IV SA/Wa 2569/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska, sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Protokolant ref. staż. Magdalena Dębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi W.D. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, dalej "GIOŚ" z [...] lipca 2017 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, ze zm.), dalej "K.p.a." w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) oraz w związku z art. 91 pkt 29 i 32 oraz art. 92 pkt 1 i 3 i art. 93 ust. 1, 3 i 5 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1688) (dalej zwanej "u.o.z.s.e.e."), po rozpatrzeniu odwołania z 14 grudnia 2016 r. Pana W. D. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] w S. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] listopada 2016 r., znak: [...], uchylono ww decyzję w całości i w tym zakresie wymierzono Panu W. D. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "[...] w S. administracyjną karę pieniężną za nie wyposażenie miejsc magazynowania zużytego sprzętu w zadaszenie zapobiegające oddziaływaniu czynników atmosferycznych oraz za nie przekazanie Prezydentowi S. informacji o rozpoczętej działalności gospodarczej w zakresie zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, w wysokości [...] zł Stan sprawy przedstawiał się w sposób następujący. Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., znak: [...], [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wymierzył Panu W. D. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [...] w S. administracyjną karę pieniężną w wysokości [....] zł za nie wyposażenie miejsc magazynowania zużytego sprzętu w zadaszenie zapobiegające oddziaływaniu czynników atmosferycznych oraz za nie przekazanie Prezydentowi S. informacji o rozpoczętej działalności gospodarczej w zakresie zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. W. D. pismem z 14 grudnia 2016 r. złożył odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie o zawieszenie niniejszego postępowania na okres 6 miesięcy ze względu na chorobę strony oraz przywrócenie terminu na złożenie dokumentów stanowiących materiał dowodowy w niniejszej sprawie. Strona podniosła, że okres trwania naruszeń objęty kontrolą rok 2015 oraz I półrocze 2016 r. dokonany został z naruszeniem prawa, gdyż u.o.z.s.e.e. weszła w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., a zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny magazynowany był przed wejściem w życie u.o.z.s.e.e. Biorąc powyższe pod uwagę Pan W. D. nie miał też obowiązku informowania Prezydenta S. o rozpoczęciu działalności gospodarczej w zakresie zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, o którym mowa w art. 45 u.o.z.s.e.e. powołując się również na art. 122 u.o.z.s.e.e., mówiący o konieczności dostosowania posiadanych decyzji do wymogów u.o.z.s.e.e. Ponadto Strona przedstawiła również dokumentację fotograficzną, wskazując, że wyposażyła teren, na którym zbierany jest zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny w odpowiednie zadaszenie zapobiegające oddziaływaniu czynników atmosferycznych. Strona wskazała też, że materiał dowodowy zgromadzony przez organ jest niekompletny, a ustalenia kontroli poczynione zostały w sposób całkowicie dowolny. Rozpoznając sprawę w wyniku złożonego odwołania organ ustalił, że w dniach od 20 lipca 2016 r. do 1 września 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przeprowadził kontrolę działalności gospodarczej skarżącego w miejscowości S. przy ul. C. W trakcie kontroli ustalono, że działalność w zakresie zbierania odpadów prowadzona jest przez Pana W. D. na podstawie decyzji Starosty S. z dnia [...] lipca 2013 r. znak [...]. Stwierdzono, że na kontrolowanym terenie znajduje się pryzma o długości ok 13 m wysokości ok. 6 m i podstawie ok 3 m usypana z różnych odpadów m.in. pogniecionego zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego w postaci kilkunastu sztuk pralek do prania, kuchenek elektrycznych, których łączna masa wynosiła ok 2500 kg. Zebrany zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny w żaden sposób nie jest zabezpieczony przed oddziaływaniem czynników atmosferycznych, co szczegółowo obrazuje dokumentacja fotograficzna sporządzona podczas oględzin terenu stanowiąca załącznik do protokołu kontroli NR [...]. Kontrola wykazała ponadto, że Pan W. D. jako zbierający zużyty sprzęt nie przekazał Prezydentowi S. informacji o rozpoczętej działalności w zakresie zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego przy ul. C. w S. Protokół z powyższej kontroli został podpisany przez Pana W. D. 1 września 2016 r. bez uwag i zastrzeżeń co do zawartego w nim stanu faktycznego. Pismem z 10 października 2016 r., znak [...], [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska zawiadomił Pana W. D. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w związku z naruszeniem art. 43 pkt 1 oraz art. 45 ust. 1 u.o.z.s.e.e. z uwagi na nie wyposażenie miejsc magazynowania zużytego sprzętu w zadaszenie zapobiegające oddziaływaniu czynników atmosferycznych oraz nie przekazanie Prezydentowi S. informacji o rozpoczętej działalności gospodarczej w zakresie zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska [...] listopada 2016 r., wydał decyzję, o której mowa na wstępie uzasadnienia. Pismem z 14 grudnia 2016 r. Strona złożyła odwołanie od ww. decyzji wnosząc w nim o uchylenie zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę w wyniku złożonego odwołania organ II instancji wskazał, że podstawy prawne prowadzonego postępowania stanowią przepisy ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym: -art. 4 pkt 23, -art. 43 pkt 1, art. 122 ust. , art. 91 pkt 29, art. 45 ust. 1, art. 91 pkt 32, art. 93 ust. 1, art. 93 ust. 3, art. 93 ust. 5. Organ wskazał, że strona nie zgadzając się ze stanowiskiem Organu I instancji, odnośnie nieprawidłowego magazynowania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz niepoinformowania Prezydenta S. o rozpoczętej działalności w zakresie zbierania tego sprzętu, opiera się na zapisach art. 122 u.o.z.s.e.e. Pan W. D. wywodzi z tych zapisów że nie podlega przepisom art. 43 pkt 1 i 45 ust. 1 u.o.z.s.e.e., gdyż ma 24 miesiące na dostosowanie decyzji Starosty S. z [...] lipca 2013 r., znak [...], do wymogów u.o.z.s.e.e. Jednakże treść art. 122 ust. 2 u.o.z.s.e.e. odnosi się do potrzeby dostosowania posiadanych decyzji do treści nowej ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, o ile taka potrzeba zachodzi. Mając na uwadze ustalenia kontroli, potwierdzone protokołem z kontroli nr [...] podpisanych przez Stronę bez zastrzeżeń, a w szczególności dokumentację fotograficzną sporządzoną podczas oględzin terenu, nie może budzić żadnych wątpliwości, że odpady zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego magazynowane były na terenie ul. [...]. w [...]. w sposób nieprawidłowy, na hałdzie złomu łącznie z innymi odpadami (odpady z budów, opakowania metalowe po substancjach ropopochodnych, pojazdy wycofane z eksploatacji). Taki sposób magazynowanie odpadów zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego narusza nie tylko art. 43 pkt 1 u.o.z.s.e.e., ale również ww. decyzję Prezydenta [...]., gdzie w punkcie 1.4.2 tej decyzji możemy przeczytać "odpady o kodach 160211, 160213, 160214 magazynowane w oznakowanych, szczelnych i zamkniętych pojemnikach lub kontenerach ustawionych w wygrodzonym miejscu na utwardzonym placu magazynowym". Powyższe oznacza, że Strona naruszyła zarówno art. 43 pkt 1 u.o.z.s.e.e. poprzez magazynowanie ww. odpadów zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego w miejscu magazynowania niewyposażonym w zadaszenie zapobiegające oddziaływaniu czynników atmosferycznych, jak też decyzję Prezydenta S. poprzez magazynowane tych odpadów z pominięciem oznakowanych, szczelnych i zamkniętych pojemnikach lub kontenerach. Organ II instancji podzielił stanowisko [...] WIOŚ, iż Strona zgodnie z art. 43 pkt 1 u.o.z.s.e.e. od 1 stycznia 2016 r. powinna magazynować zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny wyłącznie w odpowiednio wyposażonych miejscach magazynowania, natomiast art. 122 ust. 2 daje jedynie przedsiębiorcy czas na dostosowanie posiadanej decyzji do wymogów u.o.z.s.e.e. Decyzja Starosty [...]. z [...] lipca 2013 r., znak [...], na podstawie której Strona zbierała i magazynował odpady zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, szczegółowo opisuje sposób magazynowania tych odpadów, wskazując jak wyżej, że odpady o kodach zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego powinny być magazynowane w oznakowanych, szczelnych i zamkniętych pojemnikach lub kontenerach ustawionych w wygrodzonym miejscu na utwardzonym placu magazynowym. Zgodnie z internetowym słownikiem języka polskiego (http://sjp.pwn.pl/) słowo "szczelny" oznacza nieprzepuszczający cieczy lub powietrza, co z kolei może sugerować, że skoro ww. decyzja nakazuje magazynowanie tego rodzaju odpadów w sposób uniemożliwiający oddziaływanie na te odpady cieczy (w tym opadów atmosferycznych), to w tym zakresie ww. decyzja Starosty S. spełnia wymogi u.o.z.s.e.e. i nie może mieć w tym zakresie zastosowania art. 122 ust. 2 tej ustawy. Oznacza to również, że Strona od momentu uzyskania tej decyzji powinna przestrzegać zasad prawidłowego magazynowania odpadów zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, w tym odpowiedniego ich zabezpieczenia przed oddziaływaniem czynników atmosferycznych. W takim ujęciu Strona już od wejścia w życie przepisów u.o.z.s.e.e. była obowiązana postanowieniami art. 43 u.o.z.s.e.e., obowiązującym ją z mocy samego prawa, gdyż jej decyzja była dostosowana do nowej ustawy, nie pozostając w sprzeczności z wymaganiami tego przepisu. Niemniej jednak dopiero od 1 stycznia 2016 r. nieprawidłowe magazynowanie odpadów sankcjonowane jest administracyjną karą pieniężną w wysokości od 5 000 zł do 500 000 zł i [...] WIOŚ, stwierdzając taką nieprawidłowość podczas kontroli był zobligowany do ukarania Strony administracyjną karą pieniężną w tym zakresie. Odnosząc się do zarzutu, iż Strona wyposażyła teren w odpowiednie zadaszenie zapobiegające oddziaływaniu czynników atmosferycznych organ wskazał, że art. 43 u.o.z.s.e.e. wymaga aby to miejsca gdzie magazynowany jest zużyty sprzęt były wyposażone w zadaszenie zapobiegające oddziaływaniu czynników atmosferycznych, co należy rozumieć w ten sposób, że sprzęt magazynowany ma się znajdować pod zadaszeniem. Fakt, że Strona ma zadaszenie zapobiegające oddziaływaniu czynników atmosferycznych, ale nie magazynowała tam zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego można poczytywać tylko jako okoliczność obciążającą, gdyż mając odpowiednie warunki nie magazynowała zużytego sprzętu w sposób wskazany w art. 43 u.o.z.s.e.e. Odnosząc się do naruszenia polegającego na niepoinformowaniu Prezydenta [...]. o podjętej działalności w zakresie zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego organ wyjaśnił, że zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 23 u.o.z.s.e.e. Pan W. D. klasyfikowany jest jako zbierający zużyty sprzęt, gdyż jest podmiotem wykonującym działalność gospodarczą w zakresie zbierania zużytego sprzętu, który posiada decyzję w zakresie gospodarki odpadami zezwalającą na zbieranie zużytego sprzętu. Przytoczone w odwołaniu stanowisko opierające się na art. 39 ustawy z 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, który stanowił, że zbierający zużyty sprzęt, z wyjątkiem punktu serwisowego oraz sprzedawcy detalicznego i sprzedawcy hurtowego, jest obowiązany przekazać wójtowi, burmistrzowi albo prezydentowi miasta, na terytorium którego działa, w terminie 30 dni od dnia podjęcia działalności, informację o podjęciu działalności w zakresie zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, gdzie Strona sugeruje, że nie miała wcześniej takiego obowiązku, gdyż była sprzedawcą hurtowym, jest argumentem nietrafionym. Po pierwsze, strona nie spełnia definicji sprzedawcy hurtowego wyrażonej w art. 3 ust. 1 pkt 10, gdyż nie była i nie jest przedsiębiorcą, który w ramach wykonywanej działalności gospodarczej zbywa sprzęt w celu dalszego zbycia tego sprzętu, a jak wynika z przedstawionego wyciągu z CEilDG jest sprzedawcą hurtowym metali i rud metali, a nie sprzętu elektrycznego i elektronicznego (co za tym idzie również podczas obowiązywania ustawy z 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym była obowiązana do wypełnienia obowiązku informacyjnego w stosunku do Prezydenta [...].). Po drugie zaś, zarówno w trakcie obowiązywania ustawy z 29 lipca 2005r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, jak też u.o.z.s.e.e. Strona spełniała definicję zbierającego zużyty sprzęt, gdyż posiadała decyzję Starosty S. z [...] lipca 2013 r., znak [...], zezwalającą jej na zbieranie odpadów m.in. w postaci zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego w punkcie przy ul. [...]. w [...]. Biorąc powyższe pod uwagę nie ulega wątpliwości, że Strona jako zbierający zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny miała obowiązek poinformowania Prezydenta S. o rozpoczętej działalności w zakresie zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego w miejscowości [...]. przy ul. [...]. Ustawa .o.z.s.e.e. weszła w życie 1 stycznia 2016 r., a więc Strona pomimo, że działalność w zakresie zbierania odpadów prowadziła wcześniej, to w myśl art. 45 tej ustawy miała jeszcze 30 dniowy termin na dokonanie takiego zgłoszenia, a więc termin do jego dokonania minął dopiero 31 stycznia 2016 r. i choć Strona nie przestrzegała tego obowiązku również w roku 2015, co wskazano w decyzji [...] WIOŚ, to kara pieniężna powinna obejmować wyłącznie I półrocze roku 2016. Odnosząc się natomiast do zawartego w odwołaniu wniosku o zawieszenie niniejszego postępowania ze względu na chorobę Pana W. D. organ wyjaśnił, iż przypadki skutkujące zawieszeniem postępowania zostały enumeratywnie wyliczone w art. 97 § 1 k.p.a., jednak choroba nie została uznana przez ustawodawcę za przeszkodę do dalszego prowadzenia postępowania. Nadmienić trzeba, że w takiej sytuacji strona postępowania może działać przez pełnomocnika zgodnie z art. 32 k.p.a. W niniejszym postępowaniu zapewniono Panu W. D. możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, z czego jednak nie skorzystał. Biorąc z kolei pod uwagę przesłanki, na których oparł się [...] WIOŚ, wymierzając Panu W. D. administracyjną karę pieniężną za nie wyposażenie miejsc magazynowania zużytego sprzętu w zadaszenie zapobiegające oddziaływaniu czynników atmosferycznych oraz za nie przekazanie Prezydentowi S. informacji o rozpoczętej działalności gospodarczej w zakresie zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, w wysokości [...] zł, organ wyjaśnił, że określa je art. 93 ust. 1 pkt 3 u.o.z.s.e.e. Wskazano w nim, że przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej uwzględnia się stopień szkodliwości naruszenia, rodzaj, zakres i okres trwania naruszenia oraz dotychczasową działalność podmiotu. Należy zauważyć, że [...] WIOŚ przeprowadzoną kontrolą objął rok 2015 oraz I półrocze 2016 r. i zarówno w roku 2015, jak też I półroczu roku 2016 stwierdzono nieprawidłowości, które z kolei wpłynęły bezpośrednio na wysokość wymierzonej kary pieniężnej, co zostało wyszczególnione na stronie 5-8 decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] listopada 2016 r., znak: [...], przy omawianiu przesłanek do ustalania administracyjnej kary pieniężnej. Ustawa .o.z.s.e.e. weszła w życie 1 stycznia 2016 r., a w myśl zasady lex retro non agit Strona nie może zostać ukarana za popełnienie czynu zabronionego, którego dokonała przed wejściem w życie tej ustawy. Zatem w wyżej wskazanej decyzji [...] WIOŚ błędnie określił jedną z przesłanek naruszenia, wskazując, że czas trwania naruszenia obejmuje również rok 2015 r., co bezpośrednio wypłynęło na wysokość wymierzonej kary pieniężnej. Okresem jaki powinien być brany pod uwagę może być wyłącznie I półrocze 2016 r. i naruszenia, które w tym czasie wystąpiły, a nieprawidłowości, które wystąpiły w roku 2015 jak np. błędna klasyfikacja przyjmowanych odpadów zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, nie mogą być brane pod uwagę przy wymierzaniu kary pieniężnej za nieprawidłowe magazynowanie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Biorąc powyższe pod uwagę Główny Inspektor Ochrony Środowiska, ustalając wysokość kary pieniężnej wziął pod uwagę następujące przesłanki, o których mowa w art. 93 ust. 1 pkt 3 u.o.z.s.e.e.: • rodzaj, zakres i okres trwania naruszenia: - magazynowanie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego na hałdach odpadów bez zadaszenie zapobiegającego oddziaływaniu czynników atmosferycznych łącznie z innymi odpadami. Kontrola ujawniła, że na terenie przy ul. [...]. w [...]. znajdowało się ok. 2,5 Mg odpadów zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, który magazynowany był bez zadaszenia. Okres trwania naruszenia obejmuje I półrocze 2016 r. - za nie przekazanie Prezydentowi [...]. informacji o rozpoczętej działalności gospodarczej w zakresie zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego w roku 2016. Okres trwania naruszenia obejmuje I półrocze 2016 r. • stopień szkodliwości naruszenia: - magazynowanie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego na hałdach odpadów bez zabezpieczenia ich przed oddziaływaniem czynników atmosferycznych stwarza istotne zagrożenie dla środowiska poprzez zanieczyszczenie go spływami powierzchniowymi wód opadowych i przedostanie się w ten sposób zanieczyszczonej wody opadowej do gleby lub bezpośrednio do atmosfery; - nie przekazanie Prezydentowi [...]. informacji o rozpoczętej działalności gospodarczej w zakresie zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego w roku 2016 przyczyniło się do ograniczenia dostępu miejscowych mieszkańców do informacji o miejscu, gdzie mogą oddać zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny, a co za tym idzie zmniejszenia poziomu zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. • dotychczasowa działalność podmiotu: - Strona prowadzi działalność polegającą na zbieraniu odpadów, w tym zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, a co za tym idzie, posiadając zezwolenie na zbieranie odpadów posiada wpis w rejestrze jako zbierający zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny, choć nie uwzględnia on lokalizacji w [...]. przy ul. [...]. (numer rejestrowy w rejestrze [...]). W opinii organu Głównego Inspektora Ochrony Środowiska są to przesłanki, które przemawiają za zmniejszeniem wysokości wymierzonej kary pieniężnej z [...] zł do [...] zł, jednak z uwagi na rodzaj nieprawidłowości występujących w I półroczu 2016 r., a stwierdzonych w trakcie kontroli [...] WIOŚ w opinii Głównego Inspektora Ochrony Środowiska kara nie może ulec dalszemu zmniejszeniu. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska na podstawie art. 67a § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa w zw. z art. 94 u.o.z.s.e.e. na wniosek Strony, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem strony lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a; 3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Z wnioskiem tym Strona może wystąpić do [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska po doręczeniu niniejszej decyzji, zwracając się z prośbą o nie wszczynanie postępowania egzekucyjnego kary pieniężnej. W postępowaniu tym mogą być wzięte pod uwagę przy umorzeniu kary inne okoliczności niż wymienione w art. 93 ust. 3 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, a w szczególności sytuacja finansowa danego podmiotu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiódł skarżący W. D. Zaskarżonej decyzji zarzucił: błędne ustalenie przez organ administracyjny stanu faktycznego zaistniałego na gruncie niniejszej sprawy poprzez przyjęcie, że : -skarżący magazynował zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny w miejscach, które nie były odpowiednio wyposażone do tego celu, a więc bez zadaszenia zapobiegającego oddziaływaniu na warunki atmosferyczne, bez umieszczenia ich w oznakowanych, szczelnych i zamkniętych pojemnikach lub kontenerach, w sytuacji gdy skarżący dysponuje zadaszonymi pomieszczeniami w których składuje tego rodzaju odpady wyposażone w utwardzoną nawierzchnię, co niewątpliwie stanowi wystarczające zabezpieczenie przed oddziaływaniem czynników zewnętrznych i nie prowadzi do uwalniania się niebezpiecznych substancji do środowiska - na co wskazuje chociażby dokumentacja fotograficzna przedstawiona przez Skarżącego w toku postępowania, - skarżący magazynował zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny w nieprawidłowy sposób bez wymaganych zabezpieczeń przed oddziaływaniem warunków atmosferycznych i bez przekazania Prezydentowi S. informacji o rozpoczęciu działalności gospodarczej w zakresie zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego przez okres I półrocza 2016 r, w sytuacji gdy takie naruszenie w przywołanym okresie nie miało miejsca, a organ podatkowy dokonując kontroli w okresie od dnia 20 lipca 2016 r. do 1 września 2016 r. a wiec de facto już na początku II półrocza 2016 r., nawet nie wskazał z czego takie założenie co do czasookresu naruszeń miałoby wynikać, - skarżący magazynował zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny razem z innymi odpadami tj. opakowaniami po substancjach ropopochodnych i pojazdami wycofanymi z eksploatacji, w sytuacji, gdy skarżący składował przedmiotowe odpady zgodnie z ich rodzajem - metalowy złom w postaci karoserii samochodowych i obudów nie mieszając ich z częściami elektrycznymi czy elektronicznymi, a już na pewno bez części, elementów mogących zawierać pozostałości płynów zaolejonych, - skarżący nie poinformował Prezydenta [...]. o rozpoczętej działalności gospodarczej w zakresie zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, pomimo że ciążył na nim taki obowiązek, w sytuacji gdy skarżący zajmuje się gromadzeniem metali stanowiących obudowy tych urządzeń i zajmuje się sprzedażą tych rud i metali co wynika bezpośrednio z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, a tym samym skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej polegającej na zbieraniu zużytego sprzętu elektrycznego wymagającej takiego zgłoszenia; 2) Naruszenie przez organ II instancji przepisów prawa procesowego mające wpływ na treść rozstrzygnięcia tj: - art. 7 k.p.a. w zw. Z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ administracyjny wszelkich czynności zmierzających do pełnego wyjaśnienia sprawy i uznanie za udowodnione okoliczności faktycznych bez przeprowadzenia oceny całokształtu materiału dowodowego, a to poprzez poczynienie ustaleń w oparciu o wybiórczo zgromadzony materiał dowodowy, w szczególności w oparciu o protokoły kontroli pracowników Inspekcji Ochrony Środowiska zawierające ogólne i nieprecyzyjne dane co do składowanych przez Skarżącego odpadów na terenie prowadzonej działalności gospodarczej i błędne uznanie iż skarżący dopuścił się naruszeń przepisów ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, a także poprzez dowolne i niczym nieusprawiedliwione przyjęcie okresu naruszeń - całego I półrocza 2016 r. , na podstawie jednorazowej kontroli i sporządzonego z niej protokołu, - art. 77§1 k.p.a. w zw. z art. 85§1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez organ administracyjny oględzin miejsca zbierania odpadów, zużytego sprzętu i rozstrzygnięcie jedynie w oparciu o protokoły kontroli pracowników Inspekcji Ochrony Środowiska pomimo obowiązku ciążącego na organie co do wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego przy pominięciu twierdzeń skarżącego i przedstawionej przez niego dokumentacji fotograficznej, podczas gdy protokoły kontroli przedstawiają jedynie subiektywne stanowisko osób je sporządzających, - art. 77§1 k.p.a. w zw. z art. 84§1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez organ administracyjny dowodu z opinii biegłego specjalisty co do rodzaju zbieranych przez skarżącego sprzętów, czasookresu ich magazynowania, a w szczególności na okoliczność sposobu ich przechowywania i możliwości oddziaływania na te odpady zewnętrznych czynników atmosferycznych, a w konsekwencji wpływu zbierania tych odpadów na przedmiotowym terenie na środowisko, co ma bezpośredni wpływ na wysokość orzeczonej wobec skarżącego kary finansowej. Organ administracyjny bowiem przy wymierzaniu kary finansowej oparł swoje rozstrzygnięcie jedynie na protokole kontroli wydanym przez podmioty nie posiadające w tym zakresie wiadomości specjalnych. W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał, że wbrew ustaleniom organu administracyjnego nie magazynował zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego w miejscach, które nie były odpowiednio do tego celu wyposażone. Skarżący przechowywał głównie metalowe obudowy po sprzętach takich jak kuchenki czy bębny pralek nieposiadające paneli sterowania. Zgodnie z art. 4 pkt 24 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym jako zużyty uznaje się sprzęt stanowiący odpady w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, łącznie ze wszystkimi częściami składowymi, podzespołami i eksploatacyjnymi stanowiącymi część sprzętu w momencie pozbywania się go. W niniejszym stanie faktycznym skarżący magazynuje sprzęty, które pozbawione są już podstawowych części składowych, umożliwiających ich włączenie. Powyższe poddaje pod wątpliwość samo uznanie skarżącego za zbierającego zużyty sprzęt w myśl przywołanej ustawy i obciążanie go administracyjna karą pieniężną za nieprawidłowe gromadzenie tego sprzętu czy nie zgłoszenie faktu jego zbierania Prezydentowi [...]. Jeśli nawet sprzęty te, a raczej części złomowane po tych sprzętach, chciałoby się uznać za sprzęty elektroniczne to były one przez skarżącego przechowywane w odpowiednio wyznaczonych miejscach posiadających utwardzone podłoże, co znajduje potwierdzenie w przedłożonej przez skarżącego do akt niniejszej sprawy dokumentacji fotograficznej. Obudowy po pralkach przechowywane są w pomieszczeniach zadaszonych, w których znajduje się gaśnica. Nawet zatem w przypadku uznania skarżącego za zbierającego sprzęt elektryczny i elektroniczny to w myśl ml 43 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym obowiązany był by on do przechowywania tego rodzaju odpadów w miejscach wyposażonych w: 1) zadaszenie zapobiegające oddziaływaniu czynników atmosferycznych oraz w przypadku zużytego sprzętu zawierającego substancje ciekłe, które podczas uszkodzenia zużytego sprzętu mogą spowodować niekontrolowane wycieki do środowiska - w nieprzepuszczalne podłoża wraz z urządzeniami do likwidacji wycieków oraz, w stosownym przypadku, odstojnikami i odolejaczami; 2) utwardzone podłoże; 3) zabezpieczenie uniemożliwiające dostęp osobom postronnym. Takie warunki zostały przez skarżącego spełnione. Przechowywanie tego rodzaju odpadów w pomieszczeniach znajdujących się w siedzibie skarżącego stanowiło wystarczające ubezpieczenie przed oddziaływaniem na warunki atmosferyczne, a już na pewno nie wywołuje uwalniania się substancji niebezpiecznych do środowiska. Wbrew stanowisku organu administracyjnego Skarżący nie przechowuje zużytych sprzętów elektrycznych zmieszanych razem z innymi odpadami takimi jak odpady z budów, opakowania metalowe po substancjach ropopochodnych. Odnosząc się zaś do zapisów protokołu kontroli sporządzonych przez Inspektorów Ochrony Środowiska stwierdził, iż protokoły te zawierają stwierdzenia ogólnikowe, do tego stopnia, iż nawet nie sposób stwierdzić jakiego rodzaju odpady znajdowały się na opisywanej pryzmie w siedzibie skarżącego co wynika chociażby z użycia przez organ administracyjny sformułowań "rożne odpady" bez podania konkretnych ilości łych odpadów. Ponadto Skarżący zaprzeczył także, aby odpady znajdujące się na jego terenie zmieszane były z elementami złomowymi zawierającymi płyny zaolejone. Skarżący bowiem zajmuje się zbieraniem jedynie metali takich jak same karoserie samochodowe z wymontowanymi pozostałymi częściami pojazdu, czy właśnie blachy i obudowy po innych sprzętach zgodnie z posiadanym przez niego zezwoleniem - decyzją Starosty [...]. i dnia [...] lipca 2013 r. znajdująca się w aktach sprawy. Nie istnieje zatem zagrożenia jakiegokolwiek oddziaływania na środowisko związanego z przedostawaniem się chociażby niebezpiecznych cieczy do gruntu. Odpady gromadzone są na powierzchni wybetonowanej, utwardzonej co stanowi dodatkowe zabezpieczenie przed zanieczyszczeniami przedostającymi się do powierzchni ziemi i wód. Skarżący zaprzeczył aby naruszył przepisy ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym przez okres I półrocza 2016 r. Twierdzenia organu w tym zakresie są całkowicie dowolne, szczególnie z uwagi na okoliczność, iż zostały wyprowadzone jedynie na podstawie kontroli przeprowadzonej w dniach od 20 lipca 2016 r. do 01 września 2016 r., a więc kontroli, która de facto miała miejsce już na początku II półrocza 2016 r. i trwała zaledwie kilka dni. Całkowicie niezrozumiałe jest zatem, zdaniem Skarżącego, przyjęcie tak długiego okresu naruszeń na podstawie jednorazowej, kilkudniowej kontroli, która to mogła poddać ocenie jedynie stan faktyczny istniejący w chwili jej przeprowadzania. Organ administracyjny nawet nie wskazuje z czego miało by wynikać przyjęcie okresu naruszeń od dnia 01 stycznia 2016 r. do 10 czerwca 2016 r. Odnosząc się do zauważonej w trakcie kontroli hałdy złomu ułożonej na pryzmie znajdującej się w siedzibie skarżącego skarżący wskazał, że były to odpady metalowe nie zawierające paneli elektrycznych czy pojemników zaolejonych, z których wyciek cieczy mógłby oddziaływać na środowisko, a nie odpady elektryczne, które znajdowały się tam właśnie w wyżej wskazanym okresie uznanym przez organ administracyjny za czas dokonywania przez skarżącego naruszeń. Protokoły kontroli odzwierciedlają stan faktyczny istniejący w chwili dokonywania kontroli a nie okres wcześniejszy, dlatego też protokoły te nie mogą stanowić podstawy dla ustaleń stanu faktycznego z przeszłości tj. za cale I półrocze 2016 r. Odnosząc się do obowiązku skarżącego co do zgłoszenia rozpoczęcia działalności gospodarczej w zakresie zbierania zużytych sprzętów elektrycznych Prezydentowi S. wskazał iż zgodnie z art. 45 ust. 1 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym zbierający zużyty sprzęt jest obowiązany do przekazania wójtowi, burmistrzowi albo prezydentowi miasta, właściwemu ze względu na miejsce wykonywania działalności gospodarczej, w terminie 30 dni od dnia podjęcia działalności, Informacji zawierającej: 1) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby zbierającego zużyty sprzęt; 2) adresy punktów zbierania zużytego sprzętu, z wyłączeniem punktów sprzedaży sprzętu oraz punktów serwisowych. Skarżący kwestionuje zakwalifikowanie go do podmiotów zbierających zużyty sprzęt elektryczny, albowiem jak już zostało wspomniane powyżej, zajmuje się on jedynie składowaniem i magazynowaniem odpadów metalowych i sprzedażą hurtową metali i rud metali, co wynika chociażby z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej na co posiada stosowne zezwolenia. Obudów i metalowych części sprzętów elektronicznych nie można bowiem uznać za zużyty sprzęt elektroniczny. Skarżący zatem wbrew twierdzeniom organu nie wykonuje działalności związanej ze zbieraniem zużytych sprzętów elektrycznych, dlatego też nie jest zobligowany do informowania o prowadzeniu tego rodzaju działalności Prezydenta S. Organ administracyjny dopuścił się również naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a., albowiem zgodnie z tymi regulacjami organ administracyjny winien prowadząc postępowanie dążyć do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego na podstawie którego ma zostać wydane rozstrzygnięcie i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, co w niniejszej sprawie ewidentnie nie nastąpiło. W niniejszej sprawie organ administracyjny pomimo ogólnych i wątpliwych danych przedstawionych w protokole kontroli nie podjął żadnych możliwych środków, które mogłyby doprowadzić do lepszego wyjaśnienia sprawy. W szczególności organ II instancji, który zmienił decyzje organu I instancji i wydał decyzję o przyznaniu skarżącemu kary finansowej w kwocie [...] zł pomimo wyraźnej potrzeby nie przeprowadził oględzin miejsca składowania i zbierania tych odpadów (pomimo jego kompetencji do tego przewidzianej w art. 85§1 k.p.a), co uniemożliwiło skonfrontowanie danych przedstawionych w protokole ze stanem faktycznym opisywanym przez skarżącego. Uznać zatem należy, że rodzaj odpadów jak i ich liczba ustalona została przez organ w sposób całkowicie dowolny. Organ II instancji naruszył przepisy prawa procesowego tj. art. 7 k.p.a. oraz 77 k.p.a. także poprzez dowolne ustalenie na podstawie niekompletnego i wybiórczego materiału dowodowego okres zbierania przez skarżącego zużytych sprzętów elektrycznych. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, który uznał, iż naruszenia dokonywane przez skarżącego miały miejsce w I półroczu 2016. Nie ulega wątpliwości, iż jest to długi okres, który ewidentnie rzutuje na wysokość wymierzonej wobec skarżącego kary. Wnioski poczynione przez organ administracyjny są zbyt daleko idące, albowiem tak długiego okresu nie sposób ustalić na podstawie jednorazowej kontroli, która to obrazowała stan faktyczny zaistniały na dzień kontroli, dlatego też ustalenia inspekcji nie mogą przesądzać o zbieraniu przez skarżącego określonego rodzaju sprzętów, odpadów w okresie wcześniejszym. Precyzyjne ustalenie takiego okresu naruszeń wymaga zasięgnięcia wiadomości specjalnych a przede wszystkim zgromadzenia wyczerpującego materiału dowodowego, co w niniejszej sprawie ewidentnie nie nastąpiło. Wysokość kary administracyjnej za niewyposażenie miejsc magazynowania zużytego sprzętu w zadaszenie ustalona została przez organ administracyjny w oparciu m.in. kryterium stopnia szkodliwości naruszenia - zagrożenia dla środowiska poprzez zanieczyszczenie go spływami powierzchniowymi wód opadowych i przedostania się w ten sposób zanieczyszczonej wody opadowej do gleby lub bezpośrednio do atmosfery. Skarżący na terenie wykonywanej przez siebie działalności gromadził jedynie metale, obudowy a nie sprzęty zaolejone, które to mogłyby zawierać płyny niebezpieczne dla środowiska, a zatem nie ma możliwości, aby powstawały wycieki do ziemi bądź też wód powierzchniowych. Niezależnie od powyższego podkreślić jednak należy, iż cała powierzchnia, na której gromadzone są odpady jest szczelnie zabezpieczona, zabetonowana co stanowi zabezpieczenie dla ewentualnych przecieków. Ponadto odpady czy też pozostałości po sprzętach elektrycznych przechowywane są pod zadaszeniem, na co wskazuje dokumentacja fotograficzna przedłożona przez skarżącego. Co więcej stwierdzenie przecieków przez utwardzony w ten sposób teren oraz ewentualnego wpływ tych płynów na stan powierzchni ziemi oraz wód jest możliwe jedynie po zasięgnięciu wiedzy specjalistycznej. Pracownicy Inspekcji Ochrony Środowiska dokonując kontroli na nieruchomości przy ul. C. w S. nie posiadali wiadomości specjalnych co do sposobu badania wpływu wód opadowych przenikających do ziemi na tym terenie, ale przede wszystkim takich badań nie przeprowadzali. Nie jest zatem możliwe jednoznaczne stwierdzenie, że odpady zbierane przez skarżącego mają wpływ na stan środowiska w tym rejonie. Do stwierdzenia takich okoliczności winno się powołać biegłego specjalistę. Zgodnie bowiem z art. 84§1 k.p.a. gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii, w niniejszej sprawie zaś takie działanie organu nie miało miejsca. Mając na uwadze powyższe skarżący zdecydowanie kwestionuje ustalony wymiar kary w oparciu o czynniki wpływu gromadzonych odpadów na środowisko, dlatego że przenikanie takich płynów do ziemi i do wód powierzchniowych nie zostało stwierdzone żadnym wiarygodnym materiałem dowodowym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd rozpoznał skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na tej podstawie, iż sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolowanie działalności administracji publicznej pod kątem jej zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn. zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm. – zwanej dalej "P.p.s.a."). Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja wydana na podstawie art. 91 pkt 29 i 92 pkt 1 i 3 w zw. z art. 43 pkt 1ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym o elektronicznym. Zgodnie z tym przepisami karze pieniężnej podlega podmiot który wbrew art. 43 nie wyposaża miejsc w których jest magazynowany zużyty sprzęt w zadaszenie zapobiegające oddziaływaniu czynników atmosferycznych oraz w przypadku zużytego sprzętu zawierającego substancje ciekłe, które podczas uszkodzenia zużytego sprzętu mogą spowodować niekontrolowane wycieki ze środowiska w nieprzepuszczalne podłoża wraz z urządzeniami do likwidacji wycieków oraz w stosownym przypadku odstojnikami i odolejczami. Podstawę do takiej oceny była kontrola przeprowadzona przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w dniu 12 i 14 lipca 2016 r. a więc przez ten sam podmiot który wydał decyzję jako organ I instancji. W trakcie kontroli stwierdzono m.in. na terenie obiektu pryzmę o długości ok 13 m., wysokości ok. 6 m i podstawie ok 3 m z różnego rodzaju odpadami (rury, słupy metalowe, energetyczne, przewody metalowe, opakowania metalowe po substancjach ropopochodnych, wiaderka zanieczyszczone substancjami ropopochodnymi, pognieciony zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny w postaci kilkunastu szt. pralek do prania, kuchenki elektryczne, bębny z pralek do prania, panele elektroniczne, obudowy z pralek i kuchenek). Stan ten odzwierciedlały także fotografie stanowiące załącznik do protokołu. Podstawę prawną do przeprowadzenia kontroli stanowił art. 9 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (D.U. 2013, poz. 686 ze zm.) a podstawę do sporządzenia protokołu art. 11 ust. 1 tej samej ustawy. Protokół sporządzony na podstawie upoważnienia ustawowego, w przewidzianej prawem formie i przez legitymowanych do tego rodzaju czynności pracowników organu stanowi, zgodnie z 76 § 1 K.p.a. dokument urzędowy na okoliczność tego co zostało w tym dokumencie stwierdzone. Oczywiście możliwe jest, zgodnie z art. 76 § 3 K.p.a. przeprowadzenie dowodu przeciwko tego rodzaju dokumentowi, co jednak nie miało miejsca w tym wypadku. Skarżący poza powołaniem się na nierzetelność tego dowodu nie przedstawił innych wiarygodnych dowodów którymi mógłby tę treść i wnioski w nim zawarte podważyć. Oznacza to, że protokół kontroli stanowił wiarygodny dowód na okoliczność istotnych w sprawie okoliczności faktycznych w tym związanych ze sposobem gromadzenia sprzętu na pryzmie i na jego podstawie organ ustalił istotne okoliczności faktyczne sprawy. Jak wynikało z protokołu skarżący na pryźmie magazynował zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny. Zgodnie z art. 4 pkt 13 u.o.z.s.e.e. pod pojęciem "sprzętu rozumie się urządzenie, którego prawidłowe działanie jest uzależnione od dopływu prądu elektrycznego lub od obecności pól elektromagnetycznych, oraz urządzenie mogące służyć do wytwarzania, przesyłu lub pomiaru prądu elektrycznego lub pól elektromagnetycznych, które są zaprojektowane do użytku przy napięciu elektrycznym nieprzekraczającym 1000 V dla prądu przemiennego oraz 1500 V dla prądu stałego". Z kolei podmiotem zbierającym zużyty sprzęt – zgodnie z art. pkt 23 tej ustawy jest podmiot wykonujący działalność gospodarczą w zakresie zbierania zużytego sprzętu, który posiada decyzję w zakresie gospodarki odpadami zezwalającą na zbieranie zużytego sprzętu. Pod pojęciem "zużyty sprzęt" (pkt 24) - rozumie się sprzęt stanowiący odpady w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, łącznie ze wszystkimi częściami składowymi, podzespołami i materiałami eksploatacyjnymi stanowiącymi część sprzętu w momencie pozbywania się go. Definicję odpadu zawiera ww ustawa o odpadach (t.j.Dz.U.2018.21). Odpadem jest każda substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Oznacza to, że przedmioty które można zakwalifikować jako odpad a więc te których posiadacz się wyzbył a których działanie jest uzależnione od dopływu prądu elektrycznego lub od obecności pól elektromagnetycznych, oraz urządzenie mogące służyć do wytwarzania, przesyłu lub pomiaru prądu elektrycznego lub pól elektromagnetycznych, które są zaprojektowane do użytku przy napięciu elektrycznym nieprzekraczającym 1000 V dla prądu przemiennego oraz 1500 V dla prądu stałego stanowi zużyty sprzęt elektryczny lub elektroniczny. Tym samym pralki, kuchenki elektryczne, bębny od tych pralek, panele elektroniczne z pralek trafnie zakwalifikował organ jaki odpady o kodzie 16214 i 160216. Za zużyty sprzęt uznaje się sprzęt w całości lub części a więc także elementy które nie są z nim związane w czasie kiedy staje się odpadem ale które stanowiły wcześniej element tego sprzętu. Za takim rozumieniem pojęcia zużyty sprzęt elektryczny lub elektroniczny przemawia treść art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach w zw. z art. 4 pkt 24 omawianej ustawy, który to przepis w sposób nie budzący wątpliwości jako sprzęt zużyty wskazuje sprzęt jako całość ale i jego części składowe i podzespoły, co oznacza, że każdy element który wcześniej (przed staniem się przez niego odpadem) był jego częścią składową – mieści się w pojęciu zużytego sprzętu elektrycznego lub elektronicznego. Tego rodzaju zużyty sprzęt, zgodnie z art. 43 ust. 2 i 3 u.o.z.s.e.e. musi być zabezpieczony zadaszeniem zapobiegającym oddziaływaniu czynników atmosferycznych a gdy mamy do czynienia ze zużytym sprzętem zawierającym substancje ciekłe, które podczas uszkodzenia zużytego sprzętu mogą spowodować niekontrolowane wycieki do środowiska - w nieprzepuszczalne podłoża wraz z urządzeniami do likwidacji wycieków oraz, w stosownym przypadku, odstojnikami i odolejaczami i utwardzone podłoże. Nie chodzi przy tym o to, jak zdaje się wywodzić skarżący, że na terenie obiektu na którym prowadzona jest działalność gospodarcza istnieje utwardzony teren z zadaszeniem. Oczywistym jest w świetle art. 43 u.o.z.s.e.e., że to zużyty sprzęt ma być w takim miejscu przechowywany. Analiza treści protokołu i zdjęć bez wątpienia wskazuje, że zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny oraz elementy pochodzące z tego sprzętu (panele, kable) nie był przechowywany pod zadaszeniem. Znaczy to, że organ prawidłowo ustalił, że skarżący magazynował tego rodzaju sprzęt z naruszeniem art. 43 pkt 1 u.o.z.s.e.e. i w związku z tym ma do niego zastosowanie art. 91 pkt 29 tej ustawy. Odnosząc się natomiast do kwestii związanej z ustaleniem okresu naruszenia, który wg organu II instancji dotyczył I półrocza 2016 r. należy wskazać, że kontrola obejmowała okres 2015 r. i I półrocze 2016 r. – co potwierdza treść protokołu. Zgodnie z tym co zostało wyjaśnione wyżej ustalenia kontrolne zawarte w protokole nie zostały przez stronę skarżącą skutecznie podważone. Oznacza to, że w świetle tego dowodu okresem naruszenia (poza 2015 r. który z przyczyn wskazanych szczegółowo w uzasadnieniu decyzji organu II instancji nie był brany pod uwagę) był okres I półrocza 2016 r. Skarżący mógł przecież w ramach przysługujących mu uprawnień związanych z przeprowadzoną kontrolą odmówić jego podpisania czy przestawić w toku kontroli swe odmienne stanowisko w formie zastrzeżeń do protokołu – (art. 11 ust 2 i 3 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska). Skoro tego nie uczynił należy uznać, że ustalenia kontroli, także w zakresie okresu naruszenia, były zgodne z zastaną sytuacją faktyczną. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut braku przeprowadzenia oględzin przedmiotowej nieruchomości oraz zarzut nie dopuszczenia dowodu z opinii biegłych. Po pierwsze pracownicy Inspektoratów Ochrony Środowiska jako organu wyspecjalizowanego posiadają wystarczające kompetencje merytoryczne które pozwalają im na ocenę sytuacji faktycznej będące przedmiotem niniejszej sprawy. Po drugie, oględziny zostały przeprowadzone przez takiego rodzaju pracowników tego samego organu który wydał decyzję (I instancja), co skutkuje brakiem jakiejkolwiek potrzeby ponowienia tego dowodu, tym bardziej, że z czynności tych sporządzono dokumentację fotograficzną. Niezasadny jest również zarzut dotyczący braku podstaw do informowania przez skarżącego Prezydenta [...]. o rozpoczętej działalności gospodarczej w zakresie zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Skarżący wywodził, że gromadził jedynie metale stanowiące obudowy tych urządzeń i zajmował się wyłącznie sprzedażą rud i metali, na co miał stosowne pozwolenie i co było odzwierciedlone w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Wskazać należy, że strona posiadała zezwolenie na zbieranie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego – decyzja Starosty [...]. z [...] lipca 2013 r nr [...] – kod 160214 – zużyte urządzenia inne niż wymienione w 160209 do 160213 -zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów ( z Dz.U.2014.1923). Zgodnie z tym co zostało wyjaśnione wcześniej skarżący był w rozumieniu u.o.z.s.e.e zbierającym zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny, gdyż posiadała stosowną decyzję na zbieranie. W związku z tym miała, zgodnie z art. 45 ust. 1 tej ustawy obowiązek przekazania wójtowi, burmistrzowi albo prezydentowi miasta, właściwemu ze względu na miejsce wykonywania działalności gospodarczej, w terminie 30 dni od dnia podjęcia działalności, informacji zawierającej: 1) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby zbierającego zużyty sprzęt; 2) adresy punktów zbierania zużytego sprzętu, z wyłączeniem punktów sprzedaży sprzętu oraz punktów serwisowych. Przedmiotowa ustawa weszła w życie 1 stycznia 2016 r. a więc strona mimo tego że tego rodzaju działalność prowadziła wcześniej musiała zastosować sią do nowych regulacji prawnych tj. poinformować Burmistrza [...]. o prowadzeniu tego rodzaju działalności. Miała na to 30 dni. Termin ten upłyną zatem 31 stycznia 2016r. Do daty kontroli skarżąca nie wykonała tego obowiązku – czemu zresztą nie zaprzecza. To że wcześniej, na gruncie ustawy z 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym nie miałaby takiego obowiązku, nie oznacza, że nie obowiązują ją przepisy nowej ustawy. Zasada bezpośredniego działania ustawy nowej, przy braku przepisów przejściowych regulujących tę kwestię, nakazuje stosowanie wprost przepisu art. 45 ust. 1 ustawy nowej. Przyjęcie stanowiska skarżącego o braku podstaw do wskazanego w tym przepisie działania ze strony zbierającego zużyty sprzęt prowadziłoby do sytuacji w której zgłaszaniu podlegałyby wyłącznie te podmioty które rozpoczęły działalność w tym zakresie począwszy od 1 stycznia 2016 r. a w konsekwencji do nieujawnienia tych podmiotów które taką działalność prowadziły wcześniej. W dalszym aspekcie do sytuacji w której organy nie miałby wiedzy na temat takiego rodzaju podmiotów w związku z czym nie podlegałyby one kontroli w myśl ustawy nowej. Takie stanowisko jest nie do zaakceptowania w państwie prawa i narusza konstytucyjną zasadę równości podmiotów. Organ w sposób prawidłowy zebrał materiał dowodowy a następnie go ocenił a uzasadnienie rozstrzygnięcia spełnia wymogi art. 107 § 3 K.p.a. Organ właściwe i zgodnie z zasadami ustawowymi w określił wysokość nałożonej kary biorąc pod uwagę przy jej wymierzaniu wszystkie istotne okoliczności sprawy, co znalazło odzwierciedlenie w treści uzasadnienia. W tym stanie faktycznym i prawnym Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne. Sąd nie stwierdził aby organ dopuścił się naruszenia innych przepisów, które to naruszenia powinien brać pod rozwagę z urzędu. Z tych względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w wyroku. ----------------------- 20