IV SA/Wa 2545/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia A. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2013 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi A. N. na działanie Komendanta Głównego Policji postanawia: odrzucić zażalenie. A. N. wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2013 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi A. N. na działanie Komendanta Głównego Policji. Zażalenie nie zostało podpisane własnoręcznie przez żalącego się, lecz zostało opatrzone bezpiecznym podpisem elektronicznym w rozumieniu ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. z 2013 r., poz. 262 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o podpisie elektronicznym". Pismem z dnia 30 grudnia 2013 r. wezwano żalącego się do usunięcia w terminie 7 dni braku formalnego zażalenia poprzez jego podpisanie w budynku Sądu lub nadesłanie podpisanego egzemplarza zażalenia, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wezwanie doręczono żalącemu się w dniu 7 stycznia 2014 r. (k. 52) Żalący się nie wykonał w terminie 7 dni wezwania Sądu, a w odpowiedzi na nie podniósł, że przesyłane przez niego pisma opatrzone podpisem elektronicznym są równoznaczne z podpisem własnoręcznym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zażalenie podlega odrzuceniu, ponieważ nie zostało podpisane własnoręcznie przez żalącego się. Zgodnie z art. 194 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z tych wymagań jest - zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. - podpis strony. Brak podpisu strony jest brakiem formalnym, który uniemożliwia nadanie biegu zażaleniu i powoduje jego odrzucenie (art. 178 w zw. z art. 197 § 2 i art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a.). Kwestią mającą zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia jest, czy podpis pod zażaleniem powinien być własnoręczny czy może być to podpis elektroniczny w rozumieniu ustawy o podpisie elektronicznym. W ocenie Sądu powinien być to podpis własnoręczny, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 46 § 4 P.p.s.a. (niemożność złożenia własnoręcznego podpisu), który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ustawa o podpisie elektronicznym stanowi, że bezpieczny podpis elektroniczny weryfikowany przy pomocy kwalifikowanego certyfikatu wywołuje skutki prawne określone ustawą, jeżeli został złożony w okresie ważności tego certyfikatu (art. 5 ust. 1). Dane w postaci elektronicznej opatrzone bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym przy pomocy ważnego kwalifikowanego certyfikatu są równoważne pod względem skutków prawnych dokumentom opatrzonym podpisami własnoręcznymi, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej (art. 5 ust. 2). Przepis art. 5 ust. 1 mówi o ustawie, przez co należy rozumieć ustawy szczególne dopuszczające możliwość posługiwania się podpisem elektronicznym w określonych sytuacjach, ponieważ w polskim systemie prawa nie ma przepisu generalnie zrównującego skutki prawne podpisu elektronicznego i podpisu własnoręcznego. Takie przepisy istnieją w niektórych ustawach regulujących różne rodzaje czynności, np. art. 60 i art. 78 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz.121), art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), art. 57 § 5 pkt 1 i art. 63 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), art. 125 § 21 i art. 126 § 5 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. nr 43, poz. 296 ze zm.). Wskazane powyżej przepisy dotyczą wyłącznie zakresu, jaki reguluje dana ustawa, w przeciwnym razie byłyby one zbędne. Oznacza to, że jeżeli ustawodawca chce, aby przed sądem albo organem administracji publicznej można było posługiwać się podpisem elektronicznym, w stosownych regulacjach wprowadza odpowiednie normy prawne zezwalające na posługiwanie się takim rodzajem podpisu i wtedy - stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy o podpisie elektronicznym - dane w postaci elektronicznej opatrzone bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym przy pomocy ważnego kwalifikowanego certyfikatu są równoważne pod względem skutków prawnych dokumentom opatrzonym podpisami własnoręcznymi, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. W związku z tym, że w P.p.s.a. nie ma tego rodzaju normy, należy uznać, że podpis, o którym mowa w art. 46 § 1 pkt 4 w zw. z art. 46 § 4 P.p.s.a., jest wyłącznie podpisem własnoręcznym, a jego brak jest brakiem formalnym pisma, którego nie uzupełnienie na wezwanie skutkuje jego odrzuceniem. Powyższe stanowisko można uznać za ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. orzecznictwo powołane w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lipca 2013 r., sygn. akt I OZ 541/13). W związku z powyższym, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 i art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a., zażalenie podlega odrzuceniu.