IV SA/Wa 2546/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.) Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Wójcik sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi S. S. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: GDOŚ, organ II instancji, organ odwoławczy) z [...] lipca 2016 r., znak: [...] wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej: k.p.a.) oraz art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r., poz. 199, ze zm., dalej: u.p.z.p.), po rozpatrzeniu zażalenia S. S. (inwestor, skarżący) z 11 maja 2016 r. na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej: RDOŚ w [...], organ I instancji) z [...] kwietnia 2016 r., znak: [...], którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego siedliska rolniczego, w zakresie budowy budynku mieszkalnego wolno stojącego z pomieszczeniami agroturystycznymi w miejsce dawnej stodoły na działce nr [...] w miejscowości [...], gmina [...]. W postanowieniu z [...] lipca 2016 r. GDOŚ utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Stan sprawy przestawiał się następująco: W piśmie z 11 kwietnia 2016 r., znak: [...], Wójt Gminy [...] zwrócił się do RDOŚ w [...] o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego siedliska rolniczego, w zakresie budowy budynku mieszkalnego wolno stojącego z pomieszczeniami agroturystycznymi w miejsce dawnej stodoły na działce nr [...] w miejscowości [...], gmina [...]. W postanowieniu z [...] kwietnia 2016 r., organ I instancji odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu postanowienia RDOŚ w [...] podkreślił, że w przedmiotowej sprawie wymagane jest uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., w związku z lokalizacją planowanej inwestycji w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], na którym obowiązują przepisy rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z [...] kwietnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2008 r., nr [...], poz. [...]), na terenie obszaru specjalnej ochrony ptaków [...] ([...]) oraz obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty [...] i [...] ([...]). Organ I instancji stwierdził, że przedmiotowa inwestycja stoi w sprzeczności z § 4 ust. 1 pkt 8 i 9 ww. rozporządzenia tj. z zakazem budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej oraz z zakazem lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 200 m od krawędzi brzegów klifowych oraz w pasie technicznym brzegu morskiego. W ocenie organu I instancji, planowanego przedsięwzięcia nie można uznać za obiekt służący turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. RDOŚ w [...] wskazał także, że budowa budynku wolno stojącego z pomieszczeniami agroturystycznymi w proponowanej lokalizacji nie kwalifikuje się do zastosowania odstępstw od zakazu wymienionych w § 4 ust. 5 pkt. 1-3 ww. rozporządzenia. Na postanowienie organu I instancji w piśmie z 11 maja 2016 r., zażalenie wniósł S. S. Inwestor podkreślił, że planowane zamierzenie budowlane polega na odbudowie siedliska rolniczego obejmującego budowę budynku mieszkalnego w miejscu dawnej stodoły, co jego zdaniem "kwalifikuje się do § 4 ust. 1 pkt. 8 - budynek niezbędny jest do prowadzenia działań racjonalnej gospodarki rolnej w obrębie istniejącego siedliska (nie tworzy się nowego siedliska rolnego)", oraz że może otrzymać dodatkowe wskazania, aby obiekt nie stanowił zagrożenia powodziowego. W postanowieniu z [...] lipca 2016 r. GDOŚ utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu ww. postanowienia organ II instancji wyjaśnił, że sporne postanowienie wydane zostało na podstawie art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., stosownie do art. 106 § 5 oraz art. 124 k.p.a. Organ II instancji podtrzymał stanowisko RDOŚ w [...], że ww. zakaz ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Powyższe w ocenie organu odwoławczego, wynika bezpośrednio z załączonej do projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy mapy zasadniczej w skali 1:1000, gdzie teren objęty wnioskiem znajduje się w 100 metrowej strefie ochronnej rzeki [...]. Organ odwoławczy rozważył możliwość zastosowania wyjątków od ww. zakazu wyrażonych w treści samego zakazu. Organ ten wskazał jednocześnie, że przedmiotowa inwestycja nie jest urządzeniem wodnym, ani obiektem służącym prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Odnosząc się do stanowiska skarżącego, że budynek mieszkalny niezbędny jest do prowadzenia działań racjonalnej gospodarki rolnej organ II instancji powołując się na stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych, wyjaśnił, że wyjątek odnoszący się do gospodarki rolnej nie dotyczy wszelkiego rodzaju gospodarki rolnej, ale tylko takiej, która jest racjonalna. Zdaniem GDOŚ, za taką, w rozumieniu przepisów ochronie przyrody, należy uznać gospodarkę prowadzoną zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, na co wskazuje art. 3 pkt 1 i art. 5 pkt 28 ustawy o ochronie przyrody. Jest to zatem gospodarka uwzględniająca wymagania ochrony przyrody oraz prowadzona w sposób ograniczający powstawanie zagrożeń z nią związanych dla obszaru podlegającego ochronie. Odnosząc się do odstępstw od omawianego zakazu zawartych w § 4 ust. 5 pkt 1-3 ww. rozporządzenia, organ odwoławczy wyjaśnił, że nie mają one zastosowania w niniejszej sprawie. Zgodnie z odstępstwem zawartym w § 4 ust. 5 pkt 1 ww. rozporządzenia, analizowany zakaz nie dotyczy obszarów zwartej zabudowy miast i wsi w granicach określonych w obowiązujących studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz uzupełnień zabudowy mieszkaniowej i usługowej. W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] nie zostały wyodrębnione strefy zwartej zabudowy miast i wsi. Według GDOŚ, planowana inwestycja nie jest przedsięwzięciem stanowiącym uzupełnienie istniejącej zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego (§ 4 ust. 5 pkt 2 ww. rozporządzenia). Dla przedmiotowej działki nie ma ustalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, więc nie ma tutaj zastosowania odstępstwo zawarte w § 4 ust. 5 pkt. 3 ww. rozporządzenia. Zdaniem organu II instancji, w związku z powyższym, w przedmiotowej sprawie nie ma również zastosowania odstępstwo zawarte w § 4 ust. 6 ww. rozporządzenia. W kwestii podniesionej przez inwestora dotyczącej otrzymania dodatkowych wskazań do realizacji projektu decyzji o warunkach zabudowy GDOŚ wyjaśnił, że uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy "polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia". Organ odwoławczy podtrzymał także stanowisko RDOŚ w [...], co do możliwości naruszenia zakazu zawartego w § 4 ust. 1 pkt 9 ww. rozporządzenia, tj. zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 200 m od krawędzi brzegów klifowych oraz w pasie technicznym brzegu morskiego. Powyższe zdaniem organu odwoławczego, wynika z faktu, że zgodnie z informacjami zawartymi w projekcie decyzji o warunkach zabudowy działka nr [...] znajduje się w obszarze pasa technicznego [...], natomiast od ww. zakazu nie przewidziano żadnych odstępstw. Zdaniem organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie nie ma możliwości zastosowania odstępstw zawartych w § 4 ust. 2 ww. rozporządzenia od ww. zakazu ponieważ nie jest to inwestycja celu publicznego, nie jest zadaniem wykonywanym na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, jak i prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym. W ocenie GDOŚ, zaskarżone rozstrzygniecie organu I instancji odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego siedliska rolniczego, w zakresie budowy budynku mieszkalnego wolno stojącego z pomieszczeniami agroturystycznymi w miejsce dawnej stodoły na działce nr [...] w miejscowości [...], gmina [...] jest prawidłowe. Z tego powodu projekt decyzji nie mógł zostać uzgodniony w przedmiotowym kształcie. W piśmie z 31 sierpnia 2016 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w którym zaskarżył postanowienie GDOŚ z [...] lipca 2016 r., zarzucając naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego: - tj. art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt. 8 u.p.z.p. poprzez stwierdzenie, że nie zachodzą podstawy do pozytywnego zaopiniowania projektu decyzji o warunkach zabudowy; - § 4 ust. 1 pkt 8 i pkt 9 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z [...] kwietnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że planowana inwestycja odbudowy istniejącej wcześniej na nieruchomości stodoły naruszy zakazy wymienione w tych przepisach; - "art. 24 ust. 1 pkt" oraz 2. przepisów postępowania administracyjnego: - poprzez naruszenie art. 7 k.p.a. 8 k.p.a. oraz 77 k.p.a. oraz art. 124 § 2 k.p.a. przez niepełne zebranie materiału dowodowego w sprawie oraz brak jego wszechstronnej i wyczerpującej oceny i wyjaśnienia z jakich przyczyn w sprawie mają zastosowanie sporne zakazy. Skarżący wniósł: o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że nie zgadza się z przedmiotowym stanowiskiem, gdyż narusza ono wzmiankowane w petitum skargi przepisy prawa. Skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem organu w zakresie interpretacji przepisów, na podstawie których doszło do wydania zaskarżonego postanowienia. Skarżący uważa, że organy administracyjne nie rozważyły odbudowy budynku i stworzenia obiektu agroturystycznego w kontekście głównych celów jakie wymienia rozporządzenie nr [...] czyli promocji agroturystyki i rolnictwa ekologicznego, co pozostaje w sprzeczności z wolą ustawodawcy. Zdaniem skarżącego, powoływanie się na brak związku z racjonalną gospodarką rolną w tym kontekście jest niezrozumiałe. Należy podkreślić, że planowana inwestycja nie jest inwestycją budowy nowego obiektu i stworzeniem sytuacji, która zacznie oddziaływać na strefę brzegową, krajobraz i ekosystemy w sposób całkiem nowy i inwazyjny. Według skarżącego, przedmiotowa inwestycja stanowi przywrócenie stanu poprzedniego w zakresie formy i miejsca zabudowy. Budynek ten będący stodołą związany był stricte z istniejącą zabudową siedliskową. Tym samym budynek ten był wpisany w krajobraz tego miejsca jak również potwierdzona była jego stała ingerencja zarówno w przyrodę jak i ład architektoniczny tej nieruchomości. Tym samym w ocenie skarżącego, należy uznać, że organy administracyjne niewłaściwie zinterpretowały na potrzeby rozpatrzenia przedmiotowej sprawy § 4 ust. 8 i 9 powoływanego rozporządzenia nr [...] Wojewody [...]. Zdaniem skarżącego, literalna wykładnia tego przepisu prowadzi do jednoznacznej konkluzji, że regulacja ta może mieć jedynie zastosowanie w przypadku lokalizacji czy też budowy nowej inwestycji, nie zaś w przypadku jedynie odbudowy w miejscu i obrysie starego budynku tworzącego kompleks siedliskowy. Wynika z tego, że nie chodzi tu o każdą ingerencję, a jedynie o taką, która doprowadzi do wykreowania nowego oddziaływania na środowisko. Skarżący podnosi, że przyjęcie przez organy administracji, że odbudowa budynku, który na spornym terenie istniał już od wielu lat prowadzi praktycznie do zablokowania prawa właściciela nieruchomości i gospodarstwa rolnego do dysponowania swoim prawem. Skarżący uważa, że stawianie znaku równości pomiędzy budową, a odbudową obiektu siedliskowego przez organy I i II instancji bez odniesienia się do występującego w sprawie stanu faktycznego powoduje, że odgórnie, bez wykazania konkretnych okoliczności, tworzy się na tym obszarze generalny zakaz realizowania jakiejkolwiek inwestycji bez względu na jej zakres i stopień oddziaływania na środowisko. Skarżący powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosi, że wyjaśniając zakres treściowy pojęcia lokalizowanie, budowa należy uwzględnić treść przepisów ustawy o ochronie przyrody, mając na uwadze to, że zakazów przewidzianych dla zespołów przyrodniczo-krajobrazowych, które ograniczają prawo własności, nie można interpretować rozszerzająco, gdyż w konsekwencji prowadziłoby to do zrównania tej formy ochrony przyrody z takimi formami jak parki narodowe czy rezerwaty. Zdaniem skarżącego, organ administracji winien był wykazać, że odbudowa wcześniej istniejącego już budynku, którego uzgodnienie dotyczy, powoduje spełnienie tych przesłanek, jak również powoduje nieuprawnioną ingerencję w środowisko. Skarżący uważa, że nie jest dopuszczalne powołanie się na zakaz nie wynikający z literalnej wykładni użytych w przepisach słów, w oderwaniu od celów ustanowionego aktu prawnego i woli legislatora. W ocenie skarżącego, ważny jest dotychczasowy sposób wykorzystywania nieruchomości, zwłaszcza w kontekście stwierdzeń strony, że na spornym terenie istniał budynek, który teraz ma ulec odbudowie. Zakazu budowy nowych obiektów, podobnie jak lokalizacji nowych inwestycji nie można zrównywać z zakazem zabudowy. Przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego przy uwzględnieniu zindywidualizowanego stanu faktycznego sprawy było tym bardziej uzasadnione, że skarżący prezentował argumenty wskazujące na długotrwały siedliskowy charakter działki oraz istniejącą w okresach wcześniejszych zabudowę. Tym samym w ocenie skarżącego, organy orzekające w niniejszej sprawie uchybiły regułom dowodowym określonym w art. 7, 77 § k.p.a. Zdaniem skarżącego, organ, podejmując decyzję administracyjną w przedmiocie uzgodnienia, jest związany regułami postępowania administracyjnego, które określają jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania i orzekania. Skarżący podnosi ponadto, że w zaskarżonym postanowieniu i poprzedzającym je postanowieniu organu I instancji brak jest jakiegokolwiek odniesienia się do konkretnej lokalizacji inwestycji w kontekście tej ochrony. Według skarżącego, w zaskarżonym postanowieniu organ II Instancji nie powołał się na żaden z przepisów ustawy o ochronie przyrody na podstawie których doszło również do wydania spornego postanowienia. Organ administracyjny nie dokonał również dogłębnej analizy zamierzonej inwestycji pod kątem oddziaływania na środowisko lub potencjalnych zagrożeń jakie odbudowa może ze sobą nieść dla przedmiotowego terenu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: p.p.s.a.), polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpatrywania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonego postanowienia, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, ponieważ zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające nie naruszają prawa. W ocenie Sądu, organy administracji obu instancji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów k.p.a., u.p.z.p. oraz przepisów rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z [...] kwietnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2008 r., nr [...], poz. [...]). W rozpoznawanej sprawie wyróżniono zarzuty dotyczące prawa procesowego i prawa materialnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że zarzuty procesowe, podnoszące naruszenie przepisów postępowania, powinny być zbadane przed zarzutami niewłaściwej wykładni lub błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego. Dopiero wszak po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, co stanowi kwestię o charakterze procesowym, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis materialnoprawny (tak np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 848/11, LEX nr 1218904 i z 9 maja 2013 r., sygn. akt IOSK 2355/11, LEX nr 1328094). W pierwszej kolejności przechodząc do oceny zarzutów dotyczących przepisów postępowania, które miały zastosowanie w niniejszej sprawie Sąd stwierdza, że organy obu instancji dokonały niewadliwej analizy zebranego materiału dowodowego, który w ocenie Sądu jest prawidłowo zebrany i kompletny, a wnioski jakie z niego wysnute były logicznie uzasadnione i nie noszą wbrew stanowisku skarżącego, cech dowolności. Sąd stwierdza, że materiał dowodowy oraz postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I i II instancji są zgodne z wymogami określonymi w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Organy orzekające w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a także oceniły na podstawie całokształtu materiału dowodowego udowodnienie danych okoliczności. W ocenie Sądu, podejmując rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie organy przeprowadziły również w sposób prawidłowy proces subsumcji stanu faktycznego pod obowiązujące normy prawne regulujące wydanie postanowienia przez organ I instancji o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego siedliska rolniczego, w zakresie budowy budynku mieszkalnego wolno stojącego z pomieszczeniami agroturystycznymi w miejsce dawnej stodoły na działce nr [...] w miejscowości [...], gmina [...]. W przedmiotowej sprawie w postanowieniu z [...] lipca 2016 r. GDOŚ ustosunkował się także do twierdzeń skarżącego wynikających z treści zażalenia, a także przeprowadził kontrolę instancyjną działania, które podjął organ I instancji wydając postanowienie z [...] kwietnia 2016 r. Ustalenia te znajdują bowiem swój wyraz w postanowieniu GDOŚ z [...] lipca 2016 r. W zaskarżonym do Sądu postanowieniu organ II instancji powołał się także na motywy wyrażone przez organ I instancji w postanowieniu z [...] kwietnia 2016 r. GDOŚ w postanowieniu z [...] lipca 2016 r. uzasadnił także fakt nieuwzględnienia zarzutów wynikających z zażalenia skarżącego. Organ odwoławczy w postanowieniu z [...] lipca 2016 r. wyczerpująco udowodnił także brak związku przyczynowego między wadami postępowania zarzucanymi w zażaleniu, a postanowieniem z [...] kwietnia 2016 r. wydanym przez organ I instancji. Należy stwierdzić, że uzasadnienia kontrolowanych przez Sąd postanowień wydanych w przedmiotowej sprawie są związane z przedmiotem rozstrzygnięcia, którym jest odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na rozbudowie istniejącego siedliska rolniczego, w zakresie budowy budynku mieszkalnego wolno stojącego z pomieszczeniami agroturystycznymi w miejsce dawnej stodoły na działce nr [...] w miejscowości [...], gmina [...]. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, GDOŚ szczegółowo wyjaśnił także przesłanki, które spowodowały wydanie tego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy przywołał również przepisy prawne, które stosował wydając rozstrzygnięcie oraz wyjaśnił dlaczego mają zastosowanie w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu nie doszło do naruszenia zasad postępowania określonych w art. 6,7 i 8 k.p.a. Zgodnie z art. 80 k.p.a. organy orzekające w niniejszej sprawie oceniły na podstawie całokształtu materiału dowodowego, udowodnienie okoliczności związanych z odmową uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Organ uzgadniający w niniejszej sprawie miał obowiązek dokonania oceny, czy planowana inwestycja jest możliwa do pogodzenia z celem, dla którego został utworzony obszar chronionego krajobrazu. Odnosząc się do zarzutu, że organ II instancji nie wziął pod uwagę dotychczasowego charakteru istniejącego obiektu, ani nie ocenił w jakim zakresie planowana inwestycja naruszy walory krajobrazowe, środowiskowe terenu czy ekosystemu, wskazać należy, że celem postępowania uzgodnieniowego jest zbadanie czy planowana inwestycja może zostać zrealizowana na danym obszarze chronionym bez naruszenia zakazów obowiązujących na tym terenie, a nie czy jest zgodna z celami, dla których został utworzony obszar chronionego krajobrazu. W drugiej kolejności odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia przez organy orzekające w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego wskazać należy, że w niniejszej sprawie przedmiotowa inwestycja stoi w sprzeczności z § 4 ust. 1 pkt 8 i 9 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z [...] kwietnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2008 r., nr [...], poz. [...]) tj. z zakazem budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej oraz z zakazem lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 200 m od krawędzi brzegów klifowych oraz w pasie technicznym brzegu morskiego. Zgodzić należy się z oceną organów obu instancji, że planowanego przedsięwzięcia nie można uznać za obiekt służący turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Ponadto jak wynika z akt sprawy, budowa budynku wolno stojącego z pomieszczeniami agroturystycznymi w proponowanej lokalizacji nie może być zakwalifikowana do zastosowania odstępstw od zakazu wymienionych w § 4 ust. 5 pkt. 1-3 ww. rozporządzenia. Odnosząc się do zarzutu braku rozważenia, czy planowana inwestycja jest zgodna z celami wymienionymi w rozporządzeniu, należy zwrócić uwagę, że celem postępowania uzgodnieniowego prowadzonego na podstawie art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., jest zbadanie zgodności planowanej inwestycji z przepisami obowiązującymi na danym terenie. W niniejszej sprawie są to m. in. przepisy rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z [...] kwietnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...]. Wskazać należy, że GDOŚ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wyjaśnił, że faktycznie ustalenia dotyczące czynnej ochrony nieleśnych ekosystemów lądowych Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] przedstawione w § 3 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia wskazują na promowanie agroturystyki, jednakże takie działania nie mogą być sprzeczne z zakazami wymienionymi w § 4 ust. 1 ww. tego rozporządzenia. Odnosząc się do zarzutu, że planowana inwestycja polega jedynie na odbudowie obiektu budowlanego, a nie na budowie nowego, wskazać należy, że w kontrolowanej przez Sąd sprawie nie można mówić, wbrew twierdzeniu skarżącego tylko o odbudowie. Pod pojęciem "odbudowa" należy rozumieć odtworzenie danego obiektu budowlanego. Przy odbudowie powstaje fizycznie nowa substancja budowlana. Przepis art. 3 pkt 6 ustawy z 7 lipca Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm., dalej: p.b.), za budowę uznaje bowiem nie tylko wykonanie od podstaw obiektu budowlanego w określonym miejscu, ale również jego odbudowę, rozbudowę i nadbudowę. Jeśli inwestor wykonuje roboty budowlane polegające na wykonaniu faktycznie nowego obiektu, choć z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych pozostałych po innym obiekcie budowlanym, który uległ zniszczeniu to dokonuje nie remontu lecz odbudowy, a więc budowy wedle definicji zawartej w art. 3 pkt 6 p.b. O odbudowie w niniejszej sprawie można by było mówić, jedynie wówczas, gdyby inwestor w miejscu, gdzie była zlokalizowana stodoła odbudował budynek stodoły, a nie zbudował od podstaw budynek mieszkalny. Zdaniem Sądu, w analizowanym przypadku mamy do czynienia z budową nowego obiektu budowlanego. Jest to sprzeczne z § 4 ust. 1 pkt 8 i 9 ww. rozporządzenia tj. z zakazem budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej oraz z zakazem lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 200 m od krawędzi brzegów klifowych oraz w pasie technicznym brzegu morskiego. Należy bowiem zwrócić uwagę, że teren objęty wnioskiem znajduje się w 100 metrowej strefie ochronnej rzeki [...], oraz, że działka nr [...] znajduje się w obszarze pasa technicznego [...]. Odnosząc się do zarzutu, że w zaskarżonym postanowieniu nie powołano się na przepisy ustawy o ochronie przyrody, na podstawie których zostało wydane sporne rozstrzygnięcie wskazać należy, że podstawą do orzekania w niniejszej spawie stanowiły przepisy u.p.z.p., a nie przepisy ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 1651 ze zm.). Na podstawie przepisów u.p.z.p., a nie przepisów ustawy o ochronie przyrody organ I instancji upoważniony jest do dokonywania uzgodnień decyzji ustalających warunki zabudowy (art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p.) w odniesieniu do wszystkich inwestycji, pod warunkiem, że spełnione zostaną łącznie dwie przesłanki: inwestycja planowana jest na pewnym obszarze, a obszar ten objęty jest ochroną na podstawie ustawy o ochronie przyrody. W ocenie Sądu, realizacja przedmiotowej inwestycji spowoduje złamanie zakazów obowiązujących na tym obszarze. Z tego powodu projekt decyzji o warunkach zabudowy nie mógł zostać uzgodniony w przedmiotowym kształcie. Mając na uwadze, że zaskarżone postanowienie podjęte zostało z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, a przyczyny, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia organu I instancji znalazły jednoznaczny wyraz w jego uzasadnieniu, skarga nie mogła zostać uwzględniona, a Sąd orzekł na mocy art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji.