IV SA/Wa 2574/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Paweł Dańczak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 maja 2020 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] przedmiocie postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić na rzecz J. S. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 164 (sto sześćdziesiąt cztery) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego. Zarządzeniem 12 lutego 2020 r. strona skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi przez nadesłanie 1 odpisu skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem własnoręcznym podpisem – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Postępowanie sądowoadministracyjne może się toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej i skutecznie wniesionej skargi. Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza więc analiza wymogów jej dopuszczalności. Natomiast zgodnie z treścią art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Pismo strony powinno zawierać m.in. jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych (art. 47 § 1 p.p.s.a.). Kwestia nieprzedłożenia odpisów pism procesowych był zaś przedmiotem uchwały składu 7 sędziów NSA z 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13, w której wskazano, że nieprzedłożenie wymaganych odpisów skargi jest brakiem istotnym, czyli takim, który uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu. Analiza akt wskazuje, że wezwanie do uzupełnia braków skargi pozostawiono ze skutkiem doręczenia 4 marca 2020 r., ponieważ strona skarżąca nie podjęła przesyłki sądowej z placówki operatora pocztowego, mimo dwukrotnej awizacji pod adresem wskazanym w skardze. Ostatni dzień terminu do uzupełnienia braków formalnych przypadał zatem na 11 marca 2020 r., ale do dnia orzekania w sprawie wezwanie Sądu pozostało bez odpowiedzi. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.