do dodatkowych długów. Zauważenia wymaga, iż skarżąca uzasadniając wniosek nie podała jakie obecnie posiada zadłużenie, nie przedłożył żadnych dokumentów dotyczących jej sytuacji finansowej. Brak powyższych informacji, w szczególności dotyczących sytuacji majątkowej skarżącej (m. in. stanu posiadania środków finansowych na rachunkach bankowych czy w kasie, sprawozdania finansowego, wysokości osiągniętego dochodu) czyni niemożliwym dokonanie oceny jaki rzeczywisty wpływ dla skarżącej będzie miało wykonanie zaskarżonej decyzji. Sąd podkreśla, iż wysokość nałożonej kary nie może automatycznie świadczyć o wystąpieniu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd zgodnie, z którym decyzja nakładająca obowiązek zapłacenia określonej kwoty tytułem kary pieniężnej nie prowadzi do trudnych do odwrócenia skutków, gdyż uiszczenie kwoty pieniężnej ma ze swej natury charakter odwracalny (por. postanowienie NSA z dnia 30.01.2008 r., sygn. akt I OZ 28/08), gdyby Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, spowoduje to konieczność zwrotu należności. Wobec powyższego, skoro skarżąca nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.