IV SA/Wa 2536/19

Dnia 16 stycznia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kaja Angerman Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec Sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 stycznia 2020 roku w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Gminy T. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2019 roku, nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącego Gminy T. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z [...] września 2019 r. znak [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, na podstawie art. 17 pkt 6 lit. b tiret trzeci i art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 z późn. zm.) w związku z art. 106 § 5 i art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.) oraz art. 19 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2068 z późn. zm.) po rozpatrzeniu wystąpienia Burmistrza [...] w sprawie uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru wsi [...] wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, postanowił nie uzgodnić przedłożonego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stan sprawy był następujący: Burmistrz [...] w dniu [...] września 2019 r. przedłożył Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad, jako zarządcy dróg krajowych, wystąpienie w sprawie uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru wsi [...] wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad stwierdził, że przedłożony projekt MPZP obejmuje opracowaniem fragment pasa drogowego drogi ekspresowej [...] oraz tereny do niego przyległe. Zaskarżonym postanowieniem organ nie uzgodnił przedłożonego projektu miejscowego planu. W uzasadnieniu wskazano, że projekt nie może zostać uzgodniony albowiem: 1. w projekcie planu, Rozdział 1, Przepisy ogólne § 5 pkt 8 w definicji nieprzekraczalnej linii zabudowy istnieje zapis dotyczący tylko budynków, oraz ich elementów - zawężony tylko do części obiektów budowlanych. Organ powołał definicję obiektu budowlanego zamieszczoną w art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1189) i uznał że postanowienie planu może naruszać wymogi art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2068 z późn. zm.), w których ustawodawca nie dopuścił sytuacji występowania obiektów budowlanych oraz reklam w odległości mniejszej niż 40 m poza terenem zabudowy od najbliższej krawędzi jezdni drogi ekspresowej. Organ wskazał, że pojęcie "terenu zabudowy" należy utożsamiać z "obszarem zabudowanym" zdefiniowanym w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz.1990) w zw. z § 58 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 454), a więc obszar zabudowany oznaczony jest znakami D-42 "obszar zabudowany" i D-43 "koniec obszaru zabudowanego". 2. w projekcie planu (część tekstowa i graficzna) ustalono położenie nieprzekraczalnych linii zabudowy terenów przyległych do pasa drogi [...] w odległości 20 m od krawędzi dodatkowej jezdni i łącznicy węzła drogi ekspresowej. Organ uznał, że narusza to wymogi art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. 3. w projekcie planu zaprojektowano nowe ciągi dróg publicznych, [...] (o nr geod. [...] i [...] (o nr geod. [...]), służące do obsługi przyległych terenów. Organ wyjaśnił, że z art. 4 ust 9 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych wynika, że połączenie dróg publicznych jest skrzyżowaniem. Wskazano, że powstanie skrzyżowania dróg publicznych, dodatkowej jezdni drogi ekspresowej i projektowanych dróg opisanych symbolami [...] oraz [...] jest niedopuszczalne, albowiem dodatkowa jezdnia drogi na której ma być skrzyżowanie z [...] oraz [...] leży w pasie drogowym drogi ekspresowej [...], nie jest zatem drogą samoistną, lecz częścią drogi ekspresowej [...]. Organ powołał się na § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 124), nakazujące drogom klasy S posiadanie powiązań jedynie z drogami klasy G (wyjątkowo klasy Z) i z drogami wyższych klas oraz zakazujące poza terenem zabudowy powstawania nowych skrzyżowań na drodze klasy S w odległości mniejszej niż 5000 m, w wyjątkowych przypadkach 3000 m. Wskazano, że najbliższe skrzyżowanie na "dodatkowej jezdni" drogi ekspresowej [...] znajduje się w odległości ok. 325 m od miejsca planowanego nowego włączenia. Powołano również, że nowe skrzyżowanie w zaproponowanym miejscu na "dodatkowej jezdni" drogi ekspresowej może powstać po uzyskaniu odstępstwa od warunków technicznych odnośnie powstania nowego skrzyżowania na odcinku drogi ekspresowej, klasy S, z wniosku skierowanego przez Burmistrza [...] do Ministra Infrastruktury. 4. nowoprojektowana droga opisana symbolem [...] o nr geod. [...] na rysunku planu (załącznik nr 1) obejmuje również teren części działki nr geod. [...] - o czym nie ma żadnego zapisu w projekcie planu. Organ zauważył, że obie te działki należą do pasa drogowego drogi ekspresowej [...], a zgodnie z dokumentacją techniczną rozbudowy drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku [...] - [...] oraz obowiązującą organizacją ruchu do działki nr geod. [...] i nr geod. [...] z dodatkowej jezdni prowadzi zjazd. Powołano, że na chwilę obecną GDDKiA Oddział w [...] nie ma planów przekazania tych terenów pod ciąg drogi gminnej. 5. na terenie opisanym symbolem [...] zaproponowano lokalizację projektowanej stacji transformatorowej, którą umiejscowiono w odległości ok. 15 m od najbliższej krawędzi dodatkowej jezdni drogi ekspresowej, co narusza to wymogi art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. 6. w projekcie planu wyznaczono tereny pasa drogi ekspresowej opisane "kolejny numer [...]". Na rysunku planu użyto symbolu "[...]" dla opisu dwóch różnych terenów objętych projektem planu. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Gmina [...] zaskarżyła przedmiotowe postanowienie w całości zarzucając: 1. naruszenie prawa materialnego, tj.: - art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych poprzez jego błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie do stanu faktycznego polegające na wskazaniu, że obiekty budowlane przy drogach oraz niebędące obiektami budowlanymi reklamy umieszczone przy drogach poza obszarami zabudowanymi, powinny być usytuowane w odległości 40 m od najbliższej krawędzi jezdni drogi ekspresowej, bez możliwości jej zmniejszenia, w sytuacji gdy w danym stanie faktycznym mamy do czynienia z drogą serwisową, a nie z ekspresową; 2. naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, oraz niewyjaśnienie stronom zasadności przesłanek, którymi kieruje się organ przy załatwianiu sprawy. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi powołano, że organ błędnie zinterpretował stan faktyczny, albowiem obiekty budowlane znajdują się w odległości 20 metrów od drogi serwisowej, a nie od drogi ekspresowej, a powoływane przez organ orzeczenie NSA odnosi się do zupełnie innego stanu faktycznego w sprawie. Wskazano, że pojęcie "drogi serwisowej" nie posiada definicji legalnej, a organ zobowiązany był do dokonania interpretacji tego pojęcia dla potrzeb prowadzonego postępowania i wyjaśnienia zasadności wyrażonego stanowiska w rozstrzygnięciu. Skarżąca stwierdziła, że "droga serwisowa" znajduje się na terenie zabudowanym, a sąsiednia nieruchomość oddalona jest od krawędzi jezdni o 20 m, co uzasadniałoby kontynuację funkcji. Do skargi dołączono kopię decyzji o warunkach zabudowy dla sąsiedniej nieruchomości z [...] kwietnia 2016 r. wskazując, że dopuszczono zabudowę w odległości nie mniejszej niż 20 m od granicy dodatkowej jezdni drogi ekspresowej [...], a ponadto w decyzji zaznaczono, że takie warunki nie naruszają art. 43 ustawy o drogach publicznych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019.2167), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019.2325), dalej ppsa, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w trybie egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu skarga jest zasadna, a przy wydaniu zakwestionowanego postanowienia doszło do naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawą kontrolowanego rozstrzygnięcia są przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945) oraz 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018.2068). Zgodnie z brzmieniem art. 17 pkt. 6 lit. b tiret trzeci ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, burmistrz, po podjęciu przez radę uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego, występuje o uzgodnienie projektu planu z właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę. W przypadku drogi krajowej zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Uzgodnień tych, w świetle art. 24 ww. ustawy, dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. Ustawodawca nie precyzuje pojęcia obszarów przyległych do pasa drogowego, dlatego w tym zakresie należy odnieść się do przepisów prawa materialnego, którymi w tym przypadku są przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Z art 4 pkt 1 tej ustawy wynika, że pas drogowy oznacza "wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą". Do zadań zarządcy drogi należy, stosownie do treści art. 19 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 ustawy o drogach publicznych, planowanie i ochrona dróg polegająca na niedopuszczeniu do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Obowiązek utrzymania i ochrony dróg publicznych ustawodawca zagwarantował poprzez wprowadzenie m.in. normy art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, który wymaga, aby obiekty budowlane przy drogach oraz niebędące obiektami budowlanymi reklamy umieszczone przy drogach poza obszarami zabudowanymi, były usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej – w przypadku dróg ekspresowych – min. 40 m. Organ zakwestionował § 5 pkt. 8 projektu planu wskazując, że w definicji nieprzekraczalnej linii zabudowy wskazano tylko budynki oraz ich elementy. Podzielić należy stanowisko organu, że w art. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2019.1186) ustawodawca zdefiniował, że przez obiekt budowlany - należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Tak więc postanowienie planu nieprawidłowo zawęża stosowanie nieprzekraczalnych linii zabudowy tylko do budynków, z pominięciem pozostałych obiektów budowalnych, co narusza wymogi art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2018.2068), który określa usytuowanie obiektów budowlanych i niebędących obiektami budowlanymi reklam, w terenie zabudowy i poza terenem zabudowy. Jak wynika z projektu planu (rysunek), nieprzekraczalne linie zabudowy zostały wyznaczone w odległości 20 metrów od drogi oznaczonej na planie jaki [...] i [...] Spór w sprawie dotyczy tego, czy teren, dla którego sporządzany jest plan miejscowy jest terenem zabudowy, dla którego odległość umiejscowienia obiektów budowlanych winna wynosić min. 20 metrów, czy też znajduje się poza terenem zabudowy, co umożliwiałoby usytuowanie obiektów budowlanych w odległości min. 40 metrów od drogi. Skarżący twierdzi, że obszar, dla którego sporządzany jest plan jest obszarem zabudowanym i na potwierdzenie przedstawił decyzję o warunkach zabudowy wydaną w dniu [...] kwietnia 2016 r. dla inwestycji planowanej na części działki [...] (położonej na terenie oznaczonym na planie 1PE) wskazując, że w decyzji wyznaczono nieprzekraczającą linię zabudowy w odległości 20 m od granicy dodatkowej jezdni drogi ekspresowej nr 8. Jak wynika z uzasadnienia przedmiotowej decyzji projekt decyzji został uzgodniony z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Natomiast w aktach sprawy znajdują się mapy (k. 63 i 64), na których zaznaczono lokalizację znaku D-42/D-43, i wynika z nich, że obszar objęty projektem planu, znajduje się poza obszarem oznakowanym znakiem drogowym "obszar zabudowany". W ocenie Sądu organ zasadnie powołał uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie II OSK 2184/14 z dnia 24.05.2016 r. Wskazano w nim, że dla oceny, czy teren przyległy do drogi publicznej jest "terenem zabudowy" w rozumieniu art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych nie można stosować definicji "terenu zabudowy" zawartej w § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. NSA wskazał, że przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie oraz przebudowie dróg publicznych i budowie urządzeń niezwiązanych z drogami publicznymi, sytuowanymi w ich pasach drogowych, a nie do budowy innych obiektów budowalnych, w tym budynków przy drogach publicznych. Natomiast w dalszej części uzasadnienia NSA uznał, że teren zabudowy w rozumieniu przepisu art. 43 ustawy o drogach publicznych powinien być to teren, na którym według stanu faktycznego istniejącego w dacie uzgodnienia dominują obszary o miejskich zasadach zagospodarowania, a ocena w tym przedmiocie należy do zarządcy. NSA powołał także, że zarządca w swej ocenie może posiłkować się przepisami Prawa o ruchu drogowym. W przedmiotowej sprawie organ nie dokonał wyczerpujących ustaleń stanu faktycznego przed wyrażeniem swej oceny, że mamy do czynienia z terenem niezabudowanym. Mianowicie w odpowiedzi na skargę organ powołał się na materiały własne, w tym m.in. dokumentację techniczną rozbudowy drogi krajowej [...]. W aktach sprawy na k. 65-69 znajduje się "projekt zagospodarowania terenu część opisowa wraz z rysunkami", ale z tych dokumentów nie wynika, gdzie zostały umieszczone znaki D-42/D-43, natomiast samo umiejscowienie tych znaków na mapach k. 63-64 nie pozwala na weryfikację twierdzeń skarżącej, że obszar objęty planem jest w istocie terenem zabudowanym. Nie wiadomo jaki jest faktyczny stan zagospodarowania tego obszaru, albowiem w aktach sprawy nie ma żadnych fotografii i protokołów z wizji, nie wiadomo kto i na jakiej podstawie naniósł umiejscowienie znaków na mapy k. 63 i 64 i czy to naniesienie wynikało z aktualnego umiejscowienia znaków drogowych w terenie, czy też zostało dokonane na podstawie jakiejś dokumentacji. Ponadto, organ nie przeanalizował stanu faktycznego w aspekcie istniejącej zabudowy na obszarze objętym planem, w szczególności co do obszarów 1 UP, 2UP, 3 UP, 1 PE. Wątpliwości co do prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia wynikają również z wydania w 2016 r. decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji na działce położonej na obszarze planu 1 PE. Z uzasadnienia tej decyzji wynika bowiem, że projekt decyzji został uzgodniony przez Generalnego Dyrektora Dróg i Autostrad i dopuszczono lokalizację budynków w odległości min. 20 metrów od drogi oznaczonej na planie [...]. Powyższe oznacza, że w dacie uzgadniania projektu o warunkach zabudowy organ uznał, że działka znajduje się w obszarze zabudowanym, bądź droga [...] nie leży w pasie drogi ekspresowej [...]. Z pozostałych materiałów zgromadzony w sprawie trudno ocenić, jaki jest stan zagospodarowania tego terenu. Z rysunku planu wynika, że na terenie 1 PE istnieje jakaś zabudowa, natomiast na mapie k. 63 zaznaczono na pasie terenu pomiędzy drogą DZ-7P a głównymi pasami jezdni [...] na działce [...] Hurtownię, budynek na tej działce zaznaczony jest również na rysunku planu. Powyższe ma o tyle znaczenie, że kolejnym powodem nieuzgodnienia przesłanego projektu planu był fakt, że organ uznał, że droga oznaczona w planie jako [...] jest drogą dodatkową drogi [...], usytuowaną w pasie drogowym [...], a w związku z tym nieprzekraczalna linia zabudowy dla terenów przyległych do tej drogi winna być umieszczona w odległości min. 40 a nie 20 metrów. Skarżący zakwestionował status tej drogi, wskazując, że jest to droga serwisowa, a nie droga o parametrach drogi ekspresowej. W ocenie Sądu organ nie wyjaśnił w sposób przekonywujący statusu tej drogi. Z rysunku planu i map wynika, że droga dojazdowa do [...] w pewnym momencie oddala się od jezdni głównych [...]. Odczytując skalę rysunku planu wywnioskować można, że na obszarze objętym planem droga ta oddalona jest od krawędzi jezdni głównej [...] na odległość około 80 metrów. Ponadto, pomiędzy tymi drogami znajdują się jakieś budynki (Hurtownia), nie znany jest również stan prawny nieruchomości znajdujących się pomiędzy tymi drogami, nie wiadomo czy należą one do Skarbu Państwa (jako pas drogowy drogi publicznej [...]), czy do prywatnych podmiotów, które wykorzystują je zgodnie z przysługującym im prawem własności. Wyjaśnienie tych kwestii ma kluczowe znaczenie w aspekcie definicji pasa drogowego - art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Z uwagi na wyżej wskazane braki w materiale dowodowym, nie jest możliwe skontrolowanie prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia co do pkt. 1, 2, 3. W zakresie pkt 3 zauważyć należy, że organ poza powołaniem, że najbliższe skrzyżowanie znajduje się w odległości ok. 325 m od miejsca planowanego włączenia, nie podał żadnych bliższych danych, gdzie to skrzyżowanie się znajduje. W odniesieniu do pkt. 4 odmowy uzgodnienia to stwierdzić należy, że brak jest również w aktach sprawy czytelnych wyrysów z ewidencji gruntów, na podstawie których można dokładnie zlokalizować działki nr [...] i [...] w aspekcie ich planistycznego przeznaczenia. Natomiast w zakresie pkt 5 i 6 organ w sposób prawidłowy wskazał na umiejscowienie projektowanej stacji transformatorowej w odległości ok. 15 m od krawędzi drogi dodatkowej jezdni, w pozostałym zakresie co do tego punktu aktualne są zastrzeżenia wyrażone powyżej w uzasadnieniu do pkt. 1, 2 3. Prawidłowo organ wskazał również, na konieczność dokonania korekty numeracji terenu [...]. Z tych względów, oceniając zaskarżone postanowienie w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącego zarzutów Sąd uznał, że przy wydawaniu kwestionowanego rozstrzygnięcia doszło do naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało uchylenie zaskarżonego postanowienia. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ podejmie, zgodnie z art. 7, 77 § 1 k.p.a., niezbędne działania celem wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Organ jest zobowiązany ustalić w sposób niebudzący wątpliwości, czy teren objęty projektem planu jest terenem zabudowy, czy też zlokalizowanym poza nim w rozumieniu art. 43 ustawy o drogach publicznych, jak również czy dodatkowa jezdnia drogi ekspresowej znajduje się w pasie drogowym [...]. Powołać należy, że organ poza odniesieniem się do faktycznego umiejscowienia znaków drogowych D-42/D-43 winien również ustalić stan aktualnego zagospodarowania obszaru objętego planem co do terenów przylegających do pasa drogowego. Dopiero po dokonaniu ustaleń stanu faktycznego w sprawie organ oceni, czy możliwe jest dokonanie uzgodnienia nadesłanego projektu, dokonując wyczerpującej oceny zgodnie z art. 80 k.p.a. Decyzję organ winien uzasadnić stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt c w zw. z art. 119 pkt 3, art. 120 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji. Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 p.p.s.a., na które to koszty składa się opłata od skargi.