IV SA/Wa 2559/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu dniu 30 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Prezydenta Miasta K. reprezentującego Skarb Państwa oraz Gminę Miejską K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Prezydenta Miasta K. reprezentującego Skarb Państwa oraz Gminę Miejską K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Prezydenta Miasta K. reprezentujący Skarb Państwa oraz Gminę Miejską K. (dalej zwany "skarżącym") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lipca 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] w zakresie działek nr [...], [...] i [...]. W skardze zawarto również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w sytuacji ewentualnego obrotu nieruchomością będącą przedmiotem skargi. Minister Infrastruktury i Rozwoju w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W odpowiedzi na wezwanie Sądu do zajęcia stanowiska w zakresie zgłoszonego wniosku strony skarżącej, uczestnik postępowania – J. W. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 r., poz. 1369 ze zm.; zwana dalej: "P.p.s.a."). wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia, bowiem skarżący ograniczył się jedynie do sformułowania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując jedynie na ewentualną możliwość obrotu nieruchomością będącą przedmiotem skargi. Skarżący nie wykazał zatem inicjatywy w zakresie uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonalności zaskarżonego aktu administracyjnego, bowiem samo powołanie się na możliwość obrotu przedmiotową nieruchomością nie jest wystarczają okolicznością. Strona skarżąca nie wykazała w jaki sposób mogłaby jej zostać wyrządzona znaczna szkoda lub jakie trudne do odwrócenia skutki wywoła wykonanie zaskarżonej decyzji. Tym samym bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wprawdzie stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej istotnie oznacza, iż orzeczenie to – w odniesieniu do nieruchomości należącej do poprzedników prawnych uczestników postępowania – straciło swój byt prawny i to ze skutkiem ex tunc, a w związku z tym odżyły wszelkie prawa poprzednich właścicieli nieruchomości i ich ewentualnych następców prawnych. Jednakże przyjąć trzeba, iż sytuacja taka nie oznacza w żadnym razie, iż istnieje niebezpieczeństwo zbycia przedmiotowej nieruchomości. Podkreślenia wymaga bowiem, iż obecnie to Gmina K. wskazana jest w księdze wieczystej, jako właściciel nieruchomości, a ewentualna zmiana tego stanu wymagać będzie długotrwałej procedury, co wyklucza praktycznie niebezpieczeństwo zbycia nieruchomości przez zakończeniem niniejszego postępowania. Jak wskazano w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 2015 r. (sygn. akt I OZ 566/15) można by wręcz przyjąć, że to właśnie po stronie uczestnika postępowania powstaje niebezpieczeństwo pozbawienia go możliwości dochodzenia swoich praw, w sytuacji gdyby to skarżący – w tym wypadku Gmina K. – korzystając z rękojmi wiary ksiąg wieczystych – zbył prawo własności nieruchomości. Skoro skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia mu ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami. W tej sytuacji uznać zatem należało, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a co za tym idzie, nie można było orzec inaczej w stosunku do decyzji ją poprzedzającej. Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.