IV SA/Wa 255/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Rzążewska Sędzia WSA Wojciech Mazur Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.) Protokolant Małgorzata Sokólska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2004 r. sprawy ze skargi T. J. i J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpoznaniu odwołania T. i J. J. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2003 r. odmawiającej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie domu jednorodzinnego na działce przy ul. [...] w W. – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z dyspozycją art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717), wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku, gdy decyzja ta byłaby zgodna z przepisami odrębnymi. Według organu jednym z takich przepisów odrębnych jest rozporządzenie Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2003 r. w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania wokół Portu Lotniczego [...] im. [...] (Dz. Urzęd. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]), wydane w oparciu o art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. nr 62, poz. 627 z późn. zm.). Zgodnie z § 5 pkt 1 lit. b wskazanego rozporządzenia, w obszarze wokół Lotniska [...] w podobszarze "[...]" zakazuje się lokalizacji nowych budynków z przeznaczeniem m.in. na cele, o których mowa w art. 13 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Stosowanie do ostatniego z wymienionych przepisów do celów, o których mowa w § 5 pkt 1 lit b. wskazanego rozporządzenia zalicza się m.in. zabudowę mieszkaniową. W konsekwencji powyższego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, iż w obecnej chwili na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] położonej w W., przy ul. [...] nie jest możliwa realizacja zabudowy mieszkaniowej i ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej przez odwołujących inwestycji byłoby sprzeczne z zakazem wypływającym z § 5 pkt 1 lit b. ww. rozporządzenia Wojewody [....]. Ponadto organ odwoławczy podniósł, że w obecnym stanie prawnym nie jest możliwa ocena zgodności przedmiotowej inwestycji budowlanej z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, albowiem teren ten nie jest objęty ustaleniami jakiegokolwiek planu, gdyż poprzedni Miejscowy Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego Miasta W., zatwierdzony uchwałą Rady W. nr [...] z dnia [...] września 1992 r. (Dz. Urzęd. Woj. [...] nr [...], poz. [...]), stosownie do art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, utracił moc obowiązującą z dniem 31 grudnia 2003 r. Skargę na powyższą decyzję wnieśli T. i J. J. podnosząc, że rozporządzenie Wojewody [....], będące podstawą odmownej decyzji pozostaje w sprzeczności z miejscowym planem przestrzennego zagospodarowania. Ponadto skarżący zarzucili, że organy wydające decyzje nie dysponowały mapami, ani inną szczegółową dokumentacją dotyczącą utworzonej strefy, z której wynikałoby, że faktycznie przedmiotowa działka znajduje się w obszarze objętym strefą. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z wyrażoną w art. 7 kpa zasadą prawdy obiektywnej organy prowadzące postępowanie mają obowiązek zebrania, rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością, a zwłaszcza mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji. Z kolei przepis art. 77 § 1 kpa nakłada na organy administracji publicznej obowiązek zgromadzenia całego materiału dowodowego koniecznego do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Wskazanych wyżej wymogów nie dochowały organy orzekające w niniejszej sprawie. Podjęte w sprawie rozstrzygnięcie zapadło bez wyjaśnienia istotnej dla sprawy okoliczności, a mianowicie organy obu instancji nie ustaliły w sposób jednoznaczny, czy działka, na której wnioskodawcy zamierzają zrealizować planowaną inwestycję faktycznie położona jest w granicach obszaru ograniczonego użytkowania wokół Portu Lotniczego [...], utworzonego Rozporządzeniem Nr [...] Wojewody [....]. W aktach administracyjnych sprawy, przedstawionych Sądowi brak jest dokumentacji graficznej wskazującej położenie działki w stosunku do obszaru ograniczonego użytkowania. Dla podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia wykazanie w sposób nie budzący wątpliwości przez orzekające w sprawie organy administracji okoliczności, że przedmiotowa działka znajduje się w podobszarze oznaczonym w ww. rozporządzeniu symbolem "[...]" jest w ocenie Sądu kwestią zasadniczą, tym bardziej, że jak podają skarżący, musieli oni uwierzyć "na słowo", że działka ich znajduje się na skraju tej strefy – ok. 50 m. W świetle powyższego twierdzenie organu, że teren projektowanej inwestycji objęty jest zakazami ustalonymi w ww. rozporządzeniu dla podobszaru "[...]" budzi uzasadnione wątpliwości. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).