IV SA/Wa 2545/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Agnieszka Łąpieś- Rosińska po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej A. N. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2545/13 odrzucającego skargę A. N. na działanie Komendanta Głównego Policji postanawia: odrzucić skargę kasacyjną Pismem z dnia 22 października 2013r. A. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na działanie Komendanta Głównego Policji polegającego na niedoręczeniu skarżącemu postanowień i protokołów wynikających z art. 25 Kodeksu postępowania karnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Postanowieniem z dnia 21 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odrzucił skargę A. N. na działanie Komendanta Głównego Policji. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia Sąd wskazał art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), w myśl którego skarga podlega odrzuceniu, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Za powód niedopuszczalności skargi, Sąd wskazał wniesienie skargi, która nie dotyczyła spraw wyszczególnionych w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a., należących do właściwości sądów administracyjnych. Brak doręczenia przez funkcjonariuszy Policji skarżącemu postanowień i protokołów w przedmiocie zatrzymania rzeczy w postępowaniu przygotowawczym nie jest aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej podlegającą kontroli sądów administracyjnych w oparciu o kodeks postępowania administracyjnego czy przepisy ustaw szczególnych. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 2 grudnia 2013 r. przy piśmie z dnia 26 listopada 2013 r. W punkcie 2 tego pisma sądowego pouczono skarżącego o trybie wniesienia skargi kasacyjnej, w tym o obowiązku jej sporządzenia przez profesjonalnego pełnomocnika. W dniu 2 grudnia 2013 r. drogą elektroniczną (e-puap) wpłynęło do Sądu pismo sporządzone osobiście przez skarżącego, a nazwane zażalenie, w którym skarżący powołując przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zakwestionował zapadłe w sprawie orzeczenie sądowe z dnia 21 listopada 2013 r. i wniósł o jego zmianę w trybie art. 194 § 3 P.p.s.a. Skarżący jednocześnie zaznaczył, że w przypadku stwierdzenia braków odsyła do art. 77 ust. 2 Konstytucji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., od wyroku wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skargę tę może wnieść zarówno strona, jak i prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka po doręczeniu im odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (art. 173 § 2 P.p.s.a. ). Możliwość osobistego wniesienia skargi kasacyjnej przez stronę postępowania została jednakże ograniczona brzmieniem przepisu zawartego w art. 175 § 1 P.p.s.a. Przepis ten wprowadza tzw. przymus adwokacko-radcowski, co oznacza, że podmiotami uprawnionymi do sporządzania skargi kasacyjnej są adwokat i radca prawny, a także - po myśli § 2 art. 175 P.p.s.a. - inne wskazane ustawą osoby, czyli sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem. Omawianego przymusu adwokacko-radcowskiego nie stosuje się także gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 2). Z kolei, z mocy § 3 art. 175 P.p.s.a., skarga kasacyjna może być sporządzona przez doradcę podatkowego - w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami, jak również przez rzecznika patentowego - w sprawach własności przemysłowej. W treści skargi kasacyjnej A. N. nie wskazał, aby należał do określonego w komentowanym powyżej przepisie kręgu podmiotów. Nie wynika to również z akt administracyjnych i sądowych sprawy. W tym miejscu odnotować przyjdzie trafne stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wedle którego skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z powodu wniesienia jej z naruszeniem art. 175 P.p.s.a., bez wzywania do usunięcia braków. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wniesienie skargi kasacyjnej sporządzonej przez osobę, jeżeli nie ma ona kwalifikacji wymienionych w art. 175 §1 P.p.s.a., nie jest brakiem formalnym podlegającym usunięciu, ale brakiem uzasadniającym odrzucenie skargi kasacyjnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2004 r., FSK 3/04, dostępne: System Informacji Prawnej LEX nr 83280). W świetle powyższego stwierdzić przyjdzie, że w rozpoznawanej sprawie sporządzenie skargi kasacyjnej osobiście przez skarżącego, pomimo prawidłowego pouczenia o obowiązku sporządzenia skargi przez profesjonalnego pełnomocnika, skutkować musi zatem uznaniem jej za niedopuszczalną, a w konsekwencji podlegającą odrzuceniu. Przywołanie przez skarżącego art. 77 ust 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483) nie wyklucza konieczności spełnienia wymogów formalnych nałożonych prawem przy występowaniu w obronie swoich praw na drogę sądową. Istota tego przepisu polega na tym, że żadna ustawa nie może zamykać nikomu sądowej drogi dochodzenia naruszonych wolności i praw. Ustawa regulująca postępowanie przed sądami administracyjnymi wyznacza kryteria dochodzenia swych praw przed tymi sądami na poszczególnych etapach rozpoznania sprawy. Nie ogranicza w żaden sposób sądowej drogi do obrony podmiotom, które wspomniane wymogi wypełniły. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 178 P.p.s.a., zgodnie z którym wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, orzeczono jak w sentencji postanowienia