IV SA/Wa 259/18

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Michał Majcher po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego E. R. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sprawie ze skargi H. K. i J. K. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2013 roku nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia postanawia: przyznać radcy prawnemu E. R. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz kwotę 82,80 złotych (osiemdziesiąt dwa zł 80/100) stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług. Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2014 r. Referendarz sądowy ustanowił w niniejszej sprawie dla Skarżących J. K. i H. K. radcę prawnego w ramach przyznania prawa pomocy. W dniu 3 czerwca 2014 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...] w [...] pełnomocnikiem Strony wyznaczyła r.pr. E. R.. W piśmie z dnia 21 lipca 2014 r. wyznaczona pełnomocnik wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zażalenie na postanowienia Sądu z dnia 25 czerwca 2014 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na zarządzenie Przewodniczącej Wydział z 19 grudnia 2013 r. o wezwaniu do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego. NSA postanowieniem z dnia 1 października 2014 r., sygn. akt I OZ 809/14, oddalił to zażalenie. W piśmie z dnia 7 listopada 2014 r. pełnomocnik poinformowała Sąd, że H. K. zmarła, zaś w dniu 18 listopada 2014 r. pełnomocnik przedłożyła skrócony odpis aktu zgonu Skarżącej. Wyznaczona r.pr. w pismach z dnia 2 stycznia 2015 r., 30 maja 2016 r., 23 listopada 2016 r., 16 lutego 2017 r. informowała o toczącym się postępowaniu spadkowym. W piśmie z dnia 9 grudnia 2016 r. i 10 stycznia 2017 r. poinformował, że wolą J. K. jest cofnięcie skargi w niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia 3 marca 2017 r. Sąd umorzył postępowanie w niniejszej sprawie wywołane skargą J. K.. Dalsze postępowanie toczyło się z udziałem następców prawnych H. K. W piśmie z dnia 10 stycznia 2017 r. wyznaczona radca prawny wniosła o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oświadczają, że nie zostały one opłacone w całości ani w części. Rozpoznając powyższy wniosek Referendarz sądowy miał na względzie, że zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu zostały określone w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715). W § 22 tego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości wskazano, że w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia (czyli przed dniem 2 listopada 2016 r.) należy stosować przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W dniu 22 października 2015 r. Minister Sprawiedliwości wydał rozporządzenie w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, jednak weszło ono w życie w dniu 1 stycznia 2016 r. (§ 23). Nie miało ono zastosowania w sprawie. Zastosowanie natomiast będzie miało rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490). Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c tego rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnym 240 zł (w sytuacji, gdy sprawa nie dotyczy należności pieniężnej ani skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego) Natomiast zgodnie z § 18 ust. 2 pkt 2 lit. d tego rozporządzenia w drugiej instancji w postępowaniu zażaleniowym - 120 zł. Stwierdzić należy, ze wyznaczona radca prawny udzieliła Skarżącym pomocy prawnej w postępowaniu przed Sądem I. instancji - w konsekwencji doprowadziła do umorzenia postępowania, ponadto przeglądała akta sprawy. Wniosła również zażalenie do NSA od postanowienia Sądu I instancji. Wobec tego należało jej przyznać wynagrodzenie w kwocie 360 zł (240 zł za pierwszą instancję i 120 zł za postępowanie zażaleniowe). Ustaloną opłatę, na podstawie § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia należało podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 § 1, art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) i § 18 ust. 2 pkt 2 lit. d) powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. orzeczono jak w postanowieniu.