IV SA/Wa 2596/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2014 r. sprawy ze skargi R. A. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r, znak: [...], dalej zaskarżona decyzja, Rada do Spraw Uchodźców na podstawie art. 89p ust. 1, art. 40 ust. 1 i ust 2 pkt 2 oraz ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680) oraz art. 105 § 1, art. 138 § 1, pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071), dalej K.p.a. utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o umorzeniu postępowania w przedmiocie nadania R. A., dalej skarżąca, statusu uchodźcy. Stan sprawy przedstawiał się następująco: R. A., obywatelka [...], deklarująca narodowość [...], w dniu 21 kwietnia 2011 r. złożyła wniosek o nadanie jej statusu uchodźcy. Wniosek obejmował jej bliskich. Było to kolejne postępowanie o nadanie skarżącej statusu uchodźcy, bowiem wcześniej była objęta wnioskiem męża (siódmy wniosek po otrzymaniu decyzji ostatecznej - nr [...] z [...] maja 2010 roku). We wniosku skarżąca powołała się na okoliczności, które były już uwzględnione we wcześniejszym postępowaniu. R. A. oświadczyła, ze obawia się reemigracji, bowiem w regionie panuje niestabilna sytuacja, zaś jej szwagier uczestniczył w działaniach wojennych. Cudzoziemka oświadczyła, że nie czuła się osobą prześladowaną na terytorium [...] choć jednokrotnie doświadczyła przemocy. Na potrzeby niniejszego postępowania w dniu [...] kwietnia 2013r. przeprowadzono wywiad z najstarszym synem skarżącej – A. T. Celem wywiadu była ocena stopnia adaptacji z polskim społeczeństwem. Ponieważ był to kolejny wniosek, organ dokonał analizy ustaleń dokonanych we wcześniejszych postępowaniach o nadanie statusu uchodźcy. Organ ustalił, że podczas składania pierwszego wniosku mąż skarżącej oświadczył, że o emigracji przesądziły okoliczności związane z działalnością jego brata. Szef Urzędu uznał, że wszystkie okoliczności przedstawione przez skarżącą w nowym wniosku nie stanowią nowej okoliczności w sprawie i zostały ocenione we wcześniejszym jej wniosku o nadanie statusu uchodźcy. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] czerwca 2013r. ([...]) umorzył postępowanie w sprawie o nadanie R. A. statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej z powodu niedopuszczalności wniosku. Jednocześnie dwojgu jej małoletnich dzieci odmówiono ochrony międzynarodowej na terytorium RP. Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie do Rady do Spraw Uchodźców, w którym podniosła, że nie zgadza się z decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego. W przesłanym uzupełnieniu do odwołania skarżąca wskazała na postępujący proces adaptacji jej dzieci do polskiego społeczeństwa. Podkreśliła, że czworo z nich narodziło się w Polsce, dzieci uczęszczające do szkoły nie chodziły do szkół w [...] i miałyby problemy adaptacyjne w kraju pochodzenia. W dniu 17 lipca 2013 r. Rada do Spraw Uchodźców poinformowała skarżącą o możliwości wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji. R. A. skorzystała z tej możliwości i przekazała referencje uzyskane przez jej męża w firmie "D." - dotyczące kierowania pojazdami budowlanymi oraz wiedzą na temat robót ogólnobudowlanych, a także zdolności w nawiązywaniu kontaktów interpersonalnych oraz sumienności. Rozpatrując odwołanie skarżącej od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, Rada do Spraw Uchodźców zważyła, co następuje. Zgodnie z art. 32 ust. 3 i 4 Dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich, merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy wszczętej na skutek wniesienia kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy jest uzasadnione w sytuacji, gdy po wstępnym rozpatrzeniu tego wniosku zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe elementy lub informacje, znacznie zwiększające prawdopodobieństwo spełnienia przez wnioskodawcę warunków do nadania statusu uchodźcy. W ocenie Szefa Rady ds. Uchodźców wniosek jest niedopuszczalny (art. 40 ust. 2 pkt 2), gdy po otrzymaniu decyzji ostatecznej o odmowie nadania statusu uchodźcy wnioskodawca złoży nowy wniosek oparty na tych samych podstawach. Obowiązkiem organu jest zbadanie podstaw, na których oparty jest kolejny wniosek i wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w przypadku stwierdzenia, że po otrzymaniu decyzji ostatecznej o odmowie nadania statusu uchodźcy wnioskodawca złożył nowy wniosek oparty na tych samych podstawach Za materiał dowodowy posłużyły oświadczenia skarżącej, wypowiedzi jej męża oraz informacje z wywiadu z ich synem. Organ uznał, że wskazywane przez skarżącą okoliczności - związane z zaangażowaniem szwagra, jak również subiektywna ocena procesu adaptacji dzieci nie mogą zostać przyjęte za przesłankę wykluczającą reemigrację. Przesłanki adaptacyjne nie odnoszą się do Konwencji Genewskiej z 1951 roku i jako takie nie mogą przesądzać o objęciu ochroną międzynarodową na terytorium RP. W postępowaniu prowadzonym przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zgromadzono informacje na temat adaptacji potomstwa skarżącej w Polsce. Przyjmując za miarodajny wskaźnik stopnia adaptacji znajomość języka, obyczajów, wiedzę o kraju, w którym się przebywa czy kontakty w grupie rówieśniczej, trudno, zdaniem organu, w tym konkretnym przypadku uznać proces adaptacji za zaawansowany w szczególności z powodu słabej znajomości języka polskiego, co czyni twierdzenia skarżącej o dobrej adaptacji w Polsce za niewiarygodne. Organ zwrócił uwagę, że językiem ojczystym R. A. jest [...], zaś [...] jest językiem ogólnopaństwowym. W niniejszym przypadku uwarunkowania reemigracji do kraju pochodzenia i zdolności adaptacyjne członków rodziny R. A. organ ocenił negatywnie. Wszelkie ustalenia w postępowaniu dokonane zostały - przede wszystkim, na podstawie oświadczeń Pani R. A. i jej męża oraz miarodajnych źródeł międzynarodowych zajmujących się oceną sytuacji społecznej i politycznej w różnych częściach świata. Opisywane przez cudzoziemkę wydarzenia nie mogą uzasadniać zmiany decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Wskazywane przez nią okoliczności zostały już wnikliwie zbadane podczas wcześniejszego postępowania. W ocenie Rady podczas powtórnego składania wniosku o nadanie jej statusu uchodźcy w Polsce R. A. nie przedstawiła żadnych nowych, istotnych w postępowaniu okoliczności, co czyni te wnioski za bezpodstawne. Skarżąca nie była i nie jest obiektem zainteresowania ze strony władz kraju pochodzenia i nie jest tym samym zagrożone jej bezpieczeństwo na terytorium [...] co potwierdziła stwierdzając, że nie byłą osobą prześladowaną w kraju pochodzenia. W toku postępowania skarżąca miała zagwarantowane prawa procesowe, które wykorzystała. Jednocześnie sprawę małoletnich: I. i J. T. organ rozpatrzył w oparciu o zasadę jedności rodziny i w powiązaniu z wnioskiem ich rodziców. Decyzją z dn. [...] maja 2010 roku Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił im ochrony międzynarodowej i wydalił z terytorium R.P. W świetle powyższego należało postanowić o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej oraz o wydaleniu z terytorium RP wobec braku przesłanek uzasadniających udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] sierpnia 2013 wniosła skarżąca zaskarżając ją w całości, wraz z decyzją Szefa Rady ds. Uchodźców z [...] czerwca Skardze zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez: -błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art 13, 15 i 97 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r, o udzielaniu cudzoziemcom ochrony oraz naruszenie prawa procesowego poprzez niedopełnienie obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego wynikającego z art. 7 K.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazał, że we wrześniu 2005r. przyjechała wraz z mężem i dwumiesięcznym synem do Polski w obawie i życie i zdrowie. Od tego czasu nie wracała do kraju pochodzenia. W tym czasie urodziło się w Polsce 4 ich dzieci. Powołując się na art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, dalej Konwencja skarżąca wskazała, że ma prawo do życia prywatnego i rodzinnego, które to prawo jest podstawowym prawem uchodźcy. Zdaniem skarżącej wydalenie jej z Polski narusza jej prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji. Jej dzieci wychowują się obecnie w poczuciu stabilizacji i bezpieczeństwa czego im brakowało przed wyjazdem z [...]. Syn A. chodzi do 1 klasy Szkoły Podstawowej w L., uczy się z polskimi dziećmi i integruje się z nimi. Dzieci porozumiewają się w języku polskim, mają polskich przyjaciół i nie wyobrażają sobie powrotu do I. Twierdzą, że boją się tam wracać. Zmiana środowiska miałaby bardzo negatywny wpływ na dalsze ich postępy w nauce i rozwój psychofizyczny. Musiałby zaczynać życie od nowa (edukacja). Zgodnie z art. 3 ust. 1 Konwencji o Prawach Dziecka najważniejszą sprawą przy podejmowaniu decyzji przez władze publiczne w stosunku do dzieci jest zabezpieczenie ich interesów a te, decyzją Rady, nie zostały zabezpieczone. Wniosła także o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia 28 sierpnia 2013 r. nie narusza prawa. Podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji był przepis art. 40 ust 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r. poz. 680). Zgodnie z art. 40 ust. 1 powyższej ustawy, jeżeli organ prowadzący postępowanie stwierdzi, że wniosek jest niedopuszczalny, wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Zgodnie zaś z ust. 2 pkt 2 tego artykułu, wniosek jest niedopuszczalny, gdy po otrzymaniu decyzji ostatecznej o odmowie nadania statusu uchodźcy wnioskodawca złożył wniosek oparty na tych samych podstawach. Ocenie Sądu podlega zatem, czy organy administracji orzekające w sprawie mogły uznać wniosek Skarżącej za niedopuszczalny z tego względu, że skarżąca wystąpiła z nowym wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy, podczas gdy organy orzekające odmownie rozpatrzyły już takie żądanie, a nowy wniosek został oparty na tych samych podstawach. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić na czym polega złożenie wniosku opartego na tych samych podstawach. Warto w tym miejscu posłużyć się wytycznymi zawartymi w dyrektywie Rady 2005/85/WE z 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich (Dz.U.UE.L.05.326.13). Zgodnie z treścią art. 32 ust. 3 i 4 powyższej dyrektywy, kolejny wniosek o udzielenie azylu jest poddawany najpierw wstępnemu rozpatrzeniu co do tego, czy po podjęciu w sprawie poprzedniego wniosku decyzji ostatecznej, zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe elementy lub informacje odnoszące się do rozpatrzenia możliwości uzyskania przez niego statusu uchodźcy na mocy dyrektywy 2004/83/WE. Wniosek jest rozpatrywany merytorycznie, jeżeli po wstępnym rozpatrzeniu zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe elementy lub informacje, znacznie zwiększające prawdopodobieństwo spełniania przez wnioskodawcę warunków statusu uchodźcy. Znaczenie może więc mieć ujawnienie nowych okoliczności faktycznych dotyczących indywidualnej sytuacji cudzoziemca czy sytuacji w kraju pochodzenia, jak również zmiana sytuacji w samym kraju pochodzenia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że ocena organów orzekających w niniejszej sprawie, że kolejny wniosek skarżącej o nadanie statusu uchodźcy jest tożsamy z wnioskiem złożonym uprzednio, jest prawidłowa. Zatem zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu ochrony cudzoziemcom na terytorium RP, którym a contrario zakreślono możliwość rozpoznawania ponownego wniosku o nadanie statusu uchodźcy jedynie w szczególnym przypadku - gdy wnioskodawca złoży nowy wniosek oparty na innych podstawach niż uprzedni. Zestawiając wnioski skarżącej o nadanie statusu uchodźcy, w tym wyjaśnienia składane w toku postępowań wszczętych wcześniej z obecnym wnioskiem należy stwierdzić, że skarżąca odwołuje się do tych samych okoliczności związanych z zagrożeniem ich bezpieczeństwa w kraju pochodzenia – I., zaangażowaniem szwagra w działania wojenne. W ocenie Sądu analiza obecnego wniosku i wniosków poprzednich wskazuje jednoznacznie, że skarżąca nie podała żadnych nowych okoliczności. Ustalenia organów, że sprawy są tożsame podmiotowo i przedmiotowo, dotyczą tego samego żądania (nadania statusu uchodźcy) i są oparte na tej samej podstawie faktycznej (skarżąca przytoczyła takie same okoliczności uzasadniające udzielenie ochrony międzynarodowej), nie budzą zastrzeżeń Sądu. W tamtych postępowaniach zostało ostatecznie ustalone, że powodami emigracji Rodziny do Polski były powody ekonomiczne i brak jest podstaw do odmiennej oceny przyczyn przyjazdu skarżącej i rodziny do Polski. Skarżąca nie podała żadnych nowych okoliczności, które nie byłyby już przedmiotem rozpoznawania organów a które uzasadniałby przyznanie statusu uchodźcy. Odnosząc się do argumentów skargi związanych z naruszeniem art. Konwencji, z art. 8 tej Konwencji wynika, że "każdy ma prawo do poszanowania swego życia prywatnego i rodzinnego, swojego mieszkania i swojej korespondencji. Niedopuszczalna jest ingerencja władzy publicznej w korzystanie z tego prawa z wyjątkiem przypadków przewidzianych przez ustawę i koniecznym w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralność lub ochronę praw i wolności innych osób". Znaczy to tyle, że prawo do życia rodzinnego jest wartością zagwarantowaną konwencyjnie a ograniczenie tego prawa jest możliwe w ściśle określonych sytuacjach, gdy zagrożone jest lub dobro państwa lub dobro i moralność innych osób. Tylko w takich sytuacjach państwo może dopuścić się ograniczenia tych praw. Oczywiście Konwencja nie gwarantuje nieograniczonej ochrony przed rozłączeniem rodziny jednakże nakłada na organ obowiązek wyważenia interesu jednostki i interesu społecznego przez pryzmat wymienionych w art. 8 pkt 2 Konwencji środków i celów ochrony. Organy przeanalizowały sytuację osobistą rodziny i doszły do wniosku, że brak jest podstaw do udzielenia tej Rodzinie ochrony międzynarodowej. W stosunku do każdego z członków rodziny odmówiono udzielenia ochrony międzynarodowej a ich stopień asymilacji w Polsce uznały za niewystarczający do zmiany swego wcześniejszego stanowiska. Także wskazywana w skardze Konwencja o Prawach Dziecka z 20 listopada 1989 r (Dz.U. z 1991 r, Nr 120, poz. 562) nie może stanowić materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia. Konwencja ta gwarantuje w art. 22 korzystanie z praw, ochronę i pomoc humanitarną dzieci ubiegających sią o status uchodźcy lub uważanych przez uchodźcę. Ochrona ta ma na celu dbanie o to aby dziecko nie było traktowane inaczej niż rodzice i otrzymało ochronę jego praw jako człowieka. W stosunku do dzieci skarżącej organy podejmowały wcześniej i obecnie wszystkie niezbędne czynności aby prawa dzieci nie zostały pominięte. W stosunku do dwojga najmłodszych dzieci I. i J., podobnie jak wcześniej do pozostałych, decyzją z [...] maja 2010 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców także odmówił im ochrony międzynarodowej i orzekł o wydaleniu z terytorium RP. Zgodnie z zasadą jedności rodziny brak było zatem podstaw do udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Sama zresztą skarżąca nie zaprzeczała, że w każdej z uruchamianej procedur wniosek był rozpoznawany w odniesieniu do strony i ich dzieci. Odnosząc się do kwestii adaptacyjnych dzieci, w tym ich obaw przed powrotem do kraju pochodzenia stwierdzić należy, co nie jest bez znaczenia, że żadne z dzieci nie zna kraju pochodzenia ponieważ najstarsze przyjechało do Polski w wieku 2 lat a pozostałe urodziły się w Polsce w związku z tym twierdzenia matki, że wszystkie dzieci obawiają się powrotu do I. nie są wiarygodne. Obecnie dzieci są w wieku 9, 7, 6 i 4 lata. Z tych powodów żadne z nich nie ma jakichkolwiek wspomnień związanych z krajem pochodzenia a świadomość tego co się w tym kraju dzieje może mieć najstarszy z nich. Ich obawa nie jest więc obiektywna ale subiektywna. Poza tym jak wynikało z rozmowy z najstarszym z dzieci zna on bardzo słabo język polski, jego kontakty z rówieśnikami są ograniczone (1 polski kolega), nie wyraża on negatywnych obaw co do powrotu do kraju pochodzenia. Sąd wziął także pod uwagę przedstawioną przez skarżącą opinię o synu A., z której także wynika, że nie ma wspomnień z krajem ojczystym, że dobrze funkcjonuje w grupie rówieśniczej i brak jest ustaleń co do negatywnego wpływu reemigracji na jego rozwój (opinia psychologa I. Z.). Podobną opinię na temat obu chłopców – A. i M. wystawiła Dyrektor Szkoły Podstawowej w L.. Jednakże z drugiej strony z opinii z [...] października 2013 r. wynika, że A. mimo że jest uczniem II klasy szkoły podstawowej nie zna wszystkich liter polskich, głoskuje jedynie wyrazy jedno lub 2 sylabowe, co świadczy o tym że ma pewne trudności językowe. Czyni to niewiarygodnymi twierdzenia matki o dobrej znajomości języka polskiego. W takich okolicznościach należy uznać, że brak było podstaw do zmiany decyzji organu w przedmiocie udzielenia ochrony międzynarodowej ponieważ proces asymilacji dzieci nie jest najlepszy. Bez istotnego znaczenia dla powyższej oceny ma przedstawiona w toku postępowania sądowego opinia o skarżącej. Oczywistym jest, że skoro skarżąca mieszka w Polsce w Ośrodku dla Cudzoziemców to jej aktywność może być skierowana na organizowane tam różnego rodzaju kursy dokształcające. Reasumując należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie organy zasadnie uznały, że wniosek skarżącej jest niedopuszczalny, bowiem deklarowane przez skarżącą obawy są tożsame z tymi, które cudzoziemiec powoływał już wcześniej i które zostały już ocenione. Tym samym zaistniały podstawy do umorzenia postępowania na podstawie art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie Sądu organy obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Zgodnie z wymogiem przepisu art. 107 § 3 kpa, zaskarżona decyzja została przekonywująco uzasadniona. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego ani przepisów prawa procesowego. Odnosząc się do kwestii proceduralnych Sąd na rozprawie oddalił wniosek pełnomocnika skarżącej adw. I. L. o odroczenie rozprawy. Zgodnie z art. 109 p.p.s.a. rozprawa ulega odroczeniu m.in. gdy sąd stwierdzi nieprawidłowości zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo gdy nieobecność strony lub pełnomocnika jest wywołaną nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć. Pełnomocnik otrzymała zawiadomienie o terminie rozprawy 6 marca 2014 r. Termin rozprawy został wyznaczony na 25 marca 2014 r. g 12.30 a więc na 19 dni po otrzymaniu zawiadomienia. 24 marca 2014 r czyli na 1 dzień przed rozprawą, wpłyną faks od pełnomocnika z urzędu adw. I. L. o odroczenie rozprawy z powodu kolizji z inną sprawą w WSA, sygn. akt. III SA/WA 36/14 wyznaczoną na godzinę 13, które to wezwanie otrzymała wcześniej, bo 5 lutego 2014 r. Z uwagi na zbyt krótki termin do podjęcia decyzji w tej sprawie (1 dzień) Sąd nie miał faktycznej możliwości rozpoznania wniosku o odroczenie wcześniej niż na wyznaczonej rozprawie. Z uwagi na opóźnienie w rozpoznawaniu spraw sprawa nie została wywołana o czasie ale oczekujący (tłumacz ) zostali poinformowani o tym, że sprawa rozpocznie się o g. 13 30. Jednocześnie Przewodnicząca poleciła poinformować o tym pełnomocnika, który zgodnie z Jej deklarację miał się znajdować w sali w której rozpoznawana była sprawa III SA/WA 36/14 będąca przyczyną kolizji ze sprawą niniejszą. Okazało się jednak, że Pani pełnomocnik nie stawiła się w tamtej sprawie (stawił się aplikant). W związku z tym Sąd uznał, że przyczyna, która miała być powodem odroczenia rozprawy jest przyczyną nieprawdziwą skoro pełnomocnik nie była obecna przy rozpoznawaniu sprawy III SA/WA 36/14. Skoro bowiem pełnomocnik nie stawiła się na termin tamtej sprawy mogła bez przeszkód stawić się na termin sprawy w której wnosiła o odroczenie rozprawy. Powinna też, jako profesjonalista, mieć świadomość że tak późne złożenie wniosku o odroczenie rozprawy będzie skutkować jego rozpoznaniem na tej rozprawie. Skutkowało to nieuwzględnieniem wniosku o odroczenie rozprawy ponieważ przyczyna nieobecności pełnomocnika nie była prawdziwa a więc nie można jej nazwać jako nadzwyczajną. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.