IV SA/Wa 259/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marian Wolanin (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant ref. staż. Anna Dziosa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi K. S. i A. S. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...]listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na wykorzystanie pasa technicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Morskiego w S. z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na rzecz skarżących K. S. i A. S. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, po rozpatrzeniu odwołania K.S. i A.S., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Morskiego w S. z dnia [...] lipca 2011 r. o odmowie udzielenia zgody na wykorzystanie pasa technicznego do celów innych niż ochrona brzegów w odniesieniu do inwestycji polegającej na budowie wiaty o powierzchni zabudowy 25 m, na działce nr [...] obręb S., gm. M.. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przytoczono stan faktyczny sprawy wskazując, że organ pierwszej instancji w sposób wystarczający przeprowadził postępowanie wyjaśniające w sprawie. Inwestycja jest zaplanowana w 4 metrowym pasie, licząc od północnej granicy działki nr [...] S., gmina M., który został wyznaczony w celu ochrony parapetu opaski brzegowej, znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowej nieruchomości. Istniejąca opaska brzegowa wybudowana została w latach 1904-1909 i wymaga gruntownej przebudowy. W 2012 r. Urząd Morski w S. planuje realizację inwestycji pn: przebudowa opaski brzegowej (S. km 306,0-307,0) w ramach programu wieloletniego ochrony brzegów morskich, zgodnie z ustawą z dnia 28 marca 2003 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Program ochrony brzegów morskich" (Dz.U. z 2003 r., nr 67, poz. 621). Przeprowadzenie postępowania przetargowego jest planowane w I kwartale 2012 r. Przedmiotowa nieruchomość znajduje się w pasie technicznym, który stanowi strefę bezpośredniego oddziaływania morza i lądu. Teren planowanej inwestycji to obszar narażony na niszczące działanie wód Morza Bałtyckiego. Planowana inwestycja Urzędu Morskiego w S. ma zabezpieczyć budynki przed zagrożeniem powodziowym od strony morza znajdujące się na zapleczu opaski. Parapet opaski brzegowej jest integralną częścią budowli hydrotechnicznej, służącej do ochrony brzegu morskiego i jego zaplecza w stanie zgodnym z wymogami bezpieczeństwa. Sytuacja ta wyklucza bezpieczne lokalizowanie jakichkolwiek obiektów na przedmiotowej nieruchomości znajdującej się w granicach pasa technicznego do którego zalicza się 4 metrowy pas, licząc od północnej granicy przedmiotowej działki. Zapisy w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] marca 2008 r. wydanej przez Wójta Gminy M. jednoznacznie wskazują, że zakazuje się lokalizowania jakichkolwiek obiektów kubaturowych w 4 metrowym pasie, licząc od północnej granicy przedmiotowej działki. Ponadto w decyzji zapisano, że pas techniczny to teren przeznaczony pod pas zieleni ochronnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2011 r. K.S. i A.S. zarzucili naruszenie art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 9, art. 10§1 i art. 107§3 kpa, które mogło i miało istotny wpływ na załatwienie sprawy. W uzasadnieniu skargi wskazano, że skoro ust 1 art. 37 powołanej ustawy stanowi, iż pas techniczny może być wykorzystany do innych celów niż wymieniony w art. 36 ust. 2 pkt 1, to tym samym otwiera drogę do takiego wykorzystania, zaś organ administracji morskiej wydając zgodę na takie wykorzystanie określa jedynie warunki wykorzystania. Pisząc o "bezpiecznym" lokalizowaniu jakichkolwiek obiektów Minister Transportu nie zważył, iż w tymże pasie technicznym, na tej działce, pobudowany został dom mieszkalno-usługowy i aktualnie budowany jest budynek usługowo-gospodarczy i rolą jego właścicieli jest dbałość o bezpieczeństwo tych obiektów, a tym samym o bezpieczeństwo opaski brzegowej sąsiadującej z ich działką. Kiedy jesienią 2004 r. fale sztormowe rozmyły promenadę nadmorską i woda wdarła się na działkę nr [...] wówczas skarżący, jako inwestorzy, nie mogąc liczyć na należytą reakcję Urzędu Morskiego, dokonali zabezpieczenia opaski od strony działki, budując profesjonalnie fundament. To skarżący uzupełnili brakujące w opasce elementy betonu i wykonali zabezpieczające elewacje. Organy orzekające nie wskazały choćby w założeniu "zagrożeń" czy "pogorszenia" bezpieczeństwa opaski, w przypadku ustawienia w tym pasie zgłoszonej do budowy wiaty, jak również nie dokonały oceny wpływu planowanego zamierzenia na stan pasa technicznego i posługując się pojęciami "zamierzenie inwestycyjne", "obiekty kubaturowe" nie dostrzegły faktu, że w istocie sprawy idzie o wiatę która - lekka konstrukcyjnie, pokryta specjalną folią, nie związana trwale z gruntem rozbieralna - ochroni gości kawiarni przed wiatrem, deszczem oraz piaskiem i podniesie walory funkcjonalne i estetyczne obiektu, do którego będzie przylegać. Istotnym naruszeniem przepisów postępowania było pozbawienie skarżących czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Dyrektor Urzędu nie uczynił nic by skarżący mogli przybliżyć planowany zakres robót bądź poznać stan prawny sprawy i zamierzenia Urzędu co do opaski brzegowej. Dyrektor Urzędu Morskiego w S., podobnie jak w postępowaniu odwoławczym Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, z urzędu uwzględnił interes ogólny, a nie uwzględnił zasadnej potrzeby strony przeciwnej, dla której budowa wiaty jest żywotnym interesem, w niczym nie ograniczającym interesu Urzędu. Interesy te są prawnie równorzędne i w procesie decyzyjnym nie można interesowi ogólnemu nadawać rangi nadrzędności nad interesem indywidualnym. O remoncie opaski Urząd Morski w S. pisze już od dawna. Przy założeniu, iż rzeczywiście Urząd Morski w S. przystąpi do remontu opaski, posadowiona wiata nie będzie stanowić przeszkody w jego prowadzeniu. W odpowiedzi na skargę; organ orzekający wniósł o jej oddalenie podtrzymując motywy zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszają powołane poniżej przepisy prawa w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz.U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1502, ze zm.) pas techniczny może być wykorzystywany do innych celów niż wymieniony w art. 36 ust. 2 pkt 1 za zgodą właściwego organu administracji morskiej, który jednocześnie określa warunki takiego wykorzystania. Skoro warunki dopuszczalnego wykorzystania pasa technicznego w inny sposób, aniżeli określony w art. 36 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy, określa właściwy organ, tj. dyrektor urzędu morskiego, to znaczy iż jego rozstrzygnięcie w przedmiocie zgody na takie wykorzystanie pasa technicznego ma charakter uznaniowy. Uznanie zaś w wykonywaniu administracji publicznej musi być uzasadnione w kontekście okoliczności określonych w art. 7 kpa, według którego w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. O ile więc wbrew twierdzeniom skargi, udzielenie zgody na wykorzystanie pasa technicznego do innych celów, aniżeli określone w art. 36 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy, nie jest bezwzględnym obowiązkiem organu orzekającego, o tyle odmowa udzielenia takiej zgody, szczególnie w przypadku, gdy dotyczy części gruntu stanowiącego własność innych osób, jak w niniejszej sprawie, wymaga wnikliwego uzasadnienia okolicznościami określonymi w art. 7 kpa. Tymczasem, za okoliczność przemawiającą za odmową udzielenia skarżącym takiej zgody wobec części ich nieruchomości znajdującej się w pasie technicznym organy orzekające wskazały na ochronę parapetu opaski brzegowej oraz na zamiar podjęcia przez Urząd Morski w S. inwestycji służącej zabezpieczeniu budynków przed zagrożeniem powodziowym od strony morza. Takie okoliczności nie są wystarczające do uznania ich za służące interesowi społecznemu mającemu wykluczać -uwzględnienie słusznego interesu skarżących w rozumieniu art. 7 kpa, jako właścicieli przedmiotowej nieruchomości. Organy orzekające nie wykazały bowiem, w czym miałoby przejawiać się zachowanie bezpieczeństwa powodziowego w sytuacji, gdy .planowane zamierzenie skarżących ma stanowić obiekt nie będący trwale związany z gruntem i znajdować się pomiędzy budynkiem skarżących, a murem oporowym parapetu opaski brzegowej od strony tego budynku. Z przedłożonych przez skarżących zdjęć na rozprawie wynika, iż wzdłuż wskazanego muru oporowego parapetu opaski brzegowej znajduje się szereg rożnych budynków, dlatego odmawiając udzielenia skarżącym zgody na posadowienie na ich nieruchomości wiaty niezwiązanej trwale z gruntem - jak wskazali skarżący - organy orzekające zobowiązane są precyzyjnie wskazać, w jaki sposób i w jakim stopniu posadowienie wiaty w planowanym- miejscu nieruchomości skarżących negatywnie wpłynie na dotychczasowe bezpieczeństwo powodziowe tego terenu. Odmowa udzielenia zgody na wykorzystanie - nieruchomości w sposób zamierzony przez ich właścicieli nie może bowiem ze względu na art. 21 ust. 1 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP polegać na lakonicznym powołaniu się na bezpieczeństwo powodziowe bez wskazania, w czym miałoby to bezpieczeństwo ulec pogorszeniu wskutek zrealizowania zamierzeń skarżących. Organy orzekające nie wykazały zatem w sposób wynikający z art. 7 i art. 80 kpa, aby planowane zamierzenie skarżących pogarszało stan bezpieczeństwa powodziowego. Wykluczenie zaś lokalizowania obiektów kubaturowych w przedmiotowym miejscu nieruchomości skarżących mające wynikać z decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] marca 2008 r. o warunkach zabudowy nie ma znaczenia w sprawie, skoro skarżący zwrócili się o udzielenie zgody na inne wykorzystanie części swojej nieruchomości położonej w pasie technicznym, w oderwaniu od ubiegania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Tymczasem, dopiero w art. 37 ust. 3 powołanej ustawy wskazano na wymóg uzgodnienia z dyrektorem urzędu morskiego m.in. projektu decyzji o warunkach zabudowy, o które występuje organ mający ustalić warunki zabudowy. Natomiast postępowanie w rozpatrywanej sprawie toczy się wyłącznie na podstawie art. 37 ust. 1 powołanej ustawy, a więc niezależnie od wydania decyzji o warunkach zabudowy. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji. W zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ orzekający przeprowadzi postępowanie wyjaśniające w kontekście okoliczności określonych w art. 7 kpa.