IV SA/Wa 26/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP I. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 roku nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz skarżącej K. C. kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 9 sierpnia 2011 r. K. C., wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na kontynuację nauki języka polskiego. Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., Nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 53a ust.1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r., Nr 264, pozycja 1573 z późn. zm.) odmówił udzielenia stronie przedmiotowego zezwolenia stwierdzając, iż cudzoziemka wypełniła przesłankę zawartą w art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ I instancji podniósł, iż cudzoziemka w okresie od 2 października 2009 r. do dnia 1 października 2011 r. pozostawała bez pracy przez okres 275 dni. Wojewoda [...] zwrócił również uwagę na fakt, iż cudzoziemka na podstawie umów o dzieło zawartych z Wyższą Szkołą [...] w W. pracowała jedynie od pięciu do piętnastu godzin w miesiącu. Mając na uwadze powyższe, Wojewoda [...] stwierdził, iż ciężko jest uznać, że cudzoziemka wykorzystała poprzednio udzielone zezwolenie na zamieszkanie zgodniej z celem na jaki je wydano. Jednocześnie organ i l instancji wyraził wątpliwości, czy strona wykorzysta kolejne zezwolenie na zamieszkanie na naukę języka polskiego, gdyż - jak wynika z uzasadnienia wniosku oraz z zeznań strony, planuje ona otworzenie działalności gospodarczej na terytorium Polski. Od powyższego rozstrzygnięcia K.C., w dniu 22 grudnia 2011 r. złożyła odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i udzielenie jej wnioskowanego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Decyzją z dnia [...] października 2012 r. Szef Urzędu do Spraw Uchodźców działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez mieszkankę Tajwanu - K.C. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w toku postępowania odwoławczego organ li instancji pismem z dnia 27 marca 2012 r. wezwał cudzoziemkę o uzupełnienie materiału dowodowego o następujące dokumenty: dowody wpłat świadczące o regularnym opłacaniu przez cudzoziemkę składek celem ubezpieczenia zdrowotnego zawartego umową Nr [...] lub innego dokumentu potwierdzającego posiadanie aktualnego ubezpieczenia zdrowotnego; historii rachunku bankowego za ostatnie 6 miesięcy ze wskazaniem aktualnego salda oraz w razie potrzeby dodatkowe dokumenty potwierdzające posiadanie wystarczających środków finansowych na pokrycie kosztów utrzymania i powrotu do kraju. W odpowiedzi na powyższe w dniu 16 kwietnia 2012 r. strona uzupełniła akta sprawy o żądane dokumenty. Pismem z dnia 28 marca 2012 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, wystąpił do Szkoły Języków Obcych "[...] o udzielenie informacji dotyczących kontynuacji podjętej przez cudzoziemkę w sierpniu 2011 r. nauki języka polskiego. Po dwukrotnym awizowaniu w dniach: 6 kwietnia 2012 r. oraz 13 kwietnia 2012 r., przesyłka została zwrócona do tutejszego organu w dniu 24 kwietnia 2012 r. W związku z powyższym, organ II instancji pismem z dnia 11 lipca 2012 r. mając na uwadze słuszny interes strony, ponownie wezwał zainteresowaną o uzupełnienie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego m. in. o zaświadczenie ze Szkoły Języków Obcych "[...] " o kontynuowaniu przez nią nauki języka polskiego. W odpowiedzi na powyższe, pani K. C. uzupełniła materiał dowodowy o następujące dokumenty: - dowody wpłat świadczących o regularnym opłacaniu przez cudzoziemkę składek celem ubezpieczenia zdrowotnego od miesiąca maja 2012 r. do miesiąca lipca 2012 r.; - historię rachunku bankowego za okres od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 31 lipca 2012 r.; - datowany na 18 lipca 2011 r. dowód wpłaty kwoty w wysokości 13000 zł za indywidualny kurs języka polskiego mającego się odbyć w terminie od dnia 1 sierpnia 2011 r. do dnia 31 lipca 2014 r.; - datowane na lipiec 2011 r. zaświadczenie ze Szkoły Języków Obcych "[...] " o kontynuowaniu przez cudzoziemkę podjętej nauki języka polskiego. Mając na uwadze powyższe Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdził, że K.C. poprzez niedołączenie do akt sprawy aktualnych dokumentów dotyczących kontynuowania przez nią nauki języka polskiego w Szkole Języków Obcych "[...] nie udokumentowała że spełnia wymogi określone w art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o cudzoziemcach. Nadmienił również, że w przedmiotowej sprawie nie bez znaczenia pozostaje fakt, iż cudzoziemka w dniu 14 lutego 2010 r. zakończyła pracę na rzecz Wyższej Szkoły [...] w W., a następnie - nie informując o tym właściwych organów, bez stosownego zezwolenia wykonywała pracę na rzecz innych pracodawców: Wyższej Szkoły [...] w T., Uczelni [...] w W. oraz Fundacji [...]. Organ wskazał na treść 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym, cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli wykonywał pracę niezgodnie z ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy albo podjął działalność gospodarczą niezgodnie z przepisami obowiązującymi w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej. Organ wskazał ,iż z uwagi na kategoryczne sformułowanie użyte w dyspozycji normy zawartej w art. 57 ust. 1 w/w ustawy ("cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony..."), wydane na tej podstawie rozstrzygnięcie nie jest oparte na uznaniu organu administracji publicznej i podjęcie przedmiotowego rozstrzygnięcia jest obligatoryjne, organ jest bowiem zobowiązany do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w przypadku zaistnienia określonych w nim okoliczności. W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, Wojewoda [...] nie naruszył art. 57 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 53 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 6 k.p.a., bowiem postępowanie w sprawie udzielenia przedmiotowego zezwolenia prowadzone było w sposób rzetelny, przejrzysty i zgodny z prawem. Pismem z dnia 27 listopada 2012 r. K.C. reprezentowana przez pełnomocnika adwokata L. M. wniosła skargę na powyższą decyzję Szefa Urzędu d/s Cudzoziemców zarzucając naruszenie: - art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach w zw. z art. 53a ust. 1 pkt. 1 lit. a poprzez błędne uznanie, że cel pobytu skarżącej na terytorium RP jest inny niż deklarowany, - art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez pominięcie czynności niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w tym nierozpatrzenie materiału dowodowego istotnego dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, - art. 8 i art. 9 k.p.a. - poprzez niepoinformowanie strony o okolicznościach faktycznych mających wpływ na wynik postępowania oraz nie udzielenie skarżącej wystarczających wyjaśnień i wskazówek dla pozytywnego załatwienia sprawy a w konsekwencji podważanie zaufania strony do organów władzy publicznej, - art. 138 § 2 k.p.a. poprzez niewydanie decyzji uchylającej i przekazującej sprawy do ponownego rozpoznania w sytuacji, w której organ uznał za konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, którym nie zajął się organ I instancji, Wobec powyższych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od Szefa Urzędu Dc Spraw Cudzoziemców na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazano, iż organ II instancji, podobnie jak ,i organ II instancji skupił się na analizie czy skarżąca wykorzystywała poprzednio udzielone jej zezwolenie na zamieszkanie na terytorium RP zgodnie z celem na jaki je wydano. Skarżąca wyjaśniła iż w lipcu 2011 r. zapisała się do Szkoły Języków Obcych "[...] " na kurs języka polskiego i zapłaciła z góry całą opłatę w wysokości 13000 złotych. Kurs miał trwać do końca lipca 2014 r. Skarżąca uczyła się przez dwa semestry. Niestety z uwagi na trudną sytuację szkoły i konieczność wyprowadzki z siedziby przy ul. [...] w W., zajęcia odbywały się tylko do końca kwietnia 2012 r. Przerwa w zajęciach była niezależna od skarżącej. Niemniej, właścicielka szkoły M.B. zapewniła, że jak tylko wznowi działalność (formalnie działalność jest zawieszona od 1 sierpnia 2012 r.), to kurs skarżącej będzie kontynuowany. Skarżąca wyjaśniła, że data lipiec 2011 r., którą opatrzone zostało wskazane zaświadczenie ze szkoły językowej, została wstawione omyłkowo przez właścicielkę szkoły M. B. Organ miał o tym wiedzę, gdyż kontaktował się telefonicznie z M.B., która wyjaśniła, że zaświadczenie powinno zostać wystawione z datą lipiec 2012, a więc z datą aktualną. Organ powinien mieć to na względzie przy wydawaniu decyzji, gdyż kontaktował się z właścicielką szkoły i miał wiedzę na temat sytuacji szkoły. Obecnie właścicielka SJO podejmuje kroki w celu przekształcenia i wznowienia działalności i zapewniła skarżącą, że jej kurs zostanie wznowiony od stycznia 2013 r. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy pominął przedstawione wyżej okoliczności sprawy, przyjmując niesłusznie, że skarżąca nie udokumentowała, że spełnia wymogi określone w art. 53a ust. 1 pkt. 1 lit. a ustawy o cudzoziemcach a więc, że zamierza na terytorium RP podjąć lub kontynuować nauki. Organ zebrał wprawdzie w tym zakresie niezbędny materiał dowodowy, ale nie dopełnił obowiązku jego rozpatrzenia, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Wbrew spoczywającemu na nim obowiązkowi, organ nie dokonał wszechstronnej oceny okoliczności przedmiotowego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego. Organ odwoławczy swoją niekorzystną dla skarżącej decyzję oparł na przyjęciu, że okoliczności sprawy wskazują, że cel pobytu skarżącej na terytorium RP jest lub będzie inny niż deklarowany, jak również, że skarżąca nie zamierza kontynuować w Polsce nauki. Organ II instancji podzielił wątpliwości Wojewody [...], czy skarżąca wykorzysta kolejne zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony na naukę języka polskiego, mając na uwadze, że planuje ona otworzenie w Polsce działalności gospodarczej. Skarżąca podkreśliła, iż we wniosku wskazała, że będzie kontynuować naukę języka polskiego i ta okoliczność była podstawą wniosku. Skarżąca jednak nie ukrywała, że poza nauką języka polskiego, zamierza również kontynuować pracę jako lektorka języka chińskiego, a być może również otworzyć w tym zakresie działalność gospodarczą. Zarówno zamiar podjęcia pracy, jak i działalności gospodarczej nie może stanowić przesłanki negatywnej wydania zezwolenia na zamieszkanie. Ustawa o cudzoziemcach nie zakazuje żadnej z obu wymienionych form aktywności na rynku pracy, uzależniając je jedynie w szczególnych przypadkach od zezwolenia właściwego organu. Rozpoznając wniosek cudzoziemca o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony organ administracyjny nie jest związany wskazaną we wniosku podstawą prawną i zobowiązany jest ocenić zasadność żądania wnioskodawcy w kontekście wszystkich okoliczności faktycznych ujawnionych w toku postępowania, które w świetle przepisów regulujących przesłanki udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony mogą mieć znaczenie dla treści decyzji. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy zupełnie zignorował spoczywający na nim obowiązek zbadania czy w przypadku skarżącej ma do czynienia z innymi niż wynikającymi z art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o cudzoziemcach podstawami wydania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W przypadku prawidłowego prowadzenia postępowania i wykazania się inicjatywą dowodową, organ odwoławczy wydałby w stosunku do skarżącej decyzję pozytywną (tj. przynajmniej uchylającą decyzję Wojewody [...] i przekazującą mu ją do ponownego rozpoznania) na podstawie art. 53 ust. 1 pkt. 1 ustawy o cudzoziemcach , gdyż w dniu wydawania decyzji Skarżąca dysponowała dwoma aktualnymi, wydanymi przez Wojewodę [...] zezwoleniami na pracę (odpowiednio z 3 marca i 16 października 2012 r.). Zdaniem skarżącej nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu II instancji, zgodnie z którym nie bez znaczenia w przedmiotowej sprawie pozostaje fakt, iż skarżąca w dniu 14 lutego 2010 r. zakończyła pracę na rzecz Wyższej Szkoły [...] w W., a następnie bez stosownego zezwolenia wykonywała pracę na rzecz innych pracodawców: dwóch szkół wyższych i szkoły językowej. W ocenie strony skarżącej niezrozumiałe jest również przytaczanie przez organ II instancji w uzasadnieniu decyzji art. 88 ust. 1 pkt. 2 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym, cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium RP, jeżeli wykonywał pracę niezgodnie z ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Skarżąca ponownie podniosła, że zakończenie przez nią pracy w Wyższej Szkole [...] w W., odbyło się z przyczyn od niej zupełnie niezależnych, a związane było ze złą sytuacją finansową szkoły. Skarżąca nie była jedynym pracownikiem, który stracił tam pracę. Po drugie, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP, które skarżąca uzyskała dnia 2 października 2009 r., na podstawie przedstawionego przez nią zezwolenia na pracę w Polsce w charakterze lektora języka chińskiego, nie obligowało ją do podjęcia pracy. Warunkiem wydania decyzji zezwalającej na podstawie art. 53 ust. 1 pkt. 1 ustawy o cudzoziemcach nie jest faktyczne wykonywanie pracy ale posiadanie zezwolenia na jej wykonywanie. Okoliczność, że skarżąca nie wykonywała pracy przez długi okres czasu, na które wydane było zezwolenie na zamieszkanie, nie powinno mieć znaczenia dla oceny, że kolejne zezwolenie na zamieszkanie będzie wykorzystane niezgodnie z celem, w którym zostało wydane, tym bardziej, że utrata pierwszej pracy i częste zmiany kolejnych prac, spowodowane były okolicznościami niezależnymi od Skarżącej. Skarżąca zauważyła, iż art. 53 ust. 1 pkt. 1 obliguje Wojewodę do wydania cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie, w przypadku gdy ten posiada zezwolenie na pracę. Decyzje wydane na tej podstawie nie zobowiązują jednak do podjęcia pracy, na którą uzyskało się zezwolenie. Gdyby tak było stosowna wzmianka zostałaby zawarta w decyzji. Po trzecie, w stosunku do skarżącej nie było podstaw do wydalenia na podstawie art. 88 ust. 1 pkt. 2 ustawy o cudzoziemcach, co zdaje się sugerować organ II instancji w uzasadnieniu decyzji. Gdyby rzeczywiście tak było Wojewoda [...] powinien wszcząć odpowiednią procedurę, czego nie uczynił, przyznając racją skarżącej o braku ku temu podstaw. Skarżąca zauważyła, iż procedura wydalenia jest procedurą niezależną od procedury wydawania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, a ewentualne przesłanki zastosowania art. 88 ust. 1 pkt. 2 ustawy o cudzoziemcach nie powinien być podnoszony w niniejszym postępowaniu. Skarżąca podniosła, iż wszystkie wykonywane przez siebie prace wykonywała zgodnie z ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, na podstawie zezwolenia na pracę w charakterze lektora języka chińskiego. We wszystkich miejscach pracy skarżąca pracowała w tym samym charakterze (lektor języka chińskiego). W tym miejscu należy wskazać, że zezwolenia na pracę cudzoziemca, nie jest zezwoleniem dotyczącym jednego miejsca pracy ale odnosi się do charakteru pracy. Oznacza to, że zezwolenie na pracę w charakterze lektora języka chińskiego upoważnia do wykonywania pracy, na całym terytorium RP w okresie objętym zezwoleniem, a nie tylko w instytucji, która wnioskowała o wydanie zezwolenia. Skarżąca wyjaśniła, że jest dyplomowaną nauczycielką języka chińskiego, co potwierdza załączony certyfikat wydany przez Ministerstwo Edukacji Republiki Chin (T.). Mając na uwadze rosnące zainteresowanie nauką języka chińskiego w Polsce jej profesja jest bardzo cenna dla polskiej edukacji, a w konsekwencji również dla polskiej gospodarki, Organ, mając wątpliwości, co do spełniania przez skarżącą wymogów, od których uzależnione jest wydanie wnioskowanego zezwolenia, powinien wezwać ją do uzupełnienia dokumentów, czego jednak nie uczynił. Uchybienie organu w tym zakresie miało zasadniczy wpływ na wydaną decyzję negatywną i spowodowało ujemne następstwo dla strony, działającej w dobrej wierze i w przekonaniu, że organ prowadzi postępowanie w sposób prawidłowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012r.poz. 270 ze zm.). W niniejszej sprawie skarżąca K. C. w dniu 9 sierpnia 2011 r. wystąpiła z wnioskiem do Wojewody [...] o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na terytorium RP na czas oznaczony, podając jako podstawę wniosku zamiar kontynuacji nauki języka polskiego. Wniosek został złożony w związku z upływającym dniem 1 października 2011 r. dotychczasowym zezwoleniem na zamieszkanie. Orzekające w sprawie organy tj. Wojewoda [...] i Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówiły skarżącej udzielenia wnioskowanego zezwolenia. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy administracji nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego do czego zobowiązane są na podstawie art. 7 i 77 k.p.a., nie wykazując należytej dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Zebrane natomiast w sprawie dowody oceniły z naruszeniem zasady zawartej w art. 80 k.p.a. tj. swobodnej oceny dowodów. W konsekwencji uzasadnienia wydanych decyzji nie spełniają wymogów określonych w art.107§ 3 k.p.a. Zgodnie z art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia z dnia 13 czerwca 2003 r. 0. cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r., Nr 264, pozycja 1573 z późn. zm.), zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który zamierza na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podjąć lub kontynuować naukę, jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Jednocześnie art. 53b ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemiec o którym mowa w art. .53 ust 1 pkt 1, 2 ,7, 9, 13, 14 i 16-18 oraz w art. 53a ust. 1 pkt 1-3, 3b i 4, jest obowiązany posiadać: 1) ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz 2) stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu w przypadkach, o których mowa w art. 53 ust 1 pkt 1, 2, 7, 9, 13 i 14 oraz w art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. b, pkt 2, 3b i 4; 3) wystarczające środki finansowe na pokrycie kosztów utrzymania i powrotu w przypadkach, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 16-18 oraz w art. 53 a ust. 1 pkt 1 lit. a. Natomiast art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli okoliczności sprawy wskazują, że cel wjazdu lub pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest lub będzie inny niż deklarowany. Organ odwoławczy przyznał w odpowiedzi na skargę, iż zasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmawiając skarżącej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony stwierdził że skarżąca nie udokumentowała, że spełnia wymogi określone w art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o cudzoziemcach. Niezależnie od powyższego organ odwoławczy podtrzymał ocenę zaprezentowaną przez Wojewodę [...], że w przypadku skarżącej zachodzi przesłanka określona w art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach wiążąc zastosowanie w/w przesłanki ze zmianą pracodawcy w toku poprzednio posiadanego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Deklarowanym przez skarżącą celem pobytu jest nauka języka polskiego. Skarżąca podawała także, że zamierza w przyszłości rozpocząć działalność gospodarczą ale musi jeszcze zebrać niezbędne informacje i kapitał. Skarżąca podała również, że proponowano jej ponowne zatrudnienie w Uczelni [...], ale wówczas nie był jeszcze znany termin rozpoczęcia zajęć. Jak słusznie zauważył zatem organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, w obu w/w decyzjach nie wyjaśniono, dlaczego z faktu, iż skarżąca w toku poprzednio udzielonego jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wykonywała pracę dla innych niż pierwotnie pracodawców wywiedziono wniosek, że obecnie celem jej pobytu nie będzie nauka języka polskiego, co skarżąca deklarowała w nowym wniosku. Stanowisko takie nie zostało właściwie uzasadnione. Jednocześnie jak podniesiono w skardze art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach nie może stanowić swoistej sankcji za wykorzystanie poprzednio udzielonego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony niezgodnie z celem, dla którego zezwolenia udzielono. Taką funkcję spełniają inne przepisy - w szczególności art. 58 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach. Wykorzystywanie zezwolenia niezgodnie z celem jego wydania może stanowić przesłankę do cofnięcia udzielonego zezwolenia, nie może zaś niejako "automatycznie" przesądzać o negatywnym, rozpatrzeniu nowego wniosku. Zgodzić należy się z organem, że tego rodzaju okoliczności muszą być brane pod uwagę przy dokonywaniu oceny odnośnie obecnie deklarowanego celu ale nie mogą same w sobie przesądzać, iż rzeczywisty cel pobytu cudzoziemca ubiegającego się o kolejne zezwolenie będzie inny od deklarowanego w nowym wniosku. Zastosowanie art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach wymaga dokładnego uzasadnienia i nie mogło stanowić dostatecznego uzasadnienia dla zastosowania w/w regulacji samo stwierdzenie, że skarżąca zmieniła pracodawcę w toku poprzednio udzielonego zezwolenia ani przywoływanie, jak to uczynił organ odwoławczy treści art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Wydalenie cudzoziemca w związku wykonywaniem pracy bez zezwolenia powinno być poprzedzone wszczęciem stosownego postępowania, w toku którego, mając na uwadze rodzaj powierzanej cudzoziemce pracy oraz podmioty powierzające pracę należałoby ustalić okoliczności dotyczące pracodawcy oraz poddać ocenie wszystkie mające zastosowanie przepisy w tym także art. 109 ust. 3 w zw. z art. 111 ust. 4 ustawy o szkolnictwie wyższym oraz art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Ma więc rację skarżąca zarzucając organowi administracji niezasadne przywołanie treści art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Jak przyznał więc organ odwoławczy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie dawał podstaw do zastosowania art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach a uzasadnienie decyzji obu instancji nie było w tej części dostateczne. Jednocześnie jak przyznał Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców z wyraźnym naruszeniem przepisów art. 7 i 77 k.p.a. nie wyjaśniono czy skarżąca wykazała spełnienie przesłanki określonej w art. 53a ust. 1 pkt 1 lit a ustawy o cudzoziemcach. Uchybienie art. 7 i 77 k.p.a. polegało na braku analizy treści zaświadczenia opatrzonego datą: "lipiec 2011r." Organ w odpowiedzi na skargę przyznał, że sama data zaświadczenia rzeczywiście wskazuje, że zaświadczenie to nie jest aktualne, jednak treść zaświadczenia stoi z w/w datą w istotnej sprzeczności. W zaświadczeniu wskazano, że skarżąca jest kursantką Szkoły Języków Obcych "[...] ", że zakończyła 2 semestry zajęć - łącznie 80 spotkali po 90 minut oraz że kolejny semestr rozpocznie się od października. Zestawienie obu w/w zaświadczeń wskazuje, że pomimo oznaczenia drugiego z nich datą: "lipiec 2011" zaświadczenie to dotyczy stanu na lipiec 2012r. Skoro bowiem jak wynika z zaświadczenia z dnia 21 lipca 2011 r. skarżąca miała podjąć naukę języka polskiego od sierpnia 2011r., to dołączone w lipcu 2012 r. zaświadczenie noszące datę sprzed roku, ale które potwierdza ukończenie 2 semestrów nauki nie może dotyczyć stanu istniejącego w lipcu 2011 r. tzn. stanu sprzed podjęcia nauki. Organ odwoławczy z naruszeniem więc wskazanych przepisów pominął treść zaświadczenia i nie podjął żadnych starań aby wyjaśnić rozbieżność pomiędzy datą zaświadczenia a jego treścią. Zamiast tego odnosząc się jedynie do daty zaświadczenia uznano, że jest ono nieaktualne. Za zasadny uznać należy również zarzut skarżącej, iż organy administracji nie wykazały inicjatywy dowodowej w odniesieniu do innych przesłanek, które mogłyby uzasadnić zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Jak zauważył organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę w przypadku skarżącej, podjęcie działań przez organ odwoławczy z urzędu uzasadniała treść zeznań skarżącej, która przesłuchiwana w dniu 25 października 2011 r. wyjaśniła, że proponowano jej także ponowne zatrudnienie w Uczelni [...], ale wówczas nie był jeszcze znany termin rozpoczęcia zajęć. Mając na uwadze znaczny upływ czasu pomiędzy w/w przesłuchaniem a wydaniem zaskarżonej decyzji przed wydaniem decyzji należało wyjaśnić, czy skarżąca uzyskała zezwolenie na pracę lub pracodawca wydał jej oświadczenie o zamiarze zatrudnia, co mogło uzasadniać udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Mając na uwadze treść skargi należy jednak zaznaczyć, iż samo uzyskanie zezwolenia na pracę (względnie oświadczenia o zamiarze zatrudnienia) nie stanowi wystarczającej przesłania do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony albowiem konieczne jest również spełnienie przesłanek, o których mowa w art. 53b ust. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach Jedynie jednoczesne spełnienie przesłanek określonych w art. 53 ust. 1 pkt 1 oraz art, 53b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach skutkować może udzieleniem zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Skutkiem w/w zaniechania organ odwoławczy przed wydaniem decyzji nie miał wiedzy, że skarżąca uzyskała zezwolenia na pracę wydane w dniu 23 marca 2012r. oraz w dniu 16 października 2012r., które mogą stanowić okoliczność uzasadniającą udzielenie skarżącej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Mając na uwadze iż sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę, za niezbędne Sąd uznał uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie organowi do ponownego rozpoznania. W toku ponownego postępowania konieczne będzie ustalenie, czy skarżąca kontynuuje naukę języka polskiego. Z dołączonego do skargi zaświadczenia wynika, iż Szkoła Języków Obcych "[...] " zawiesiła prowadzenie zajęć i że zajęcia będą wznowione w styczniu 2013 r. Dokładne wyjaśnienie powyższej kwestii jest konieczne, ponieważ jak wskazał organ odwoławczy z ogólnodostępnej informacji zawartej w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wynika, iż przewidywany okres zawieszenia działalności ma trwać do dnia 31 lipca 2014r. a nie jak podaje się w zaświadczeniu do stycznia 2013r. Załączone przez skarżącą do skargi dokumenty będą podlegały ocenie organów prowadzących ponownie postępowanie administracyjne. Należy także przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w odniesieniu do przesłanek określonych w art. 53 ust. 1 pkt 1 w zw. 53b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach. Dlatego też działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) należało orzec jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 152 Sąd orzekł o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Jednocześnie Sąd - działając w oparciu o przepis art. 200 p.p.s.a. - zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego, w tym zwrot uiszczonego wpisu sądowego, a także postanowił o zwrocie kosztów zastępstwa procesowego na podstawie przepisu art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 18 ust.1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02.163.1348 z późn. zm,).