IV SA/Wa 2586/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Instytutu [...] w [...] na decyzję Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie określenia opłaty zmiennej za pobór wód powierzchniowych postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. zasądzić od Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] na rzecz Instytutu [...] w [...] kwotę 688 (sześćset osiemdziesiąt osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W piśmie z 16 sierpnia 2018 r. Instytut [...] w [...], reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie określenia opłaty zmiennej za pobór wód powierzchniowych. W odpowiedzi na skargę Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] wniósł o umorzenie postępowania, wskazując, że działając w trybie tzw. autokontroli decyzją z dnia [...] września 2018 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i ustalił nową opłatę zmienną za pobór wody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018, poz. 1302) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Z kolei z art. 54 § 3 tej ustawy wynika, że organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Jak wynika z akt sprawy skargę Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] wydał w dniu [...] września 2018 r. decyzję nr [...] którą uchylił w całości własną decyzję z dnia [...] lipca 2018 r.,nr [...]. Skarga została uwzględniona w ustawowym 30 dniowym terminie. W tej sytuacji, w rezultacie skorzystania przez organ z uprawnień samokontrolnych przewidzianych przez ustawodawcę w art. 54 § 3 cyt. ustawy, przestał istnieć przedmiot zaskarżenia i tym samym skarga stała się bezprzedmiotowa. Na marginesie należy wskazać, że z pisma organu z dnia 14 listopada 2018 r. wynika, że decyzja wydana w trybie autokontroli nie została w ustawowym terminie zaskarżona do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie 1 sentencji. Orzekając w punkcie 2 postanowienia Sąd miał na względzie, iż zgodnie z art. 201 § 1 powołanej ustawy w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 cyt. ustawy skarżącemu należy się od organu administracji publicznej, który w ramach autokontroli uwzględnił skargę, zwrot kosztów postępowania. Na podstawie tego przepisu w zw. z art. 205 § 2 powołanej ustawy zasądzono na rzecz skarżącego koszty postępowania, na które składa się wpis od skargi w wysokości 191 zł, oraz wynagrodzenie dla radcy prawnego (480 zł) oraz opłata od pełnomocnictwa (17 zł). Sąd na podstawie art. 206 cyt. ustawy odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w części – w stosunku do wynagrodzenia pełnomocnika. Uznał, że kwota 900 zł jaka powinna zostać przyznana stosownie do § 2 pkt 3 z zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych jest niewspółmierna do przedmiotu sprawy i nakładu pracy pełnomocnika. Sąd wziął pod uwagę, że pełnomocnik ustanowiony przez Skarżącego wniósł oprócz skargi w niniejszej sprawie także 4 inne skargi na decyzję Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] w przedmiocie określenia opłaty zmiennej za pobór wód powierzchniowych. Porównanie tych skarg wskazuje, że podniesione w nich zarzuty są identyczne, również uzasadnienia skarg są niemal identyczne. Dlatego wystarczające w ocenie Sądu było ustalenie wynagrodzenia dla pełnomocnika w kwocie 480 zł.