IV SA/Wa 2594/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...]. A. S. wniósł do Sądu skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] września 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2013 r. o umorzeniu postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny. Zaskarżona decyzja obejmuje również żonę skarżącego – Z. S. oraz czworo małoletnich dzieci – A. S., Z. S., L. S. i E. S. W skardze wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego wniosku wskazano, że małoletnie dzieci skarżącego zadomowiły się w Rzeczypospolitej Polskiej oraz że wydalenie skarżącego uniemożliwi mu skorzystanie z prawa do sądu, narażając go na niebezpieczeństwo w kraju pochodzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżona decyzja ani utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie zobowiązuje skarżącego ani pozostałych objętych nią osób do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ani nie orzeka o wydaleniu ich z jej terytorium. Brak wstrzymania wykonania tych decyzji nie pogarsza sytuacji prawnej objętych nimi osób, w szczególności na ich podstawie osoby te nie mogą zostać wydalone z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych materiału oraz z akt sądowych wynika, że wobec skarżącego i jego żony zostały wydane, wskutek rozpatrzenia ich uprzednich wniosków o status uchodźcy, decyzje o odmowie nadania im statusu uchodźcy orzekające m. in. o wydaleniu ich z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Brak jest jednak wniosków o wstrzymanie wykonania tych decyzji, a nawet jeśli takie wnioski zostałyby złożone, to i tak Sąd odmówiłby wstrzymania wykonania decyzji statusowych orzekających o wydaleniu, gdyż zostały one wydane poza granicami niniejszej sprawy (art. 61 § 3 in fine P.p.s.a.). Ponadto, decyzja umarzająca postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy nie ma cechy wykonalności w rozumieniu art. 61 P.p.s.a., stąd nie nadaje się do wykonania. Umorzenie postępowania nie nakłada na podmiot postępowania żadnych obowiązków, nie ustanawia zakazów, nie określa powinnego zachowania się lub znoszenia określonego działania. Decyzja taka jedynie formalnie kończy sprawę z uwagi na brak przesłanek do jej merytorycznego rozpatrzenia. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.