IV SA/Wa 2577/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.), Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska, asesor WSA Paweł Dańczak, Protokolant st. sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...], Generalny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2019 r., nr [...], w sprawie wymierzenia "[...]" Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] (dalej "Spółka "[...]" lub "Spółka") administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 54.719 zł za przekroczenie w porze dnia w okresie od 31 marca do 27 listopada 2016 r. dopuszczalnego poziomu hałasu określonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] oraz administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 148.289 zł za przekroczenie w porze nocy w tym samym okresie dopuszczalnego poziomu hałasu określonego wskazaną wyżej decyzją Starosty [...]. Stan sprawy przedstawiał się następująco: Decyzją z dnia [...] maja 2019 r., nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wymierzył Spółce "[...]" administracyjną karę pieniężną w wysokości 54.719 zł za przekroczenie w porze dnia w okresie od 31 marca do 27 listopada 2016 r. dopuszczalnego poziomu hałasu określonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] oraz administracyjną karę pieniężną w wysokości 148.289 zł za przekroczenie w porze nocy w tym samym okresie dopuszczalnego poziomu hałasu określonego tą samą decyzją Starosty. Pismem z 13 czerwca 2019 r. Spółka "[...]", reprezentowana przez radcę prawnego, odwołała się od powyższej decyzji, zarzucając jej: 1. wydanie w sytuacji, gdy w obrocie prawnym istnieje już decyzja ostateczna, wydana na podstawie tego samego stanu prawnego i faktycznego, tj. decyzja [...] WIOŚ z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], co skutkuje nieważnością całego postępowania; 2. wydanie z naruszeniem przepisów art. 299 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (dalej "ustawa Poś"), przez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że stwierdzając przekroczenie lub naruszenie dopuszczalnych norm poziomu hałasu [...] WIOŚ zawsze wydaje dwie niezależne od siebie decyzje w przypadku zarówno dokonania kontroli przez organ, jak i pomiarów dokonanych przez podmiot korzystający ze środowiska, gdy w przedmiotowej sprawie możliwe było przeprowadzenie postępowania i wydania decyzji tylko w oparciu o art. 299 ust. 1 pkt 1; 3. wydanie z naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 6, art. 7 w związku z art. 77 § 1, art. 8, art. 78 § 1 i 2 oraz art. 80 kpa, m.in. poprzez nieuwzględnienie przy wydawaniu decyzji złożonych wniosków, pominięcie przy wydawaniu decyzji całokształtu materiału dowodowego, co doprowadziło do wydania decyzji z naruszeniem zasad praworządności organów administracji i zaufania do organów administracji, jak również poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem zasad praworządności i zaufania do organów administracji; 4. naruszenie art. 311 ust. 2 i 3 ustawy Poś w związku z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 września 2001 r. w sprawie wysokości jednostkowych stawek kar za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu (Dz. U. Nr 120, poz. 1285), w treści uwzględniającej obwieszczenie Ministra Środowiska z dnia 8 września 2015 r. w sprawie wysokości stawek kar za przekroczenie warunków wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi oraz za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu na rok 2016 (M. P. z 2015 r. poz. 904), przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż obliczanie wysokości kary biegnącej powinno następować na podstawie progresji globalnej. W związku w powyższymi zarzutami Spółka wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji, poprzez jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania organu I instancji w całości. W toku postępowania odwoławczego Główny Inspektor Ochrony Środowiska ustalił, że decyzją Starosta [...] z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], ustalono, iż dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, przylegających do zakładu Spółki "[...]" dopuszczalny poziom hałasu emitowanego przez zakład do środowiska nie może być większy jak: - 50 dB w przedziale czasu odniesienia równym 8 najmniej korzystnym godzinom dnia kolejno po sobie następującym, to jest od godziny 6.00 do godziny 22.00; - 40 dB w przedziale czasu odniesienia równym 1 najmniej korzystnej godzinie nocy, to jest od godziny 22.00 do godziny 6.00. Powyższą decyzją Starosta [...] zobowiązał też Spółkę "[...]" do podjęcia działań, mających na celu ograniczenie poziomu hałasu emitowanego do środowiska, a następnie do przedstawienia Staroście [...] i [...] WIOŚ wyników pomiarów hałasu, wykonanych przez akredytowane laboratorium. W piśmie z dnia 14 czerwca 2016 r., skierowanym do Starosty [...] i przekazanym do wiadomości [...] WIOŚ, Spółka poinformowała, iż podjęła działania mające na celu ograniczenie poziomu hałasu emitowanego do środowiska, jednakże nie przyniosły one oczekiwanych rezultatów. Załączone do powyższego pisma wyniki pomiarów hałasu, przedstawione w sprawozdaniu z badań nr [...], przeprowadzonych w dniu [...] marca 2016 r. przez akredytowane Laboratorium Badawcze [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...] (dalej "Laboratorium Spółki [...]"), wykazały zarówno w porze dnia, jak i w porze nocy, przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu, określonego decyzją Starosty [...]. Biorąc powyższe pod uwagę, Spółka rozpoczęła działania inwestycyjne mające na celu doprowadzenie do zgodności z wymaganiami prawnymi w zakresie emisji hałasu i nawiązała współpracę z profesjonalną firmą, gwarantującą skuteczność zaprojektowanych i zrealizowanych zabezpieczeń. Po analizie powyższego sprawozdania z badań, pismem z dnia 6 lipca 2016 r. [...] WIOŚ poinformował Spółkę "[...]" na podstawie art. 305 ust. 1 ustawy Poś, o stwierdzeniu od dnia 31 marca 2016 r. przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu określonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] – o 12,4 dB w porze dnia oraz o 22,9 dB w porze nocy. Ponadto [...] WIOŚ poinformował Spółkę, iż zgodnie z art. 305 ust. 4 ustawy Poś, w przypadku, o którym mowa w art. 305 ust. 1 ustawy Poś, wojewódzki inspektor ochrony środowiska, wymierza karę za stwierdzone w roku kalendarzowym przekroczenia, uwzględniając zmiany stawek kar, o których mowa w art. 304, w okresie objętym karą. Pismem z 29 lipca 2016 r. Spółka poinformowała [...] WIOŚ o rozpoczęciu inwestycji polegającej na zaprojektowaniu, wykonaniu oraz montażu zabezpieczeń akustycznych dla wytypowanych źródeł hałasu, zlokalizowanych na terenie zakładu przy ul. [...] w [...] oraz o wyłączeniu głównego źródła hałasu jakim jest filtr cyklonowy "[...]", a tym samym o zatrzymaniu pracy wydziału [...] w porze nocy. Jednocześnie Spółka oświadczyła, że w przypadku, kiedy konieczne będzie zapewnienie ciągłości dostaw, nastąpi uruchomienie instalacji filtra cyklonowego "[...]" w porze nocy. Do przedmiotowego pisma Spółka załączyła sprawozdanie z badań nr [...], wykonanych w dniu [...] lipca 2016 r. w porze nocy przez akredytowane Laboratorium Spółki [...], dotyczące pomiarów hałasu emitowanego do środowiska z zakładu w [...]. Na podstawie powyższych wyników pomiarów hałasu, [...] WIOŚ stwierdził, że w przypadku, gdy filtr cyklonowy "[...]" nie jest włączony, przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w porze nocy, określonego decyzją Starosty [...], wynosi 9,3 dB. Powyższe ustalenia dotyczące wielkości stwierdzonego w porze nocy na podstawie wyników pomiarów hałasu, przedstawionych w sprawozdaniu z badań nr [...], przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu określonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], zostały zawarte w protokole kontroli nr [...], przeprowadzonej przez [...] WIOŚ w dniach od [...] listopada do [...] grudnia 2016 r. W jej ramach ustalono, iż w zakładzie w [...] trwały prace inwestycyjne związane z wyciszeniem instalacji i urządzeń. W dniu [...] listopada 2016 r. odbył się odbiór techniczny zabudowy filtra oraz wygłuszenia czerpni i wyrzutni ze sprężarkowni. W ramach powyższej kontroli akredytowane Laboratorium [...] w [...] wykonało w dniu [...] listopada 2016 r. w porze dnia i w porze nocy pomiary hałasu emitowanego do środowiska z zakładu w [...]. W porze dnia nie stwierdzono przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu określonego decyzją Starosty [...]. Natomiast stwierdzone w porze nocy przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu o 9,7 dB było podstawą do wydania przez [...] WIOŚ decyzji z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], ustalającej Spółce "[...] wymiar kary biegnącej w wysokości 234,74 zł, za przekroczenie o 9,7 dB w porze nocy dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku, emitowanego do środowiska przez instalacje i urządzenia znajdujące się na terenie zakładu położonego przy ul. [...] w [...] oraz ustalającej termin, od którego kara biegnąca będzie naliczana, tj. od 28 listopada 2016 r. Jak wynika z dokumentów sprawy, w postępowaniu prowadzonym w związku z wnioskiem Spółki z dnia 21 września 2018 r. o zaprzestanie naliczania kary biegnącej, orzeczonej powyższą decyzją [...] WIOŚ z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], [...] WIOŚ poczynił szczegółowe ustalenia odnośnie czasu trwania przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu, stwierdzonego na podstawie pomiarów, do których Spółka została zobowiązana decyzją Starosty [...]. Pismem z dnia 12 marca 2019 r. Spółka "[...]" została zawiadomiona o wszczęciu postępowania w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za stwierdzone na podstawie obowiązkowych pomiarów hałasu przedstawionych przez Spółkę przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu określonego decyzją Starosty [...], emitowanego do środowiska przez urządzenia i instalacje znajdujące się w zakładzie w [...], w okresie od 31 marca do 27 listopada 2016 r. Pismem z dnia 3 kwietnia 2019 r. Spółka "[...]", reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 w związku z art. 156 1 pkt 3 kpa. W opinii Spółki, decyzją z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], [...] WIOŚ zdecydował zarówno w sposób pozytywny, że termin naliczania kary biegnie od dnia 28 listopada 2016 r., ale także w sposób negatywny, poprzez niepodjęcie decyzji o wymiarze kary za okres wcześniejszy, który był znany organowi w dniu wydania decyzji, która stała się decyzją ostateczną. Dlatego też wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej za okres od 31 marca do 27 listopada 2016 r. zostało już rozstrzygnięte we wspomnianej decyzji z [...] marca 2017 r., poprzez brak wymierzenia kary za okres sprzed 28 listopada 2016 r. Następnie pismem z dnia 25 kwietnia 2019 r. [...] WIOŚ zawiadomił pełnomocnika Spółki o zakończeniu zbierania dowodów i materiałów w sprawie, a w dniu 6 maja 2019 r. w siedzibie Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...] pełnomocnik Spółki zapoznał się z dokumentami sprawy i w efekcie pismem z 10 maja 2019 r. ponownie wniósł o umorzenie przedmiotowego postępowania na podstawie art. 105 § 1 kpa. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, na podstawie art. 298 ust. 1 pkt 5, art. 299 ust. 1 pkt 2 oraz art. 305 ust. 1 i 4 ustawy Poś oraz przepisów załącznika nr 5 do obwieszczenia Ministra Środowiska z dnia 8 września 2015 r. w sprawie wysokości stawek kar za przekroczenie warunków wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi oraz za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu, na rok 2016 (M. P. z 2015 r. poz. 904), [...] WIOŚ wydał decyzję z dnia [...] maja 2019 r., nr [...]. W ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, decyzja organu I instancji nie narusza przepisów, stanowiących podstawę do jej wydania. Organ odwoławczy wziął pod uwagę, że decyzja [...] WIOŚ z dnia [...] marca 2017 r. o ustaleniu kary biegnącej nie obejmuje okresu, którego dotyczy aktualna decyzja z [...] maja 2019 r. Wprawdzie za uchybienie uznano, iż [...] WIOŚ wszczął przedmiotowe postępowanie dopiero po przeszło dwóch latach, od kiedy stwierdził przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu, a także oparcie się przez organ I instancji na materiale dowodowym zebranym w postępowaniu prowadzonym z wniosku Spółki o zaprzestanie naliczania kary biegnącej, to jednak nie może to powodować odstąpienia od ustalenia administracyjnej kary pieniężnej za przekroczenia norm hałasu za wcześniejszy okres. Sama wysokość aktualnej kary została ustalona prawidłowo, w oparciu o obowiązujące przepisy. Także błędne jest twierdzenie Spółki, iż sprawa wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w okresie od 31 marca do 27 listopada 2016 r. została rozstrzygnięta decyzją [...] WIOŚ z dnia [...] marca 2017 r., oraz że decyzja z [...] maja 2019 r. i z [...] marca 2017 r. wydane zostały na podstawie tego samego stanu prawnego i faktycznego. Równie nietrafny jest zarzut Spółki dotyczący pominięcia wniosku o umorzenie przedmiotowego postępowania na podstawie art. 105 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 3 kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inna decyzją ostateczną. Dodatkowo, Główny Inspektor Ochrony Środowiska zbadał, czy występują przesłanki zobowiązujące go do odstąpienia od nałożenia kary uznając, że nie ma podstaw do odstąpienia od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu. Organ wyjaśnił, na jakich dowodach oparł się, rozstrzygając sprawę i w konsekwencji utrzymał w mocy decyzję [...] WIOŚ z dnia [...] maja 2019 r. W skardze na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Spółka "[...]", reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżyła ją w całości i zarzuciła jej: a) naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z 16 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 3 i w związku z 105 § 1 kpa, poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy w obrocie prawnym istnieje już decyzja ostateczna wydana na podstawie tego samego stanu prawnego i faktycznego, tj. decyzja z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], co skutkowało nieważnością postępowania pierwszoinstancyjnego; b) naruszenie art. 299 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy Poś, przez ich nieprawidłową wykładnię i przyjęcie, że Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, stwierdzając przekroczenie lub naruszenie dopuszczalnych norm poziomu hałasu zawsze wydaje dwie niezależne od siebie decyzje w przypadku zarówno dokonania kontroli przez organ jak i pomiarów dokonanych przez podmiot korzystających ze środowiska, gdy w przedmiotowej sprawie możliwe było przeprowadzenie postępowania i wydanie decyzji tylko w oparciu o art. 299 ust. 1 pkt 1; c) naruszenie art. 311 ust. 2 i 3 Poś w związku z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 września 2001 r. w sprawie wysokości jednostkowych stawek kar za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu (Dz. U. Nr 120, poz. 1285), w treści uwzględniającej obwieszczenie Ministra Środowiska z dnia 8 września 2015 r. w sprawie wysokości stawek kar za przekroczenie warunków wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi oraz za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu na rok 2016 (M. P. z 2015 r. poz. 904), przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż obliczanie wysokości kary biegnącej powinno następować na podstawie progresji globalnej; d) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 6, art. 7 w związku z art. 77 § 1, art. 7a, art. 8, art. 11, art. 80 i art. 81 kpa, m.in. poprzez nieuwzględnienie przy wydawaniu decyzji złożonych wniosków, pominięcie przy wydawaniu decyzji całokształtu materiału dowodowego, co doprowadziło do wydania decyzji z naruszeniem zasady praworządności i zaufania do organów administracji, jak również poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem zasady praworządności i zaufania do organów administracji. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej "ppsa"), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 ppsa, rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach. Podnieść w tym miejscu należy, że Sąd w całości podzielił ustalenia organów obu instancji i wyrażoną przez nie ocenę prawną stanu faktycznego. Zastosowanie w przedmiotowej sprawie znajdują przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2019 r. poz. 1396 ze zm.). Zgodnie z art. 298 ust. 1 pkt 5 ustawy Poś, kary pieniężne wymierza wojewódzki inspektor ochrony środowiska, za przekroczenie określonych w decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu lub pozwoleniu, o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1 (pozwolenie zintegrowane) – poziomów hałasu. Ponadto, w myśl art. 299 ust. 1 ustawy Poś, wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza przekroczenie lub naruszenie na podstawie: 1) kontroli, a w szczególności dokonanych w ich trakcie pomiarów lub za pomocą innych środków dowodowych; 2) pomiarów prowadzonych przez podmiot korzystający ze środowiska, obowiązany do dokonania takich pomiarów. Fakt, w jakim trybie i na podstawie jakich dowodów, wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza przekroczenie lub naruszenie (w rozpatrywanym przypadku przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu określonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...]), ma wpływ na sposób ustalania kary za stwierdzone przekroczenie. Prawo ochrony środowiska wyodrębnia dwa sposoby postępowania w zależności od tego, czy przekroczenie zostało stwierdzone na podstawie kontroli, a w szczególności dokonanych w ich trakcie pomiarów lub za pomocą innych środków dowodowych, czy też na podstawie pomiarów prowadzonych przez podmiot korzystający ze środowiska, obowiązany do dokonania takich pomiarów. Zgodnie z art. 300 ust. 1 ustawy Poś, po stwierdzeniu przekroczenia lub naruszenia na podstawie kontroli, o której mowa w art. 299 ust. 1 pkt 1, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wydaje decyzję ustalającą wymiar kary biegnącej. Następnie, zgodnie z art. 302 ust. 1 tej ustawy, wojewódzki inspektor ochrony środowiska podejmuje, na podstawie ostatecznych decyzji określających wymiar kary biegnącej, decyzję o wymierzeniu kary: 1) za okres do ustania przekroczenia lub naruszenia – po stwierdzeniu z urzędu lub na wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska, że przekroczenie lub naruszenie ustało, albo 2) za okres do dnia 31 grudnia każdego roku – jeżeli do tego dnia przekroczenie lub naruszenie nie zostało usunięte. Powyższy sposób postępowania nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż jej przedmiotem jest ustalenie Spółce "[...]" administracyjnej kary pieniężnej za przekroczenie w porze dnia i w porze nocy w okresie od 31 marca do 27 listopada 2016 r. dopuszczalnego poziomu hałasu określonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2015 r., co zostało stwierdzone na podstawie pomiarów hałasu, do których Spółka została zobowiązana tą decyzją (Starosta [...] zobowiązał Spółkę m.in. do przedstawienia mu i [...] WIOŚ wyników pomiarów hałasu, wykonanych przez akredytowane laboratorium). Jak wynika z dokumentów sprawy, Spółka wypełniła powyższy obowiązek i przy piśmie z dnia 14 czerwca 2016 r., skierowanym do Starosty [...] i przekazanym do wiadomości [...] WIOŚ, przedstawiła w sprawozdaniu z badań nr [...] wyniki pomiarów hałasu przeprowadzonych w dniu 31 marca 2016 r. w porze dnia i w porze nocy przez Laboratorium Spółki [...]. Następnie pismem z 29 lipca 2016 r. Spółka poinformowała [...] WIOŚ o rozpoczęciu inwestycji, polegającej na zaprojektowaniu, wykonaniu oraz montażu zabezpieczeń akustycznych dla wytypowanych źródeł hałasu zlokalizowanych na terenie zakładu przy ul. [...] w [...] oraz o wyłączeniu głównego źródła hałasu jakim jest filtr cyklonowy "[...]", a tym samym o zatrzymaniu pracy wydziału [...] w porze nocy. Do powyższego pisma Spółka załączyła sprawozdanie z badań nr [...] z pomiarów hałasu emitowanego do środowiska z zakładu w [...] wykonanych w dniu [...] lipca 2016 r. w porze nocy przez akredytowane Laboratorium Spółki [...], w sytuacji gdy filtr cyklonowy "[...]" nie jest włączony. W powyższej sytuacji [...] WIOŚ był zobligowany do podjęcia działań w trybie art. 299 ust. 1 pkt 2 ustawy Poś. Z art. 305 ust. 1 ustawy Poś wynika zaś, że wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza przekroczenie warunków korzystania ze środowiska na podstawie, o której mowa w art. 299 ust. 1 pkt 2, jeżeli: 1) podmiot korzystający ze środowiska prowadzi wymagane pomiary wielkości emisji; 2) spełnione są warunki określone w art. 147a (dotyczące wykonania pomiarów wielkości emisji lub innych warunków korzystania ze środowiska, w tym pobierania próbek, przez akredytowane laboratorium (...). Obydwa wskazane wyżej warunki zostały spełnione, gdyż Spółka wywiązała się z obowiązku wykonania pomiarów, do których została zobowiązana, a ponadto zarówno pomiary przeprowadzone w dniu [...] marca 2016 r. w porze dnia i w porze nocy, jak i pomiary przeprowadzone w dniu [...] lipca 2016 r. w porze nocy, wykonane zostały przez Laboratorium Spółki [...], posiadające Certyfikat Akredytacji Laboratorium Badawczego nr [...] wydany przez Polskie Centrum Akredytacji na wykonywanie pomiarów hałasu, zgodnie z metodyką referencyjną zawartą w załączniku nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. poz. 1542 ze zm.). Ze sprawozdania z badań nr [...] jednoznacznie wynika, iż poziom hałasu stwierdzony w dniu [...] marca 2016 r. w porze dnia, podczas pracy urządzeń w zakładzie przy ul. [...] w [...], w tym filtra cyklonowego "[...]", w punkcie pomiarowym nr 1 wynosił 62,4 dB i przekraczał dopuszczalny poziom hałasu o 12,4 dB, natomiast poziom hałasu stwierdzony w punkcie pomiarowym nr 2 wynosił 53,1 dB i przekraczał dopuszczalny poziom hałasu o 3,1 dB. Poziom hałasu stwierdzony w dniu [...] marca 2016 r. w porze nocy w punkcie pomiarowym nr 1 wynosił 62,9 dB i przekraczał dopuszczalny poziom hałasu o 22,9 dB, natomiast poziom hałasu stwierdzony w punkcie pomiarowym nr 2 wynosił 53,3 dB i przekraczał dopuszczalny poziom hałasu o 13,3 dB. Jak wynika z dokumentów sprawy, pismem z dnia 6 lipca 2016 r. [...] WIOŚ poinformował Spółkę "[...]", na podstawie art. 305 ust. 1 ustawy Poś, o stwierdzeniu od dnia 31 marca 2016 r. przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu określonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2015 r. o 12,4 dB w porze dnia oraz o 22,9 dB w porze nocy. Zgodnie z art. 315 ust. 2 ustawy Poś, przy ustalaniu wymiaru kary biegnącej za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu przyjmuje się przekroczenie w punkcie pomiarowym, w którym ma ono wartość najwyższą dla pory dnia lub pory nocy. Powyższą regułę należy zastosować odpowiednio do ustalania kary pieniężnej za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu stwierdzonego na podstawie pomiarów, do których zobowiązany jest podmiot korzystający ze środowiska, aby nie było wątpliwości za jaką wielkość przekroczenia należy wymierzyć karę w sytuacji, gdy przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu stwierdzono w dwóch punktach pomiarowych, co miało miejsce w przypadku pomiarów przedstawionych w sprawozdaniu z badań nr [...]. Ze sprawozdania z badań nr [...], przekazanego [...] WIOŚ przez Spółkę przy piśmie z dnia 29 lipca 2016 r. jednoznacznie wynika, iż poziom hałasu stwierdzony w dniu [...] lipca 2016 r. w porze nocy, podczas pracy urządzeń w zakładzie przy ul. [...] w [...], ale bez filtra cyklonowego "[...]" – w punkcie pomiarowym nr 1 wynosił 49,3 dB i przekraczał dopuszczalny poziom o 9,3 dB, natomiast poziom hałasu stwierdzony w punkcie pomiarowym nr 2 wynosił 39,8 dB i nie przekraczał dopuszczalnego poziomu hałasu, określonego powyższa decyzją Starosty [...]. O ocenie powyższych pomiarów hałasu oraz o wielkości stwierdzonego na ich podstawie przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu, Spółka została poinformowana w ustaleniach kontroli przeprowadzonej przez [...] WIOŚ w dniach od [...] listopada do [...] grudnia 2016 r., zakończonej protokołem kontroli nr [...]. Pomiary kontrolne hałasu wykonane w ramach powyższej kontroli potwierdziły, że w porze dnia nie występuje już przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu, natomiast w porze nocy przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu wynosiło 9,7 dB, co zostało potwierdzone ostateczną decyzją [...] WIOŚ, z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], ustalającą Spółce "[...]" wymiar kary biegnącej w wysokości 234,74 zł za przekroczenie o 9,7 dB w porze nocy dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku, emitowanego do środowiska przez instalacje i urządzenia znajdujące się na terenie zakładu położonego przy ul. [...] w [...]. Biorąc powyższe pod uwagę, [...] WIOŚ zgodnie z prawem, pismem z dnia 12 marca 2019 r., na podstawie art. 61 § 4 kpa w związku z art. 305 ust. 4 ustawy Poś, wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia Spółce "[...]" administracyjnej kary pieniężnej za stwierdzone na podstawie przedstawionych przez nią obowiązkowych pomiarów hałasu, przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu określonego decyzją Starosty [...], emitowanego do środowiska przez urządzenia i instalacje znajdujące się w zakładzie w [...] w okresie od 31 marca do 27 listopada 2016 r. Zgodnie z art. 305 ust. 4 ustawy Poś, w przypadku stwierdzenia przekroczenia warunków korzystania ze środowiska (w rozpatrywanym przypadku decyzji Starosty [...]) na podstawie pomiarów prowadzonych przez podmiot korzystający ze środowiska obowiązany do wykonania takich pomiarów, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wymierza karę za przekroczenie stwierdzone w roku kalendarzowym, uwzględniając zmiany stawek opłat i kar, o których mowa w art. 304, w okresie objętym karą. Rzeczywiście, uchybieniem organu I instancji było to, iż wszczął przedmiotowe postępowanie dopiero po przeszło dwóch latach, od kiedy stwierdził przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu określonego decyzją Starosty [...], gdyż zgodnie z przepisami art. 35 § 1 kpa, organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Należy jednak wyjaśnić, iż uchybienie to nie może być powodem do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż przepisy ustawy Poś nie wskazują określonego terminu na wydanie decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej za stwierdzone przekroczenie lub naruszenie na podstawie pomiarów prowadzonych przez podmiot korzystający ze środowiska, obowiązany do wykonania takich pomiarów. Jednocześnie należy stwierdzić, iż biorąc pod uwagę art. 281 ust. 1 ustawy Poś, zgodnie z którym do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (...), w niniejszej sprawie nie nastąpiło przedawnienie prawa do wydania przedmiotowej decyzji. Sąd podzielił także stanowisko organu, iż uchybieniem [...] WIOŚ było również to, że dowody dotyczące trwania przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu w porze dnia i w porze nocy w okresie od 31 marca do 27 listopada 2016 r. zebrał nie w przedmiotowym postępowaniu, tylko w postępowaniu prowadzonym w związku z wnioskiem Spółki z dnia 21 września 2018 r. o zaprzestanie naliczania kary biegnącej, orzeczonej decyzją [...] WIOŚ z dnia [...] marca 2017 r., nr [...]. Jednak ustalenia odnośnie czasu trwania przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu, zarówno w porze dnia, jak i w porze nocy w powyższym okresie organ I instancji poczynił bardzo szczegółowo i co do wyników tych ustaleń nie można mieć żadnych zastrzeżeń. W związku z tym, również powyższe uchybienie nie mogło być przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji. Analiza sposobu ustalenia przedmiotowej kary pieniężnej, przedstawiona przez organy obu instancji wykazała, iż została ona ustalona prawidłowo. Podstawą do ustalenia tej kary było przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w porze dnia wynoszące 12,4 dB. Zgodnie z załącznikiem nr 5 do ww. obwieszczenia Ministra Środowiska z dnia 8 września 2015 r., jednostkowa stawka kary za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w porze dnia w przedziale "powyżej 10 dB do 15 dB" wynosiła 28,47 zł za każdy dB przekroczenia. Biorąc pod uwagę liczbę dni trwania przekroczenia (155 dni) w porze dnia w powyższym okresie, podaną przez Spółkę w piśmie z dnia 12 grudnia 2018 r., [...] WIOŚ prawidłowo ustalił przedmiotową karę w wysokości 54.719 zł (12,4 dB x 28,47 zł/dB x 155 ≈ 54 719,34 zł). Również kara pieniężna za przekroczenie dopuszczalnego poziom hałasu w porze nocy w tym samym w okresie została prawidłowo ustalona, a szczegóły jej wyliczenia, uwzględniające sytuację pracy urządzeń w zakładzie, w tym pracy filtra "[...]" i bez jego pracy, co przekładało się na wielkość stwierdzonego w porze nocy przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu, przedstawione zostały w tabeli znajdującej się w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Należy wyjaśnić, iż tabela zawarta w załączniku nr 5 do powyższego obwieszczenia Ministra Środowiska jednoznacznie określa ile wynosi jednostkowa stawka kary za każdy dB przekroczenia w podziale na porę dnia i porę nocy dla danego przedziału przekroczenia. W związku z powyższym należy jedynie ustalić właściwy przedział wielkości przekroczenia dla danego przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu i zastosować przypisaną mu stawkę kary. Sąd nie podzielił opinii Spółki o kaskadowym sposobie naliczania kary, tj. że tabela przedstawiona w załączniku nr 5 do powyższego obwieszczenia Ministra Środowiska wskazuje, iż podnosi się karę za każdy dB przekroczenia w danej wielkości przekroczenia. Błędne jest twierdzenie Spółki, iż sprawa wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w przedmiotowym została rozstrzygnięta decyzją organu I instancji z dnia [...] marca 2017 r., poprzez brak wymierzenia kary za okres sprzed 28 listopada 2016 r. Decyzja [...] WIOŚ z dnia [...] marca 2017 r. określa Spółce "[...]" wymiar kary biegnącej w wysokości 234,74 zł za przekroczenie o 9,7 dB w porze nocy dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku oraz termin, od którego jest naliczana, tj. od 28 listopada 2016 r. Podstawą do jej wydania było przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu stwierdzone w trybie art. 299 ust 1 ustawy Poś, zgodnie z którym wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza przekroczenie lub naruszenie na podstawie kontroli, a w szczególności dokonanych w ich trakcie pomiarów lub za pomocą innych środków dowodowych. W tym przypadku były to wyniki pomiarów hałasu przeprowadzonych w ramach kontroli dokonanej przez organ w dniach od [...] listopada do [...] grudnia 2016 r., zakończonej protokołem kontroli nr [...]. Art. 300 ust. 4 ustawy Poś jednoznacznie wskazuje, iż w decyzji ustalającej wymiar kary biegnącej określa się: 1) wielkość stwierdzonego przekroczenia lub naruszenia odpowiednio w skali doby albo godziny; 2) wymiar kary biegnącej; 3) termin, od którego kara biegnąca będzie naliczana, jako odpowiednio dzień albo pełną godzinę zakończenia wykonania pomiarów, pobrania próbek albo dokonania innych ustaleń stanowiących podstawę stwierdzenia przekroczenia lub naruszenia. Zatem decyzja o karze biegnącej nie może rozstrzygać o innych kwestiach niż te, które zostały wskazane w art. 300 ust. 1 pkt 4 ustawy Poś. Sąd w całości podzielił stanowisko organu o bezpodstawności twierdzenia Spółki, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja [...] WIOŚ z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], wydane zostały na podstawie tego samego stanu prawnego i faktycznego. Jak wyjaśniono wyżej, podstawą wydania zaskarżonej decyzji był art. 299 ust. 1 pkt 2 oraz art. 305 ust. 1 i 4 ustawy Poś i dotyczy ona ustalenia kary za okres trwania przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu, stwierdzonego na podstawie wyników pomiarów hałasu, do których Spółka została zobowiązana decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2015 r. Natomiast decyzja z dnia[...] marca 2017 r., nr [...], dotyczy ustalenia wymiaru kary biegnącej na podstawie pomiarów hałasu wykonanych w ramach kontroli przeprowadzonej przez [...] WIOŚ w dniach od [...] listopada r. do [...] grudnia 2016 r., a podstawą do jej wydania był art. 300 ust. 1, 2 i 4 ustawy Poś w związku ze stwierdzeniem, na podstawie art. 299 ust. 1 pkt 1 ustawy Poś, przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu określonego decyzją Starosty [...]. Organy słusznie przyjęły, że w sprawie nie mógł być uwzględniony wniosek o umorzenie przedmiotowego postępowania na podstawie art. 105 § 1 kpa w związku z art. 156 § 1 pkt 3 Kpa, bowiem pomiędzy decyzjami organu I instancji z [...] marca 2017 r. i z [...] maja 2019 r. nie ma tożsamości przedmiotowej, tj. nie dotyczą one tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego przy niezmienionym stanie faktycznym. Tożsamość przedmiotową należy rozumieć szerzej, niż tylko jako przedmiot sprawy. Chodzi w tym wypadku zarówno o identyczny przedmiot nowej sprawy w stosunku do sprawy uprzednio ostatecznie rozstrzygniętej. Biorą pod uwagę powyższe wyjaśnienia, organy nie miały podstaw do umorzenia postępowania w sprawie wymierzenia Spółce administracyjnej kary pieniężnej za przekroczenie w porze dnia i w porze nocy w okresie od 31 marca do 27 listopada 2016 r. dopuszczalnego poziomu hałasu określonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], z uwagi na funkcjonującą w obrocie prawnym ostateczną decyzję [...] WIOŚ, z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], ustalającą Spółce "[...]" wymiar kary biegnącej, gdyż w powyższych sprawach nie miała miejsca tożsamość przedmiotowa sprawy. Sąd podzielił też stanowisko organu, co do braku przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary, bowiem dyrektywy wymiaru kar administracyjnych przewidziane w Kodeksie postępowania administracyjnego nie znajdują zastosowania w przypadku przedmiotowej kary, dla której ustawodawca nakazuje stosować określony, jednoznaczny mechanizm jej naliczania. Nie ma potrzeby powtarzania w tym miejscu wywodu przedstawionego przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia wskazanych w skardze przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, ani innych naruszeń prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innych naruszeń przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji. Z uwagi na powyższe, skarga podlegała oddaleniu, o czym orzeczono w sentencji na podstawie art. 151 ppsa.