IV SA/Wa 2555/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska - Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. P. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych Postanowieniem z dnia 8 października 2015 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił przyznania M. P. prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W ustawowym terminie skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł sprzeciw od tego postanowienia. W jego uzasadnieniu wskazał, że skarżący nie jest beneficjentem wspólnej polityki rolnej. W związku z darowaniem córce gospodarstwa nie prowadzi od 1 marca 2015 r. gospodarstwa rolnego. W okresie od 1 marca 2005 r. do 1 lutego 2015 r. pobierał rentę strukturalną. Obecnie skarżący nie pobiera już renty strukturalnej, a jedynie emeryturę w kwocie 1351,84 zł brutto, zaś jego żona emeryturę w kwocie 807 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.- zwaną dalej P.p.s.a.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Przepis ten miał w niniejszej sprawie zastosowanie, bowiem postępowanie wywołane skargą M. P. zostało wszczęte w lipcu 2015 r. – zatem jeszcze przed nowelizacją ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie zaś do treści art. 246 § 1 tej ustawy prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie częściowym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego dla utrzymania siebie i rodziny (pkt 2). W nadesłanym formularzu PPF skarżący wskazał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną E. P. Do majątku małżonków należy budynek mieszkalno – gospodarczy o powierzchni 48,40 m2, nieruchomość rolna o powierzchni 0,2821 ha oraz budynek inwentarsko – składowy (użyczony córce skarżących). W rubryce nr 10 jako jedyne źródło dochodu 2-osobowej rodziny wskazano emeryturę wnioskodawcy w kwocie 1.351,84 zł. brutto i rentę chorobową E. P. w wysokości 807,00 zł. Wnioskodawca oświadczył, że po odliczeniu wydatków związanych z utrzymaniem i eksploatacją domu, na inne niezbędne potrzeby (żywność, lekarstwa, odzież) pozostaje kwota 411,50 zł. na jednego członka gospodarstwa miesięcznie, ponadto budżet domowy znacznie uszczupliło wynagrodzenie dla pełnomocnika reprezentującego skarżących w niniejszym postępowaniu. Skarżący przedstawił również zestawienie wydatków i opłat z których wynika, że miesięczne wydatki na utrzymanie wynoszą 1012 zł. Ponadto w zestawieniu tym skarżący ujął, że spłaca raty kredytu bankowego w kwocie 161,98 zł. Oświadczył również, że środki pieniężne z tego kredytu zostały przeznaczone na spłatę ujemnego salda debetowego. Analiza nadesłanych dokumentów wskazuje, że skarżący posiada saldo ujemne na koncie od 2014 r. Nie posiada żadnych oszczędności. Utrzymuje się z żoną ze świadczeń emerytalnych i rentowych w łącznej kwocie ok. 2100 zł. Porównanie kwoty otrzymywanych świadczeń w połączeniu z zestawieniem wydatków wskazuje, że skarżącym pozostaje miesięcznie kwota, która niewiele przekracza wysokość wpisu sądowego w niniejszej sprawie (500 zł). Zauważyć należy, że skarżący z racji wieku ma również ograniczone możliwości dodatkowego zarobkowania. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd uznał, że zachodzą przesłanki do zwolnienia skarżącego od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 260 (w brzmieniu sprzed nowelizacji) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.