IV SA/Wa 2546/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.), sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Protokolant ref. Marta Pachulska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę Decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej organ, SKO) po rozpatrzeniu odwołań [...] Sp. z o.o. (dalej skarżąca) oraz Zarządów Wspólnot Mieszkaniowych budynków przy: ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...] i ul. [...] od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków wielorodzinnych wraz z usługami i garażami podziemnymi na dz. ew. nr [...] z obr. [...] przy ul. [...] w [...] oraz na dz. ew. nr [...], [...] i [...] z obr. [...] (wjazdy i infrastruktura), uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w niniejszej sprawie. Stan sprawy był następujący : Wnioskiem z dnia [...] października 2015 r. [...] Sp. z o.o. wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków wielorodzinnych wraz z usługami z garażami podziemnymi na działce o nr ew. [...] z obr. [...] przy ul. [...] w [...]. Powierzchnia terenu inwestycji wynosi 3933 m2, powierzchnia planowanej zabudowy miałaby wynieść ca 1825 m2, powierzchni biologicznie czynnej - ca 1196 m2, planowane budynki miałyby mieć 5 kondygnacji (15 m) nadziemnych i jedną kondygnację podziemną, powierzchnia funkcji mieszkalnej wynieść miałaby ca 5100 m2, usługowej - ca 900 m2, garażu zaś - ca 2000 m2, przewidywana liczba miejsc parkingowych wynieść miałaby natomiast 160, w tym - 140 miejsc w garażu podziemnym i 20 miejsc naziemnych, powierzchnia użytkowa garaży, parkingów lub zespołów parkingów wraz z towarzyszącą im infrastrukturą zaś - ca 4300 m2. Pismem z dnia [...] marca 2016 r. [...] Sp. z o.o. zmodyfikowała powyższy wniosek w ten sposób, iż powierzchnia planowanej zabudowy miałaby wynieść ca 1600 m2, powierzchni biologicznie czynnej - ca 1180 m2, planowane budynki miałyby mieć 4 kondygnacje (13 m) nadziemnych i jedną kondygnację podziemną, powierzchnia funkcji mieszkalnej wynieść miałaby ca 3400 m2, usługowej - ca 800 m2, garażu zaś - ca 2000 m2, przewidywana liczba miejsc parkingowych wynieść miałaby natomiast 220, w tym - 200 miejsc w garażu podziemnym i 20 miejsc naziemnych, powierzchnia użytkowa garaży, parkingów lub zespołów parkingów wraz z towarzyszącą im infrastrukturą zaś - ca 4300 m2. Pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. [...] Sp. z o.o. zmodyfikowała powyższy wniosek w zakresie liczby miejsc parkingowych - przewidywana liczba miejsc parkingowych wynieść miałaby 260, w tym - 240 miejsc w garażu podziemnym i 20 miejsc naziemnych. Datowanym również na dzień [...] października 2015 r. [...] Sp. z o.o. wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków wielorodzinnych wraz z usługami z garażami podziemnymi na działce o nr ew. [...] z obr. [...] przy ul. [...] w [...]. Jak wynika z treści owego wniosku, powierzchnia terenu inwestycji wynosi 4183 m2, powierzchnia planowanej zabudowy miałaby wynieść ca 1958 m2, powierzchni biologicznie czynnej - ca 1238 m2, planowane budynki miałyby mieć 5 kondygnacji (15 m) nadziemnych i jedną kondygnację podziemną, powierzchnia funkcji mieszkalnej wynieść miałaby ca 5400 mz, usługowej - ca 1000 m2, garażu zaś - ca 2200 m2, przewidywana liczba miejsc parkingowych wynieść miałaby natomiast 180, w tym - 155 miejsc w garażu i 25 miejsc naziemnych, powierzchnia użytkowa garaży, parkingów lub zespołów parkingów wraz z towarzyszącą im infrastrukturą zaś - ca 4600 m2. Pismem z dnia [...] marca 2016 r. [...] Sp. z o.o. zmodyfikowała powyższy wniosek w ten sposób, iż powierzchnia planowanej zabudowy miałaby wynieść ca 1630 m2, powierzchni biologicznie czynnej - ca 1250 m2, planowane budynki miałyby mieć 4 kondygnacje (13 m) nadziemnych i jedną kondygnację podziemną, powierzchnia funkcji mieszkalnej wynieść miałaby ca 3400 m2, usługowej - ca 800 m2, garażu zaś - ca 2200 m2, przewidywana liczba miejsc parkingowych wynieść miałaby natomiast 230, w tym - 200 miejsc w garażu podziemnym i 30 miejsc naziemnych, powierzchnia użytkowa garaży, parkingów lub zespołów parkingów wraz z towarzyszącą im infrastrukturą zaś - ca 4600 m2. Pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. [...] Sp. z o.o. zmodyfikowała powyższy wniosek w zakresie ilości miejsc parkingowych - przewidywana liczba miejsc parkingowych wynieść miałaby 290, w tym - 260 miejsc w garażu podziemnym i 30 miejsc naziemnych. Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. Zarząd Dzielnicy [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków wielorodzinnych wraz z usługami i garażami podziemnymi na dz. ew. nr [...] z obr. [...] przy ul. [...] w [...] oraz na dz. ew. nr [...], [...], [...] i [...] z obr. [...] (wjazdy i infrastruktura). Ten sam organ decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków wielorodzinnych wraz z usługami i garażami podziemnymi na dz. ew. nr [...] z obr. [...] przy ul. [...] w [...] oraz na dz. ew. nr [...],[...] i [...] z obr. [...] (wjazdy i infrastruktura). Odwołania od pierwszej z wymienionych decyzji złożyły [...] Sp. z o.o. oraz Zarządy Wspólnot Mieszkaniowych budynków przy: ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...] i ul. [...]. Pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] poinformowało [...] Sp. z o.o., iż - w świetle dyspozycji § 3 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71) - przedsięwzięcia objęte decyzjami Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. oraz nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., stanowiące de facto jedno podzielone na dwie części przedsięwzięcie, zaliczają się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ze względu na łączną powierzchnię planowanych garaży i parkingów przekraczających 0,5 ha (w tym przypadku - ca 8.900 m2]. Oznacza to, że - stosownie do art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353, ze zm.) - uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla tych przedsięwzięć poprzedzone powinno być wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się - w myśl art. 72 ust. 3 tej ustawy - do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Do wniosków o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowych przedsięwzięć (przedsięwzięcia) decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie została dołączona. Brak ten nie został sanowany również w dalszym toku postępowań zakończonych zaskarżonymi decyzjami. Wobec powyższego, stosownie do art. 140 w zw. z art. 64 § 2 k.p.a., Kolegium wezwało inwestora do uzupełnienia wniosków o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowych przedsięwzięć (przedsięwzięcia) - w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszego pisma - o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji dla tych przedsięwzięć (przedsięwzięcia). Jednocześnie Kolegium poinformowało, że w razie nieuzupełnienia powyższego braku w zakreślonym terminie konieczne stanie się uchylenie zaskarżonych decyzji i wydanie decyzji umarzającej postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla planowanych przedsięwzięć (przedsięwzięcia). W odpowiedzi, w piśmie z dnia [...] czerwca 2017 r. [...] Sp. z o.o., powołując się na art. 140, art. 78, art. 97 § 1 pkt 4 oraz art. 100 k.p.a. wystąpiła o zawieszenie postępowania i wystąpienie przez SKO do właściwego organu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego wynikającego z pisma z datą [...].06.2017 r. skierowanego do wnioskodawcy przez SKO. Zdaniem Spółki, inwestycje objęte skarżonymi decyzjami są autonomiczne, mają charakter odrębny, stanowią dwa samodzielne, niepowiązane funkcjonalnie przedsięwzięcia. Nie mogą być z tych powodów traktowane jak jedno przedsięwzięcie, tym bardziej, że decyzje o warunkach zabudowy mogą być przedmiotem samodzielnego obrotu i określają jedynie potencjalne możliwości zabudowy tych działek, które nie są w dyspozycji czy władztwie wnioskodawcy. Zdaniem skarżącej, stanowisko SKO jest zagadnieniem wstępnym, co przesądza o konieczności rozstrzygnięcia przez właściwy organ, czy dwie odrębne inwestycje objęte zaskarżonymi decyzjami ustalającymi warunki zabudowy powinny być traktowane jako jedno przedsięwzięcie z punktu widzenia konieczności uzyskania decyzji środowiskowej". Postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. Kolegium odmówiło zawieszenia postępowania odwoławczego w niniejszej sprawie. Następnie zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło w całości decyzję Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków wielorodzinnych wraz z usługami i garażami podziemnymi na dz. ew. nr [...] z obr. [...] przy ul. [...] w [...] oraz na dz. ew. nr [...], [...] i [...] z obr. [...] (wjazdy i infrastruktura) i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w niniejszej sprawie. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ powołał się na art. 72 ust. 1 i ust.3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353, ze zm.), stanowiący, że uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzedzone powinno być wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, którą dołącza się do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W niniejszej sprawie inwestor - pomimo wezwania - nie wywiązał się z tego obowiązku, w związku z czym konieczne stało się uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania pierwszej instancji w tej sprawie jako bezprzedmiotowego. Z powyższym stanowiskiem nie zgodziła się [...] Sp. z o.o.z siedzibą w [...], zaskarżając w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] oraz : 1. wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji w trybie art. 145 §1 i §3 p.p.s.a, jako wydanej bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem prawa i umorzenie postępowania odwoławczego przed organem II instancji jako bezprzedmiotowego i tym samym utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji. 2. zarzucając organowi II instancji wydanie skarżonej decyzji bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem następujących przepisów prawa poprzez: - naruszenie art., 28 KPA poprzez niezbadanie legitymacji do wniesienia odwołania przez podmioty, które zostały uznane błędnie za stronę przez organ I instancji i nie mają interesu prawnego zgodnie z art. 28 KPA do bycia stroną w sprawie i tym samym nie mogą skutecznie wnieść odwołania od decyzji organu I instancji, - naruszenie art. 134 KPA poprzez niezbadanie dopuszczalności odwołania przez niektóre podmioty nie biorące w ogóle udziału w postępowaniu przed organem I instancji, a uznane przez stronę przez organ I instancji, - naruszenie art. 138 § 1 pkt 3 tj. nieumorzenie postępowania w II instancji z powodu nieuwzględnienia braku legitymacji procesowej do wniesienia odwołania przez pozostałe podmioty błędnie uznane za stronę przez organ I instancji, - naruszenie art. 105 KPA jako koniecznej podstawy umorzenia postępowania odwoławczego w II instancji z powodu jego bezprzedmiotowości wynikającej z jego zainicjowania na skutek złożenia odwołania przez podmioty nie mające interesu prawnego zgodnie z art. 28 KPA, - naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 4 w związku z 105 KPA, które przesądzają, że decyzja organu II instancji została wydana bez podstawy prawnej i tym samym jako nieważna powinna być wyeliminowana z obiegu prawnego. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że nie występowała z odwołaniem od decyzji organu I instancji i nie może być traktowana jako wnioskodawca postępowania odwoławczego przed SKO. W ocenie skarżącej podstawowe znaczenie dla oceny ważności decyzji organu II instancji jest przesądzenie o przymiocie strony w myśl art. 28 KPA podmiotów uznanych za stronę przez organ I instancji i na tej podstawie ustalenie czy podmioty wnoszące odwołanie do SKO mają interes prawny dający legitymację do wniesienia odwołania. Skarżąca powołała jedną z wykładni ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym o charakterze funkcjonalnym i następczej linii orzecznictwa uznającą za strony w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, (niezależnie od istnienia i wykazania rzeczywistego interesu prawnego zgodnie z art. 28 KPA), podmioty władające na różnych podstawach prawnych działkami znajdującymi się w bezpośrednim sąsiedztwie. W ocenie skarżącej o ewentualnym przymiocie strony można dyskutować jedynie w przypadku odwołujących się Wspólnot Mieszkaniowych: [...] (dz. ew. nr [...]], [...] (dz. ew. nr [...]] i [...] (dz. ew. nr [...]). Pozostałe podmioty odwołujące się od decyzji organu I instancji jak i wymienione w pkt. 3.2 Wspólnoty Mieszkaniowe nie mają przymiotu strony, gdyż władane przez nie działki ewidencyjne nie leżą w bezpośrednim sąsiedztwie działki wnioskowanej o warunki zabudowy tj. działki nr [...] z obrębu [...] Działki budynkowe tych Wspólnot są oddzielone od działki objętej wnioskiem skarżącej tj. działki nr ew. [...] działkami ewidencyjnymi odpowiednio o nr [...], [...] i [...]. Z tych powodów podmioty odwołujące się do SKO nie mogą być uznane za strony postępowania w niniejszej sprawie z powodu braku interesu prawnego na podstawie art. 28 KPA. Wynika to z braku bezpośredniego sąsiedztwa z działką wnioskowaną nr [...]. Skarżąca zastrzegła jednocześnie, że w trakcie sporządzania niniejszej skargi nie badała kwestii formalnych tj. właściwej reprezentacji i legalności podejmowanych uchwał przez wzmiankowane Wspólnoty. Ustosunkowując się do podniesionych zarzutów w odwołaniach do SKO, skarżąca uważa, że wynikają one z interesu faktycznego, odwołujących się podmiotów, polegającego na najmowaniu miejsc parkingowych znajdujących się na wnioskowanej działce ew. [...], których wykorzystanie jest zresztą umiarkowane. Wymienione Wspólnoty nie mają nawet interesu o charakterze cywilnym ponieważ nie są stroną o najem miejsc parkingowych na wnioskowanej działce nr [...]. Wątpliwości i postulaty Wspólnot zostały wyjaśnione na etapie postępowania przed organem I instancji, czego efektem była pozytywna decyzja organu I instancji tj. Burmistrza Dzielnicy [...], uwzględniająca ich skargi i zastrzeżenia. W takiej sytuacji prawnej tj. braku legitymacji do złożenia odwołania, w tym przypadku przez podmioty nieposiadające przymiotu strony w myśl art. 28 KPA, w ocenie skarżącej jest bezprzedmiotowe odnoszenie się do uzasadnienia decyzji SKO skarżonej niniejszą skargą do WSA. Wynika to z bezprzedmiotowości postępowania przed II organem instancji, jako zainicjowanego odwołaniem przez podmioty niemające uprawnień strony (art. 28 KPA), czyli niemogące skutecznie złożyć odwołania. W ocenie skarżącej organ II instancji powinien postanowieniem lub decyzją umorzyć postępowanie odwoławcze, a nie uchylać decyzję organu I instancji wskutek odwołania podmiotów de iure nieuprawnionych i umarzać postępowanie organu I instancji w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzucanego przez skarżącą braku interesu prawnego niektórych odwołujących się, organ wskazał, że krąg stron postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie ogranicza się wyłącznie do właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości graniczących z terenem planowanej inwestycji. Dla określenia tego kręgu istotne znaczenie ma zasięg przewidywanego oddziaływania planowanej inwestycji na sąsiednie tereny; jeśli planowana inwestycja oddziaływać będzie na nieruchomości nie graniczące z terenem inwestycji, lecz pozostające w jej sąsiedztwie, również właściciele lub użytkownicy takich sąsiednich nieruchomości, zwłaszcza położonych w niewielkiej odległości od granic terenu inwestycji, również będą posiadać interes prawny w rozstrzygnięciu rzeczonej sprawy, a co za tym idzie - będą stronami postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. Do akt sądowoadministracyjnych wpłynęło także pismo Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] z dnia [...] grudnia 2017r., popierające stanowisko prezentowane przez SKO. Do akt sądowoadministracyjnych wpłynęły również pisma [...] sp. z o.o. w [...] z dnia [...] i [...] stycznia 2018r., zawierające stanowisko skarżącej w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066 tj.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga podlegała oddaleniu, bowiem Sąd nie stwierdził, aby w kontrolowanym postępowaniu dopuszczono się uchybień wskazanych w skardze, jak również innych naruszeń przepisów prawa materialnego i procesowego, które Sąd ma obowiązek uwzględnić z urzędu, nie będąc związany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718). Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w którym zaskarżoną decyzją orzekło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] było ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków wielorodzinnych wraz z usługami i garażami podziemnymi na dz. ew. nr [...] z obr. [...] przy ul. [...] w [...] oraz na dz. ew. nr [...], [...] i [...] z obr. [...] (wjazdy i infrastruktura). Przed przystąpieniem do oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], Sąd zbadał zasadność wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji w trybie art. 145 §1 i §3 p.p.s.a, jako wydanej bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem prawa i umorzenie postępowania odwoławczego przed organem II instancji jako bezprzedmiotowego i tym samym utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji. Sąd nie znalazł uzasadnienia dla zarzucanego w skardze braku legitymacji do złożenia odwołania przez te ze Wspólnot reprezentowanych w niniejszej sprawie przez zarządy zrzeszających je wspólnot mieszkaniowych, które nie władają działkami położonymi w bezpośrednim sąsiedztwie działki objętej wnioskiem skarżącej. Należy podzielić stanowisko organu, że brak jest podstaw do zakwestionowania interesu prawnego współwłaścicieli (współużytkowników wieczystych) nieruchomości gruntowych sąsiadujących z terenem planowanej inwestycji, w rozstrzygnięciu owej sprawy, a co za tym idzie - uznania, że nie są oni stronami postępowania zakończonego skarżoną decyzją. Tak jak słusznie wskazało SKO, krąg stron postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie ogranicza się wyłącznie do właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości graniczących z terenem planowanej inwestycji - dla określenia tego kręgu istotne znaczenie ma zasięg przewidywanego oddziaływania planowanej inwestycji na sąsiednie tereny. Jeśli planowana inwestycja oddziaływać będzie na nieruchomości nie graniczące co prawda z terenem inwestycji, lecz pozostające w jej sąsiedztwie, również właściciele lub użytkownicy takich sąsiednich nieruchomości, zwłaszcza położonych w niewielkiej odległości od granic terenu inwestycji, również będą posiadać interes prawny w rozstrzygnięciu rzeczonej sprawy, a co za tym idzie - będą stronami postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. Sąd podziela w pełni stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaprezentowane w wyroku z dnia 28 października 2016 r. sygn. akt II OSK 165/15, które – odpowiednio – należy przyjąć w kontrolowanej sprawie. Mianowicie: przyjęte w u.p.z.p. rozwiązania prawne oparte są na zasadzie równowagi interesu ogólnopaństwowego, interesu gminy i interesu jednostki. Oznacza to obowiązek rozważnego wyważenia praw indywidualnych (interesów obywateli) i interesu publicznego, a także uwzględnienia aspektów racjonalności działań, proporcjonalności ingerencji w sferę wykonywania prawa własności, chronionego Konstytucją RP. Ma to szczególne znaczenie w przypadku kolizji tych interesów, w tym interesu gminy z interesem obywateli wynikającym np. z prawa własności nieruchomości. Na zakończenie tej części rozważań, Sąd podziela stanowisko SKO, że w sytuacji gdy sama skarżąca nie kwestionuje istnienia interesu prawnego w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy po stronie członków wspólnot mieszkaniowych [...], [...] i [...], to nawet gdyby uznać, że pozostali odwołujący nie posiadają interesu prawnego, okoliczność ta nie wpłynęłaby w sposób istotny na wynik sprawy. Decyzja organu pierwszej instancji z tych samych przyczyn powinna zostać uchylona, a postępowanie w sprawie - umorzone. Zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353, ze zm.), uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko powinno być poprzedzone wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. W myśl art. 72 ust. 3 tej ustawy decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Sąd podziela pogląd zaprezentowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 20 października 2016 r. (sygn. akt II SA/Op 290/16, Lex nr 2158196), w którym stwierdzono m.in., iż dopuszczalność rozpoznania wniosku oraz wszczęcia na jego postawie postępowania w sprawie warunków zabudowy możliwa jest dopiero po wydaniu ostatecznej decyzji środowiskowej. Brak ostatecznej decyzji środowiskowej w znaczeniu formalnym, przejawiający się w niedołączeniu istniejącej decyzji do wniosku, może być uzupełniony w trybie art. 64 § 2 k.p.a., jednak brak w obiegu prawnym ostatecznego rozstrzygnięcia o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań czyni niedopuszczalnym skuteczne wniesienie wniosku i tym samym uniemożliwia wszczęcie i prowadzenie postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy. Organ prawidłowo zastosował § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), zgodnie z do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 50, 52-55 (m.in. zabudowy mieszkaniowej wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą) i 57, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha. Ust. 2 pkt 3 tego paragrafu nadmienia, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1; przy czym przez planowane przedsięwzięcie rozumie się w tym przypadku przedsięwzięcie, w stosunku do którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. la tej ustawy. W ocenie Sądu, organ prawidłowo wskazał, że ustawodawca przewidział obowiązek sumowania parametrów przedsięwzięcia z parametrami planowanego, realizowanego lub już zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju. Prawidłowo również organ przyjął, że w sprawach, których przedmiotem przedsięwzięcia jest budowa garaży, parkingów samochodowych lub zespołów parkingów sumowanie to dotyczy zmiany już dokonanej lub realizowanej - w stosunku do tej, która jest przedmiotem postępowania. Przedsięwzięcia tak rozumiane muszą dotyczyć terenu jednego zakładu lub obiektu i nie ma racji skarżący, twierdząc że "obiektem" w rozumieniu § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia jest wyłącznie działka geodezyjna, na której ma być realizowane przedsięwzięcie polegające na budowie garaży, parkingów samochodowych lub zespołów parkingów. Słusznie zauważył organ, że takie rozumienie owej regulacja prowadziłoby do bardzo łatwego obejścia przepisu poprzez złożenie odrębnych wniosków o ustalenie warunków zabudowy dla dwóch lub więcej sąsiednich działek ewidencyjnych. Ewidentnie niweczyłoby to sens i wymóg sumowania powierzchni, o którym stanowi przywołany przepis. Zamierzenie objęte określoną decyzją nie może być traktowane w oderwaniu od innego zamierzenia, dla którego prowadzone było odrębne postępowanie i dla którego wydano odrębną decyzję lub dla którego decyzja taka ma dopiero zostać wydana. W ocenie Sądu, SKO miało podstawy do uznania, że inwestycje objęte decyzjami Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. oraz nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., stanowią de facto jedno podzielone na dwie części przedsięwzięcie, a jedynym powodem dokonania takiego podziału była chęć ominięcia wymagań, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy. Świadczą o tym następujące okoliczności: • tereny objęte obiema decyzjami stanowią niemal bliźniaczo podobne działki (o nr ew.[...] i [...]), położone wzdłuż ul. [...] i rozdzielone jedynie stosunkowo wąską ul. [...], • tereny objęte obiema decyzjami częściowo się pokrywają: w obu przypadkach wjazdy i infrastruktura miałaby zostać zrealizowana na działce o nr ew. [...] (pas drogowy ul. [...]), w przypadku inwestycji na działce o nr ew. [...] wjazdy i infrastruktura miałyby zostać zrealizowane na działce o nr ew. [...], w przypadku inwestycji na działce o nr ew.[...] zaś - na działce o nr ew. [...], • wnioski o ustalenie warunków zabudowy noszą tę samą datę: [...] października 2015 r., • oba wnioski zostały złożone przez ten sam podmiot: [...] Sp. z o.o., • załączone do wniosku wstępne koncepcje planowanej zabudowy zostały sporządzone przez tego samego projektanta, • planowane inwestycje są do siebie bliźniaczo podobne (każda z nich dotyczy budowy trzech budynków wielorodzinnych wraz z usługami i z garażami podziemnymi), również wizualnie. Powyższe oznacza, że prawidłowa była ocena organu, że przedsięwzięcia objęte zaskarżonymi decyzjami stanowią de facto jedno przedsięwzięcie, którego parametry stanowią zsumowane parametry obu jego części. W konsekwencji należało zastosować się do obowiązku wprowadzonego przez ustawodawcę w/w przepisem i przyjąć, że łączna powierzchnia planowanych dla tego przedsięwzięcia garaży i parkingów przekracza 0,5 ha (w tym przypadku - ca 8.900 m2). Ta okoliczność powoduje, że uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedsięwzięć (przedsięwzięcia) objętych (objętego) zaskarżonymi decyzjami poprzedzone powinno być wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, która powinna zostać załączona do wniosku (wniosków) o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W sprawie niniejszej inwestor - pomimo wezwania - z obowiązku tego się nie wywiązał, w związku z czym konieczne stało się uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania pierwszej instancji w tej sprawie jako bezprzedmiotowego. Sąd podziela stanowisko organu, że wątpliwości związane z oceną oddziaływania inwestycji na środowisko, w tym ewentualną potrzebą wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, mogą być rozstrzygane wyłącznie przez właściwy organ w postępowaniu prowadzonym w oparciu o przepisy ustawy. Tylko w tym trybie może nastąpić weryfikacja, czy planowane przedsięwzięcie należy do mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, czy do mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, czy też nie należy do żadnej z tych grup. Nieprzedłożenie żądanej w toku postępowania decyzji środowiskowej stanowi brak materialny, uzasadniający wydanie decyzji umarzającej takie postępowanie. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art.151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł o oddaleniu skargi.