IV SA/Wa 258/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Stopczyński, Sędziowie asesor WSA Marta Laskowska,, asesor WSA Aneta Opyrchał (spr.), Protokolant Anna Mruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2006r. sprawy ze skargi K. B. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie Wojewoda [...] zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005r. - na podstawie art. 59 § 2 w zw. z art. 58 § 1 i § 2 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., nr 98, poz.1071, ze zm.) - odmówił K. B. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i uznał to odwołanie za wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 K.p.a. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, iż Wójt Gminy R. decyzją z dnia [...] lipca 2005r. uchylił czynność materialno - techniczną zameldowania K. B. na pobyt stały w lokalu nr [...] w miejscowości K., Gm. R.. Przedmiotową decyzję najpierw wysłano odwołującemu się na adres miejsca pracy (ul. [...], R.), gdzie adresat w dniu 13 lipca 2005r. odmówił przyjęcia przesyłki, następnie na adres miejsca zameldowania (K., R.), skąd przesyłka wróciła z adnotacją "adresat nieznany". W tej sytuacji -stosownie do art. 47 § 1 i § 2 K.p.a. - decyzję uznano za doręczoną w dniu odmowy jej przyjęcia przez adresata, czyli 13 lipca 2005r. Organ więc zauważył, iż w powyższej dacie strona mogła dowiedzieć się o treści decyzji, a już najpóźniej w dniu 8 sierpnia 2005r., kiedy - jak sama wskazała w piśmie z dnia 22 sierpnia 2005r. stanowiącym skargę wniesioną w trybie art. 227 K.p.a. - dowiedziała się o rozstrzygnięciu. Dalej organ wskazał, iż w dniu 16 listopada 2005r. K. B. wniósł od decyzji organu pierwszej instancji odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W prośbie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wskazał, iż przebył śmiertelną chorobę, na skutek czego "odizolował się z aktywnego życia". Do wniosku załączył kartę informacyjną leczenia szpitalnego w Klinice [...] w W., w której stwierdzono iż w wymienionej placówce przebywał od 27 lipca do 3 sierpnia 2005r., zaś jednomiesięczny okres rekonwalescencji upłynął w dniu 3 września 2005r. Od tego więc momentu do dnia 10 września 2005r. - zdaniem organu - odwołujący się miał możliwość wniesienia prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jak i samego odwołania. Wnosząc zaś prośbę o przywrócenie terminu wraz z odwołaniem dopiero w dniu 16 listopada 2005r. naruszył siedmiodniowy termin do wniesienia tegoż wniosku, co stosownie do art. 58 § 2 K.p.a. przesądziło o odmowie przywrócenia terminu. Tym samym odwołanie K. B. należało uznać za wniesione z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 K.p.a. Gdyby organ rozpatrzył odwołanie wniesione z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, dopuściłby się rażące naruszenia prawa. K. B. w skardze na powyższe postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005r. podniósł, iż odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu złożył zgodnie z prawem i bez własnej winy nie dopełnił czynności procesowej. Podał, iż 23 lipca 2005r. miał kolejny atak zapalenia mózgu 1 po badaniach przeprowadzonych w Szpitalu w P. został skierowany do Kliniki [...] w W.. Po opuszczeniu szpitala było mu "wszystko jedno [...], wszelkie kontakty ze światem zewnętrznym ograniczył do minimum". Od października do 9 listopada 2005r. przebywał na Oddziale Neurologii Szpitala w K., a w dniu 16 listopada 2005r. złożył odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Jego zdaniem uwzględniając termin ostatniej hospitalizacji, tj. 9 listopada 2005r, zachował siedmiodniowy termin do "złożenia odwołania". Ostatecznie skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, zaś na rozprawie o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Wojewoda [...] - w odpowiedzi na skargę - wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej: P.p.s.a. (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak - na podstawie art. 134 P.p.s.a. - związanym zarzutami i wnioskami skargi, uwzględnił skargę poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia z powodu uchybienia przepisów prawa procesowego, które wziął pod uwagę z urzędu. Stosownie do art. 124 § 1 i § 2 K.p.a. postanowienie powinno zawierać m. in. powołanie podstawy prawnej oraz uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie skarga do sądu administracyjnego. Podstawa prawna postanowienia winna zostać powołana dokładnie, a więc ze wskazaniem mających zastosowanie w sprawie przepisów określonego aktu prawnego wraz z powołaniem źródła jego publikacji. Z kolei uzasadnienie faktyczne powinno zawierać jednoznaczne wskazanie faktów, które uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej, z przytoczeniem przepisów prawa. Z opisanego stanu sprawy wynika, iż przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005r. - wydane na podstawie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 59 § 2 w zw. z art. 58 § 1 i § 2 K.p.a. - którym odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i uznano ów środek zaskarżenia za wniesiony z uchybieniem terminu do jego wniesienia określonym w art. 129 § 2 K.p.a. Zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego instytucja przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, dla której określony był termin została uregulowana w art. 58 oraz art. 59 K.p.a. i na wymienionych podstawach prawnych organ wydał rozstrzygnięcie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Natomiast podstawę prawną postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania winien stanowić art. 134 K.p.a., którego organ nie powołał, ale rozstrzygnął o wniesieniu odwołania z uchybieniem terminu. Również nie dokonał prawidłowego uzasadnienia faktycznego przedmiotowego rozstrzygnięcia, jak i pominął uzasadnienie prawne. W ocenie Sądu organ, po odmowie przywrócenia terminu, wydając postanowienie stwierdzające wniesienie odwołania z uchybieniem terminu winien w uzasadnieniu, w części zawierającej ustalenia faktyczne wyraźnie wskazać dzień, w którym uznał doręczenie za skuteczne (tym samym i prawidłowe), upływ terminu do wniesienia środka zaskarżenia i wpływ odwołania strony, z powołaniem się na konkretne dowody, a w części zawierającej uzasadnienie prawne wyjaśnić podstawę prawną, z przywołaniem przepisów prawa, w oparciu o które podjął rozstrzygnięcie. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie odpowiada powyższym wymogom. W szczególności - zdaniem Sądu - nie określa w sposób jednoznaczny daty doręczenia decyzji organu pierwszej instancji. Z jednej strony organ odwoławczy uznaje, że zaskarżona decyzja doręczona została 13 lipca 2005r., czyli w dniu, w którym adresat odmówił jej przyjęcia w miejscu pracy. W dalszej zaś części ustaleń faktycznych pisze, iż odwołujący się "dowiedział się o treści decyzji najpóźniej w dniu 8 sierpnia 2005r., niemniej jednak zauważa też, iż "mógł się dowiedzieć o treści decyzji już w dniu 13 lipca 2005r., a więc w dniu w którym odmówił przyjęcia przesyłki". Tym samym z całościowej treści uzasadnienia można tylko domniemywać, którą z wymienionych dat organ uznał za datę doręczenia decyzji organu pierwszej instancji. Biorąc pod uwagę powołaną treść art. 124 § 1 K.p.a oraz powołaną podstawę prawna i rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia uznano, iż rozstrzygnięcie "uznające odwołanie za wniesione z uchybieniem terminu z art. 129 § 2 K.p.a." (czyli czternastodniowego) wydano z naruszeniem wyżej przytoczonych przepisów prawa procesowego, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy - przy ponownym rozpoznawaniu sprawy - zastosuje się do wskazań zawartych w niniejszym wyroku. Żądanie skarżącego - skierowane do Sądu - o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, celem dania możliwości organowi rozpatrzenia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, nie mogło zostać uwzględnione, albowiem sąd administracyjny nie ma kompetencji ustawowych do merytorycznego rozpoznawania sprawy administracyjnej, w tym wypadku do orzekania w przedmiocie przywrócenia terminu. Sąd - rozpoznając skargę strony - dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem legalności, to jest zgodności z prawem materialnym oraz procesowym i w zależności od wyniku kontroli skargę oddala -na podstawie art. 151 P.p.s.a. (jeżeli uzna, że zaskarżony akt nie narusza prawa) lub uchyla zaskarżony akt, stwierdza nieważność lub wydanie z naruszeniem prawa zaskarżonego aktu - na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. (jeżeli uzna, iż zaskarżony akt narusza prawo). W tym stanie rzeczy - na mocy art. 145 § 1 pkt 1 c P.p.s.a. - orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania nie postanowiono wobec braku wniosku skarżącego o ich zwrot.