IV SA/Wa 2593/07

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska - Bigiej po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. P. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie przejęcia nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa postanawia zwolnić H. P. od kosztów sądowych. Wraz ze skargą na wskazaną w sentencji decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, skarżąca H. P. złożyła do Sądu sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Z informacji zawartych we wniosku wynika, że skarżąca jest osobą samotną, poza mieszkaniem o pow. 60 m² nie posiada jakiegokolwiek majątku. Jedynym źródłem utrzymania wnioskodawczyni jest emerytura w wysokości 745,58 zł brutto (co potwierdza załączony do wniosku odcinek przekazu pocztowego świadczenia). Rozpatrując przedmiotowy wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, należy uznać, że zasługuje on na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy w zakresie częściowym przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oceniając wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że wykazała ona, iż spełnia wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2. Biorąc pod uwagę, że wnioskodawczyni poza mieszkaniem nie posiada żadnego majątku, a jedynym źródłem utrzymania jest świadczenie emerytalne w wysokości 745,58 zł brutto (642,48 zł netto), należało uznać, że jej wniosek zasługuje na uwzględnienie. W tej sytuacji uprawnione jest stwierdzenie, że poniesienie przez wnioskodawczynię kosztów sądowych, w tym uiszczenie wpisu w wysokości 200 zł, może ją narazić na uszczerbek utrzymania koniecznego. Dlatego też na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.