IV SA/Wa 2589/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), asesor WSA Agnieszka Wąsikowska, Protokolant ref. Luiza Cycling, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2019 r. sprawy ze skargi K. T. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę. IV SA/Wa 2589/18 UZASADNIENIE Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z [...] lipca 2018 r. po rozpatrzeniu odwołania K. T., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] K. T. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2013 r. znak: [...], wymierzającą karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów z naruszeniem warunków decyzji nr [...] Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. na terenie działki nr [...] obręb [...]. Decyzja była wynikiem następujących ustaleń faktycznych i oceny prawnej. [...] Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w dniach od [...] lipca do [...] sierpnia 2010 r. przeprowadził kontrolę u K. T., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: [...] K. T.. W trakcie kontroli ustalono, że kontrolowany podmiot prowadzi działalność w zakresie zbierania odpadów oraz odzysku odpadów. W okresie objętym kontrolą urządzenia do odzysku odpadów nie były eksploatowane. W toku kontroli ustalono, że nie są realizowane warunki określone w decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. udzielającej zezwolenia na odzysk odpadów poza instalacją, tj.: 1) miejsca przeznaczone do magazynowania odpadów nie były oznaczone, co narusza pkt II.4 zezwolenia na odzysk; 2) na terenie rekultywowanym stwierdzono rozlany odpad - mokra ziemia nie przykryta warstwą inertną. Widoczne były również ślady odcieków przy odpadach mokrej ziemi, co narusza pkt III.4, poprzez brak prowadzenia cyklicznego plantowania nawiezionych odpadów nie rzadziej niż raz w tygodniu; 3) brak obowiązku likwidacji odcieków z frakcji organicznych, co narusza pkt III.3; 4) rekultywacja prowadzona była poza terenem wyznaczonym w posiadanej decyzji; 5) nie był prowadzony bilans przyjętych do rekultywacji odpadów, co jest sprzeczne w warunkiem III.7 posiadanej decyzji; 6) nie były przekazywane Staroście Powiatu [...] kwartalne sprawozdania o ilości poddanych odzyskowi odpadów, co narusza pkt III. 13 zezwolenia na odzysk. Ponadto stwierdzono również magazynowanie odpadów, które nie były wymienione w decyzjach Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...], z dnia [...] marca 2007 r., nr [...] oraz z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] na odzysk odpadów. Ustalenia kontroli zostały odnotowane w protokole kontroli nr [...], podpisanym przez kontrolującego oraz kontrolowanego w dniu [...] sierpnia 2010 r. W związku z ustaleniami kontroli [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, działając na podstawie art. 61 § 4 kpa, pismem z dnia [...] września 2010 r. znak: [...] zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów bez wymaganego zezwolenia oraz prowadzenia odzysku odpadów z naruszeniem warunków decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...]. W związku z powyższym [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. znak: [...], wymierzył administracyjną karę pieniężną za zbieranie odpadów bez wymaganego zezwolenia w wysokości 10 000 zł oraz za prowadzenie odzysku odpadów z naruszeniem warunków decyzji nr [...] Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. na terenie działki nr [...] obręb [...], w wysokości 10 000 zł. Od przedmiotowej decyzji Strona złożyła w dniu [...] stycznia 2011 r. odwołanie. Organ I instancji uznał, że odwołanie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 132 § 1 kpa zmienił zaskarżoną decyzję, rozszerzając uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji, a następnie organ I instancji, decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. znak: [...] zmienił swoją decyzję z dnia [...] stycznia 2011 r. znak: [...], uzupełniając ją o pełne uzasadnienie faktyczne i prawne, którego brak podnosiła Strona w ww. odwołaniu od ww. decyzji organu I instancji z dnia [...] lutego 2011 r. znak: [...] Strona ponownie złożyła odwołanie do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. W zaskarżonej decyzji Strona podniosła, iż została wydana z naruszeniem prawa proceduralnego, tj. w szczególności art. 132 § 1 kpa, wnosząc o uchylenie ww. decyzji w całości i umorzenie postępowania. Po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] lutego 2011 r. organ II instancji stwierdził, że odwołanie zasługuje na uwzględnienie i decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. znak: [...], uchylił w całości decyzję organu I instancji z dnia [...] lutego 2011 r. znak: [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając powyższe naruszeniem przez organ i instancji art. 107 § 1 kpa oraz art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, poprzez wymierzenie dwóch kar pieniężnych w trybie tego samego przepisu. Mając na uwadze powyższe, organ I instancji przeprowadził ponowną analizę materiału zgromadzonego w sprawie oraz na podstawie przeprowadzonej kontroli w dniach od [...] lipca do [...] sierpnia 2011 r. (protokół kontroli nr [...]), w celu sprawdzenie realizacji zarządzeń pokontrolnych znak: [...] z dnia [...] września 2010 r. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych, [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, iż ustalenia kontroli nie pozwalają jednoznacznie stwierdzić, że przedmioty znajdujące się na działce stanowiły odpady należące do kontrolowanego podmiotu, tym samym nie zachodzą przesłanki umożliwiające, iż kontrolowany podmiot prowadzi działalność w zakresie zbierania odpadów. W toku kontroli ustalono również, że nie poinformowano [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska o sposobie dostosowania prowadzonych prac rekultywacyjnych do warunków określonych w decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., co wskazuje, że Strona nie zastosowała się do zarządzenia pokontrolnego z dnia [...] września 2010 r. znak: [...]. Ponadto podczas kontroli ustalono, że Starosta Powiatu [...] decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. w związku z naruszaniem posiadanej decyzji udzielającej zezwolenia na odzysk odpadów, cofnął bez odszkodowania zezwolenie nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. W związku z powyższym, [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska na podstawie ustaleń z kolejnej kontroli stwierdził, iż w kwestii prowadzenia odzysku odpadów z naruszeniem warunków decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. bezsprzecznie podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. znak: [...]. Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. znak: [...],[...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, na podstawie art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, wymierzył Stronie, administracyjną karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów z naruszeniem warunków decyzji nr [...] Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. na terenie działki nr [...] obręb [...]. Od przedmiotowej decyzji Strona złożyła w dniu [...] marca 2013 r. odwołanie do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska Po rozpatrzeniu akt sprawy organ II instancji stwierdził, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja, organu I instancji z dnia [...] lutego 2013 r. znak: [...], odpowiada prawu. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu [...] stycznia 2013 r. weszła w życie ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21, z późn. zm.), która na mocy art. 252 uchyliła dotychczas obowiązującą ustawę z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Art. 246 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach stanowi, iż "w sprawach wszczętych i niezakończonych stosuje się dotychczasowe przepisy karne oraz o karach pieniężnych w dotychczasowym brzmieniu", co obliguje Głównego Inspektora Ochrony Środowiska do rozpoznania niniejszej sprawy zgodnie z przepisami uchylonej ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Organ podkreślił także , że zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 poz. 935), która weszła w życie z dniem 1 czerwca 2017 r., "do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n ustawy zmienianej w art. 1". W związku z powyższym Główny Inspektor Ochrony Środowiska zobligowany był do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy na podstawie dotychczasowych przepisów kpa. Organ odwoławczy wyjaśnił, że nie kwestionuje zatem faktu posiadania przez Stronę zezwolenia na prowadzenie odzysku odpadów. Niemniej jednak organ I instancji w trakcie kontroli przeprowadzonej w 2010 r., stwierdził, że Strona w sposób nieprawidłowy realizowała obowiązki wynikające z warunków decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. oraz przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Zdaniem organu niezaprzeczalnym faktem prowadzenia przez Stronę działalności niezgodnie z posiadaną decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. jest cofnięcie ww. decyzji przez Starostę Powiatu [...] decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. W związku z powyższym w odniesieniu do argumentów Strony w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego i proceduralnego, organ wskazał, iż istotnie w poprzedniej decyzji organ I instancji naruszył przepisy art. 107 § 1 kpa, niemniej jednak, poprzez wydanie przez organ II instancji decyzji przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia, organ I instancji naprawił błędy stwierdzone w poprzedniej decyzji i na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego stwierdził, że nie ma podstaw do wymierzenia kary w kwestii stwierdzonego naruszenia podczas kontroli polegającego na zbieraniu odpadów bez wymaganego zezwolenia. Natomiast w kwestii stwierdzonego naruszenia warunków decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. organ odwoławczy uznał, iż wymierzona kara jest zasadna, a ustalenia zawarte protokole kontroli nr [...], z dnia [...] sierpnia 2010 r. niezbicie o tym świadczą. W ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie, a także okoliczności tej sprawy nie pozostawiają żadnych wątpliwości, iż Strona naruszała warunki posiadanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...], co potwierdza protokół z kontroli z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...]. Brak realizacji warunków określonych w decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. został udokumentowany w protokole oględzin z dnia [...] lipca 2010 r. sporządzonym przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska oraz w protokole oględzin z dnia [...] lipca 2010 r. sporządzonym przez przedstawicieli Starostwa Powiatu [...]. Ponadto organ I instancji, aby sprawdzić, czy odpady przykrywane są nie rzadziej niż raz w tygodniu warstwą interną, przeprowadził oględziny miejsca prowadzenia odzysku również w dniu [...] lipca 2010 r. Ww. oględziny wykazały, że znajdujące się w dniu [...] lipca 2010 r. na terenie kontrolowanej działki odpady o kodzie [...]- mokra ziemia po upływie tygodnia nadal nie były przykryte warstwą interną. Strona prowadząc działalność w oparciu o uzyskane zezwolenie ma obowiązek prowadzić tę działalność zgodnie z warunkami określonymi w posiadanych decyzjach oraz w myśl przepisów prawa. Ustawodawca zobowiązując podmiot do uzyskania zezwolenia, czyni go odpowiedzialnym za prowadzenie działalności zgodnie z przepisami. Natomiast nałożone przez odpowiedni organ ochrony środowiska na Stronę obowiązki w decyzji winny być przez Stronę respektowane. Organ odwoławczy podniósł, że Strona nie zakwestionowała ustaleń z kontroli, podpisując protokół z kontroli, potwierdzając tym samym treści w nich zawarte. Zgodnie zaś z art. 76 § 1 kpa "dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone", a protokół z kontroli przeprowadzonej przez organ I instancji należy uznać za dowód stwierdzonych naruszeń, których Strona nie zakwestionowała. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach z 2001 r. i wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że "odpowiedzialność administracyjna ma charakter obiektywny, niezależny od winy sprawcy. Karę wymierza się za samo naruszenie prawa, bez względu na okoliczności, którymi kierował się naruszający prawo" (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. akt IV SA/WA 889/13 ). Organ odwoławczy stwierdził, że obowiązek przestrzegania przez Stronę warunków decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. zezwalającej na odzysk odpadów oraz przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach sprawił, że [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska był zobligowany z mocy prawa do wydania zaskarżonej decyzji, w trybie art. 79b ust. 2 pkt. 5 ustawy o odpadach. Ponadto sankcja wymieniona w art. 79b ust. 2 pkt. 5 ustawy o odpadach jest obligatoryjna, a organ odwoławczy w konsekwencji powyżej przedstawionych uwarunkowań faktycznych i prawnych stwierdził brak podstaw do uwzględnienia argumentacji z odwołania i odstąpienia od kary wymierzonej zaskarżoną decyzją. K. T. wniósł skargę na decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o umorzenie prowadzonego przez Organy obu instancji postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej i zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego wedle norm prawem przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (dalej: u.0.0.) poprzez jego błędne zastosowanie, co miało wpływ na przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z prowadzeniem działalności w zakresie zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów bez wymaganego zezwolenia lub z naruszeniem jego warunków; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. art. 7 in media w związku z art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenia faktyczne i ocenę dowodów, a także nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, sprowadzające się do uznania, że Skarżący naruszył przepisy u.0.0. (prowadził działalność bez należytego zezwolenia) oraz warunki decyzji nr [...] Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. na terenie działki nr [...] obręb [...]. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że rzekome naruszenia, których stwierdzenie było podstawą wydania decyzji przez Organ I instancji, nigdy nie miały miejsca. Niestety w skutek niewyczerpującej oceny stanu faktycznego oraz materiału dowodowego Organ I instancji, a następnie Organ II instancji, błędnie przyjęły, że skarżący naruszył przepisy u.0.0. oraz warunki decyzji Starosty [...]. Organy nie zebrały wystarczającego materiału dowodowego wskazującego na to, że skarżący dopuścił się zarzucanych naruszeń. Obie decyzje w całości opierały się na ustaleniach poczynionych w trakcie kontroli, jednakże ustalenia te całkowicie rozmijają się z prawdą - co skarżący wielokrotnie podnosił (w tym w odwołaniu od decyzji ). Wbrew temu, co wykazała kontrola - miejsca przeznaczone do magazynowania odpadów były oznaczone - jednakże z uwagi na anomalia pogodowe i czynniki atmosferyczne, oznaczenia zbudowane z metalowych słupków z tabliczkami, jako przerdzewiałe i pozbawione swoich właściwości, zostały zabrane do konserwacji. Fakt ten dowodzi nie tylko, że ustalenia Organu są błędne, ale także, że skarżący sumiennie wywiązuje się z nałożonych na niego obowiązków. Przedmiotowa kontrola ustaliła również, że rzekomo na powierzchni poddawanej rekultywacji stwierdzono rozlany opad i są widoczne ślady ścieków, co z kolei rzekomo ma dowodzić, że nie jest wypełniany obowiązek prowadzenia cyklicznego plantowania nawiezionych pryzm odpadów co najmniej raz w tygodniu oraz nie są likwidowane odcieki z frakcji organicznych. Tymczasem z całą mocą podkreślić należy, że przedmiotowa kontrola potwierdziła także ciągłą pracę ciągników, które nie nadążały z przykrywaniem mokrej ziemi warstwą interną oraz likwidacją odcieków z powodu anomalii pogodowych - intensywnych w tamtym okresie opadów deszczu na niespotykaną wręcz skalę. Stwierdzić należy, że w tamtym okresie obowiązek plantowania przywiezionych pryzm odpadów nie rzadziej niż raz w tygodniu był obiektywnie niewykonalny - nie znaczy to jednak, że skarżący uchylał się do wykonywania ciążących na nim obowiązków i to w taki sposób, który uzasadniałby nałożenie kary w trybie ar. 79b ust 2 pkt 5 u.0.0. Ponadto, wbrew temu co stwierdziła kontrola, a co później zostało wskazane przed Organ w treści decyzji, rekultywacja nie był prowadzona poza terenem objętym rekultywacją wyznaczonym w decyzji Starosty [...]. Rzeczywiście, istniały pewne rozbieżności pomiędzy mapami, ale de facto były to działania polegające na podwyższeniu i utwardzeniu grobli, które skarżący wykonywał jako osoba fizyczna zarządzająca gruntem, nie zaś w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Tym samym nie sposób zgodzić się z argumentacją Organu, jakoby fakt ten był uzasadnieniem dla zaskarżonej decyzji. Wszystkie opisane powyżej rzekome naruszenia, stwierdzone podczas kontroli, stały się podstawą do wymierzenia skarżącemu kary w oparciu o art. 79b ust. 2 pkt 5 u.o.o. - jednakże biorąc pod uwagę, że ustalenia te nie polegają na prawdzie, słusznym jest zarzut sformułowany w skardze - tj. że Organ dokonał błędnej wykładni prawa i nieuzasadnienie zastosował przytoczony przepis. Tym samym jednoznacznie stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa i winna być jak najszybciej wyeliminowana z obrotu prawnego. Organ II instancji w sposób wybiórczy i niewyczerpująco dokonał oceny zebranego materiału odwodowego. Zaskarżona decyzja została w części oparta na twierdzeniach, które nie znajdują odzwierciedlenia w materiale dowodowym. To z kolei wiąże się z rażącym naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 art. 77 i art. 80 K.p.a. Nierzetelna ocena materiału dowodowego błędnie utwierdziła Organ II instancji co do pewnych istotnych okoliczności przedmiotowej sprawy. Organ błędnie przyjął, że Skarżący naruszył przepisy wynikające z u.0.0 oraz warunki decyzji Starosty [...]. Tymczasem w toku postępowania administracyjnego skarżący wielokrotnie wyjaśniał Organowi, że nie doszło do żadnych naruszeń (np. pisma z 2010 r.), a mimo to Organ nie uwzględnił tychże wyjaśnień i wbrew stanowi faktycznemu sprawy wydal decyzję. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja z [...] lipca 2018 r. wydana przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, jak też poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa. Organy orzekające w sprawie prawidłowo ustaliły stan faktyczny w zakresie stwierdzonego po stronie skarżącej spółki naruszenia warunków decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] stycznia 2008 r. zezwalającej na prowadzenie odpadów w zakresie odzysku odpadów innych niż niebezpieczne w ramach prac rekultywacyjnych. Opisując przebieg postępowania w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy pominął, że pierwotnie wydana przez organ I instancji decyzja z [...] stycznia 2011 r. została uchylona przez organ odwoławczy decyzją z [...] czerwca 2012 r. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, który mógł być w sprawie zastosowany ze względu na treść art. 246 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, który stanowi, że w sprawach wszczętych i niezakończonych stosuje się dotychczasowe przepisy karne oraz o karach pieniężnych w dotychczasowym brzmieniu. Stosownie do treści art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy karze pieniężnej w wysokości 10.000 zł podlega posiadacz odpadów lub podmiot transportujący odpady, jeżeli prowadzi działalność w zakresie zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów bez wymaganego zezwolenia lub z naruszeniem jego warunków. W toku przeprowadzonej w dniach [...] i [...] lipca 2010 r. oraz [...] sierpnia 2010 r. kontroli przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska skarżący dysponował jeszcze decyzją Starosty udzielającą zezwolenia na prowadzenie odzysku odpadów. Dopiero podczas kolejnej kontroli przeprowadzonej w lipcu i sierpniu 2011 r. ustalono, że Starosta Powiatu [...] decyzją z [...] listopada 2010 r. cofnął skarżącemu zezwolenie na prowadzenie odzysku odpadów udzielone decyzją nr [...]. W ocenie sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Organy zgromadziły wystarczający materiał dowodowy oparty na wynikach przeprowadzonej kontroli, opisie zawartych w protokołach dokonanych w dniach [...],[...] oraz [...] lipca 2010 r. oględzin i dokumentacji fotograficznej zawartej w protokole kontroli, a także wyjaśnieniach samego skarżącego i dokonały jego wszechstronnej oceny. Skarżący podpisał odbiór sporządzonego w dniu [...] sierpnia 2010 r. protokołu kontroli, a następnie nie zgodził się z jego ustaleniami. Jednak nie przedstawił przekonującej argumentacji uzasadniającej podważenie wyników kontroli i obiektywnie stwierdzonych naruszeń warunków udzielonego zezwolenia. Stwierdzone naruszenia dotyczyły nieoznakowania miejsca magazynowania odpadów, stwierdzenia braku cyklicznego plantowania odpadów, dopuszczenia do utrzymywania odcieków z frakcji organicznych, wykroczenia z działaniami rekultywacyjnymi poza teren wyznaczony w decyzji, niepodejmowanie działań dotyczących bilansowania przyjmowanych do rekultywacji odpadów, a także nieprzekazywania Staroście kwartalnych sprawozdań o ilości poddanych odzyskowi odpadów. Skarżący zarzucając organowi niedokonanie wystarczających ustaleń faktycznych i brak jednoznacznego wykazania, że naruszył warunki udzielonego mu zezwolenia nie zauważa, że organ dokonał ustaleń na podstawie sporządzonej dokumentacji (w tym fotograficznej), a skarżący jedynie kwestionuje stan obiektywnie stwierdzony i opisany nie przedstawiając okoliczności, które mogłyby te ustalenia podważyć. Co do braku oznaczeń wyjaśnia, że chwilowo ze względów pogodowych i zużycia materiału musiał zdjąć oznakowanie. Skarżący nie dostrzega, że tym samym przyznaje, że nie wykonywał tego obowiązku, jak też, że przyczyna braku oznakowania nie stanowi żadnego usprawiedliwienia. W miejsce zdjętych oznakowań miał obowiązek zastosować inne. Brak wykonywania obowiązku cyklicznego plantowania próbuje usprawiedliwić panującymi nietypowymi warunkami pogodowymi, tymczasem taka okoliczność nie wynika ze sporządzonych protokołów z oględzin przeprowadzonych w dniach [...] i [...] lipca 2010 r. Mimo trwających prac w tych dniach, nadal podczas oględzin przeprowadzonych po upływie kilku dni tj. w dniu [...] lipca 2010 r. nie stwierdzono przykrycia odpadów rozplantowywanych warstwą inertną. Dopiero w tym dniu odnotowano w protokole oględzin opady deszczu. Widoczne odcieki pochodzące z rozkładających się odpadów zawierających części organiczne i charakterystyczną woń odnotowano w protokołach oględzin z [...] i [...] lipca 2010 r. i udokumentowano zdjęciami. Z tymi ustaleniami skarżący nie polemizuje. Kwestionuje w sposób ogólnikowy prowadzenie rekultywacji poza wyznaczonym terenem choć przekroczenie zostało opisane przy wykorzystaniu pomiarów odnoszących się do dokumentacji rekultywacyjnej. Skarżący nie odnosi się w żaden sposób do naruszenia obowiązku przedstawiania Staroście kwartalnych sprawozdań o ilości poddanych odzyskowi odpadów, a w odwołaniu od decyzji organu I instancji powoływał się jedynie na niezawinione opóźnienie w jego realizacji. Powyższe wskazuje, że skarżący dopuścił się stwierdzonych w wyniku kontroli naruszeń. Organ miał zatem obowiązek zastosować wobec skarżącego wynikającą z art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. Kara w tej wysokości została przewidziana za naruszenie warunków udzielonego zezwolenia niezależnie od zakresu dokonanych naruszeń. Tak więc już chociażby niekwestionowane przez skarżącego naruszenie polegające na nieprzekazywaniu sprawozdań uzasadniało jej nałożenie. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.