IV SA/Wa 2560/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. N. o wstrzymanie wykonania decyzji Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w sprawie ze skargi A. N. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2012 r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] października 2012 r. Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2012 r. o rozpatrzeniu wniosku A. N. o nadanie statusu uchodźcy jako oczywiście bezzasadnego, odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenia zgody na pobyt tolerowany. A. N. w dniu 5 grudnia 2012 r. złożyła kolejny wniosek o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców umorzył postępowanie w sprawie wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. utrzymała w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2013 r. A. N. wniosła skargę na decyzję z dnia [...] sierpnia 2013 r., jednocześnie wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu z dnia [...] października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek nie jest zasadny. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu, o którym mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zwrot "w granicach tej samej sprawy" odsyła do sprawy w znaczeniu materialnoprawnym. Na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnoprawnym składają się elementy podmiotowe (tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków) i przedmiotowe (tożsamość podstawy prawnej i faktycznej). Oznacza to, że aby było możliwe wstrzymanie wykonania decyzji zawierającej orzeczenie o wydaleniu (tu: decyzji z dnia [...] października 2012 r.) musi istnieć tożsamość podmiotowa i przedmiotowa tego postępowania z postępowaniem, w którym wydano zaskarżoną decyzję z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nie można jednak przyjąć, że taka tożsamość występuje. Decyzja z dnia [...] października 2012 r. została bowiem wydana w postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy i zawiera orzeczenie w tym przedmiocie, natomiast zaskarżona decyzja z dnia [...] sierpnia 2013 r. została wydana w ramach innego postępowania o nadanie statusu uchodźcy i nie zawiera orzeczenia w przedmiocie nadania statusu uchodźcy, lecz w przedmiocie umorzenia postępowania wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny. W związku z powyższym należy uznać, że brak jest tożsamości przedmiotowej powyższych postępowań. Co prawda decyzje te zostały wydane na podstawie tego samego aktu prawnego - ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jednak na podstawie innych jej artykułów, wskutek czego inaczej kształtują sytuację prawną strony. Analogiczne zapatrywanie zostało zaprezentowane w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienia z dnia 30 stycznia 2014 r., o sygn. akt II OZ 67/14, z dnia 4 lutego 2014 r., II OZ 99/14). Oznacza to, że decyzja z dnia [...] października 2012 r., której wstrzymania wykonania żąda skarżąca, nie została wydana w granicach tej samej sprawy, co zaskarżona decyzja z dnia [...] sierpnia 2013 r. i jej wykonanie w niniejszym postępowaniu nie może zostać wstrzymane. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.