IV SA/Wa 26/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.), sędzia WSA Anita Wielopolska, Protokolant ref. staż. Luiza Cycling, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi Województwa [...] na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...]października 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzją nr [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu odwołania radcy prawnego T. C. , działającego w imieniu Zarządu Województwa [...] , od decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [...] , orzekającej w pkt 1 o ustaleniu odszkodowania w wysokości 1.419,00 zł za prawo własności nieruchomości położonej w miejscowości [...] , gminie [...] , obrębie [...] , oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0005 ha, przejętej na rzecz Województwa [...] , przeznaczonej pod rozbudowę drogi wojewódzkiej nr [...] na odcinku od ul. [...] w [...] do ul. [...] w miejscowości [...] - kategoria obiektów budowlanych XXV, XXVI, XXVIII, w pkt 2 o odmowie powiększenia tak ustalonego odszkodowania o 5% wartości nieruchomości z tytułu jej wydania zgodnie z art. 18 ust. 1e ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz w pkt 3 o zobowiązaniu Zarządu Województwa [...] do złożenia do depozytu sądowego na okres 10 lat odszkodowania ustalonego w pkt 1 w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. Decyzja został wydana w następującym stanie sprawy: Nieruchomość położona w miejscowości [...] , gminie [...] , obrębie [...], oznaczona jako działka nr [...] o pow. 0,0005 ha, decyzją Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...] , częściowo zmienioną decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] września 2015 r., znak: [...] , została przeznaczona pod rozbudowę drogi wojewódzkiej nr [...] na odcinku od ul. [...] w [...] do ul. [...] w miejscowości [...] - kategoria obiektów budowlanych XXV, XXVI, XXVIII. Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r" znak: [...] , Wojewoda [...] orzekł w pkt 1 o ustaleniu odszkodowania w wysokości 1.419,00 zł za prawo własności nieruchomości położonej w miejscowości [...] , gminie [...] , obrębie [...] , oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0005 ha, przejętej na rzecz Województwa [...] , przeznaczonej pod rozbudowę drogi wojewódzkiej nr [...] na odcinku od ul. [...] w [...] do ul. [...] w miejscowości [...] - kategoria obiektów budowlanych XXV, XXVI, XXVIII, w pkt 2 o odmowie powiększenia tak ustalonego odszkodowania o 5% wartości nieruchomości z tytułu jej wydania zgodnie z art. 18 ust. 1e ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz w pkt 3 o zobowiązaniu Zarządu Województwa [...] do złożenia do depozytu sądowego na okres 10 lat odszkodowania ustalonego w pkt 1 w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Od powyższej decyzji odwołanie do Ministra Infrastruktury i Budownictwa złożył radca prawny T. C., działający w imieniu Zarządu Województwa [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odwołaniu wskazano, iż organ pierwszej instancji nieprawidłowo zobowiązał zarządcę drogi do wpłaty odszkodowania do depozytu sądowego w terminie 14 dni od dnia w którym decyzja stanie się ostateczna, bowiem taki obowiązek nie wynika z żadnego przepisu prawa. Zdaniem odwołującego się, zapłata powinna nastąpić bez zbędnej zwłoki, a nie w terminie 14 dni. Nadto skarżący wskazał, iż ustanowienie depozytu jest poprzedzone postępowaniem sądowym, które trwa dłużej niż wskazany w decyzji organu wojewódzkiego okres 14 dni, w związku z czym decyzja zawiera niesprecyzowany i faktycznie niewykonalny termin wykonania nałożonego na inwestora obowiązku. Po rozpoznaniu odwołania Minister wydał powołaną na wstępie decyzję. W uzasadnieniu powołano art. 12 ust. 1, 2 oraz 4 pkt 1 i 2 i 18 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1496). Wskazano, że podstawę dla ustalenia wysokości odszkodowania za przejętą z mocy prawa na rzecz Województwa [...] nieruchomość stanowi operat szacunkowy z dnia [...] lipca 2015 r., sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego J. C., którego aktualność została potwierdzona przez biegłą w dniu [...] października 2016 r. Podano, że biegła ustaliła, że na dzień [...] stycznia 2015 r. działka leżała na terenie objętym obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego części wsi [...] zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] maja 1999 r., zgodnie z którym szacowana nieruchomość położona była na terenie oznaczonym symbolem 1KUZ - drogi zbiorcze o szerokości zmiennej w liniach rozgraniczających od 15,0 m (na odcinkach przyległych do terenów obecnie zabudowanych) do 28,0 m. W sąsiedztwie szacowanej nieruchomości znajdowały się tereny oznaczone symbolem 3M- tereny mieszkaniowe. W operacie szacunkowym wskazano, że z uwagi na brak transakcji nieruchomościami podobnymi przeznaczonymi pod drogi, biegła przeprowadziła wycenę w oparciu o transakcje nieruchomościami o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych, czyli pod zabudowę mieszkaniową. Biegła określiła wartość odtworzeniową nieruchomości, oddzielenie szacując wartość gruntu i oddzielnie wartość jego części składowych. Przy wycenie gruntu biegła zastosowała podejście porównawcze, metodę porównywania parami. Natomiast w celu określenia wartości odtworzeniowej części składowych gruntu zastosowała podejście kosztowe, metodę kosztów odtworzenia, technikę wskaźnikową. Wartość gruntu wyniosła 1.367,00 zł, natomiast jego części składowych 52,00 zł, co w sumie pozwoliło na ustalenie wartości nieruchomości na poziomie 1.419,00 zł. W takiej też wysokości Wojewoda [...] ustalił odszkodowanie w przedmiotowej sprawie. Organ uznał, że operat został sporządzony zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21.09.2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 209, poz. 2109), w szczególności art. 134 ust. 3 i 4 ugn i § 36 ust. 4 rozporządzenia. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów powołano, że art. 12 ust. 5 specustawy drogowej wskazuje, iż do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania, o którym mowa w ust. 4a, stosuje się odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem art. 18. Organ powołał art. 132 ust. 1a i 133 ugn, wskazując, że przedmiotowa nieruchomość ma nieuregulowany stan prawny, albowiem zgodnie z wypisem z rejestru gruntów działka została określona jako droga powszechnego korzystania, znajdująca się w użytkowaniu gminy [...] , i brak jest dokumentów pozwalających na ustalenie podmiotów, którym przysługiwały prawa rzeczowe do ww. działki. Organ uznał, że skoro stan prawny nieruchomości jest nieuregulowanym, i nie ma możliwości zapłaty odszkodowania na rzecz byłego właściciela nieruchomości, wpłata taka musi nastąpić do depozytu sądowego. W takim przypadku złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego jest równoznaczne z wypłatą odszkodowania. Powołano, że zgodnie z art. 6932 § 2 kpc dopuszczalne jest również złożenie kwoty odszkodowania do depozytu przed uzyskaniem takiego zezwolenia, równocześnie z wnioskiem o jego wydanie. Ponadto wskazano, iż kwestia wypłaty odszkodowania za przejęcie na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego prawa własności nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym została unormowana w art. 118a ust. 3 ugn, zgodnie z którym odszkodowanie to ustala się według przepisów rozdziału 5 i składa do depozytu sądowego na okres 10 lat. Przepis ten zawiera wyraźne odesłanie do treści przepisów zawartych w rozdziale 5 działu III ugn. Podano, że przepisy ugn nie różnicują terminu wypłaty odszkodowania w zależności od tego w jakiej formie następuje spełnienie świadczenia, a więc należy uznać, że zarówno w przypadku wypłaty orzeczonej kwoty na rachunek ściśle określonego wierzyciela, jak i wpłaty sumy odszkodowania do depozytu sądowego, zastosowanie winien znaleźć art. 132 ust. 1a ugn stanowiący, że w sprawach, w których wydano odrębną decyzję o odszkodowaniu, zapłata odszkodowania następuje jednorazowo w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o odszkodowaniu stała się ostateczna. W konkluzji uznano, że decyzja wydana przez organ I instancji była prawidłowa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosło Województwo [...] . Decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 18 ust. 1 i art. 23 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz art. 133 w związku z art. 113 ust. 6 i art. 118a ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że zobowiązanie zarządcy drogi do wpłaty odszkodowania powinno nastąpić w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna, podczas gdy z żadnego przepisu prawa nie wynika, że depozyt należy ustanowić (wpłacić) do Sądu w terminie 14 dni od dnia w którym decyzja stała się ostateczna. Wskazując na powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, względnie stwierdzenie nieważności decyzji, oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji drogowych w zakresie dróg publicznych (Dz. U. 2017. 1496 t.j.) oraz przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. 2016. 2147 tj. ze zm.). W ocenie Sądu organ dokonał właściwych ustaleń stanu faktycznego w sprawie i Sąd uznaje je za własne; ustalenia te zostały szczegółowo przytoczone we wstępnej części uzasadnienia. Prawidłowo również organ wskazał podstawę prawną wydanej decyzji. Nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] decyzją Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. została przeznaczona pod budowę drogi wojewódzkiej nr [...] , decyzja stała się ostateczna z dniem [...] września 2015 r. Z tym dniem przedmiotowa nieruchomość stała się własnością Województwa [...] . Dla nieruchomości nie jest prowadzono księga wieczysta, brak jest dokumentów wskazujących właściciela. Zgodnie z wypisem z rejestrów gruntów, działka o nr [...] , z której została wydzielona działka [...], określona jako droga powszechnego korzystania, znajdowała się w użytkowaniu Gminy [...] . Na podstawie art. 12 ust. 4f specustawy drogowej odszkodowanie za nieruchomości, o których mowa w ust 4, przysługuje dotychczasowym właścicielom nieruchomości, użytkownikom wieczystym nieruchomości oraz osobom, którym przysługują do nieruchomości ograniczone prawa rzeczowe. Zgodnie z art. 12 ust. 5 specustawy drogowej, do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem art. 18. Zgodnie zaś z art. 18 ust. 1 wysokość odszkodowania ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania. Według art. 130 ust. 2 ustawy ugn, ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego określającej wartość nieruchomości. Zgodnie zaś z art. 156 ust. 1 ugn ww. opinia sporządzana jest na piśmie w formie operatu szacunkowego. Organ prawidłowo uznał, że sporządzony w sprawie operat z dnia [...] lipca 2015 r. przez rzeczoznawcę majątkowego J. C. spełnia wszystkie wymogi wynikające z przepisów ustawy ugn oraz przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207 poz. 2109 z późn. zm.) i jako dowód w prawie może stanowić podstawę dokonania ustaleń fatycznych w sprawie w zakresie wysokości należnego odszkodowania. Operat szacunkowy dotyczący przedmiotowej nieruchomości sporządzony został według stanu nieruchomości z dnia [...] stycznia 2015 r. tj. z dnia wydania decyzji Wojewody [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Aktualność operatu została potwierdzona w dniu [...] października 2016 r. Zgodnie z art. 134 ust. 1 ugn, podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi, z zastrzeżeniem art. 135, wartość rynkowa nieruchomości. Stosownie do treści przepisu art. 134 ust. 2 ugn, przy określaniu wartości rynkowej nieruchomości uwzględnia się w szczególności jej rodzaj, położenie, sposób użytkowania, przeznaczenie, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan nieruchomości oraz aktualnie kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami. Według treści przepisu art. 134 ust. 3 i 4 ugn, wartość nieruchomości dla celów odszkodowania określa się według aktualnego sposobu jej użytkowania, jeżeli przeznaczenie nieruchomości zgodne z celem wywłaszczenia, nie powoduje zwiększenia jej wartości. Natomiast jeżeli przeznaczenie nieruchomości zgodne z celem wywłaszczenia powoduje zwiększenie jej wartości, wartość nieruchomości dla celów odszkodowania określa się według alternatywnego sposobu użytkowania wynikającego z tego przeznaczenia. Rzeczoznawca w złożonym operacie dokładnie opisał stan techniczny i prawny nieruchomości. Dokonał ustaleń w zakresie przeznaczenia nieruchomości wskazując, że w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej działka nr [...] objęta była miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...] , przyjętym Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] maja 1999 r., zgodnie z którym wywłaszczana działka położona była na terenie oznaczonym symbolem 1KUZ – drogi zbiorcze o szerokości zmiennej w linach rozgraniczających od 15 m do 28,0 m. W sąsiedztwie szacowanej nieruchomości znajdowały się tereny oznaczone symbolem 3M-tereny mieszkaniowe. W operacie szacunkowym biegła wskazała, iż w związku z brakiem wystarczającej liczby danych rynkowych o rynku działek drogowych podobnych do wycenianej, przedmiotową działkę oszacowano w oparciu o transakcje dotyczące działek o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych tj. pod zabudowę mieszkaniową. Biegła określiła wartość rynkową gruntu oraz wartość odtworzeniową części składowych. Przy wycenie gruntu biegła zastosowała podejście porównawcze, metodę porównywania parami. Natomiast w celu określenia wartości odtworzeniowej części składowych gruntu zastosowała podejście kosztowe, metodę kosztów odtworzenia, technikę wskaźnikową. Wskazać należy, że zgodnie z art. 154 ust. 1 ugn, wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan jej zagospodarowania oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. Zgodnie z art. 153 ust. 1 ugn, podejście porównawcze polega na określeniu wartości nieruchomości przy założeniu, że wartość ta odpowiada cenom jakie uzyskano za nieruchomości podobne, które były przedmiotem obrotu rynkowego. Ceny te koryguje się ze względu na cechy różniące nieruchomości podobne od nieruchomości wycenianej współczynnikami korygującymi, uwzględniającymi różnicę w poszczególnych cechach tych nieruchomości oraz uwzględnia się zmiany poziomu cen wskutek upływu czasu. Podejście porównawcze stosuje się jeżeli są znane ceny i cechy nieruchomości podobnych do nieruchomości wycenianej. W związku z brakiem wystarczającej liczby danych rynkowych o rynku działek drogowych podobnych do wycenianej, przedmiotową działkę oszacowano w oparciu o transakcje dotyczące działek o przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniowo-usługową, gdzie wyodrębniono 20 transakcji z gminy [...] . W operacie wskazano, że działka [...] została wydzielona z działki [...] , jest niezabudowana, nieogrodzona, stanowi drogę o nawierzchni żużlowej. Bezpośrednie jej sąsiedztwo stanowiły działki z zabudową mieszkaniową jednorodzinną i zabudową usługową. Wycena została więc dokonana zgodnie z zasadami wynikającymi z § 36 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny operatu szacunkowego. Biegła wyróżniła cechy rynkowe nieruchomości i ich wagi mające wpływ na wartość wycenianej działki. Do dalszych analiz biegła wybrała trzy nieruchomości najbardziej podobne do przedmiotu wyceny i dokonała ich zestawienia z przedmiotową działką z uwzględnieniem przyjętych cech rynkowych. Wartość gruntu została obliczona na kwotę 1.367,00 zł, natomiast jego części składowych na 52,00 zł. Łącznie wartość oszacowano na 1.419,00 zł. W ocenie Sądu organ w sposób prawidłowy ocenił dowód ze sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego uznając, że spełnia on wszystkie wymagania wynikające z przepisów ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami i przepisów rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. Do wypłaty odszkodowania został zobowiązany Zarząd Województwa [...] reprezentowany przez Dyrektora [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich jako zarządca drogi wojewódzkiej na podstawie art. 22 ust. 1 specustawy. Zasadnie też w pkt. 3 decyzji zobowiązano Zarząd do złożenia do depozytu sądowego na okres 10 lat odszkodowania ustalonego w pkt. 1 w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Zgodnie bowiem z art. 12 ust. 4 f ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., odszkodowanie za przejętą nieruchomość przysługuje dotychczasowym właścicielom nieruchomości, użytkownikom wieczystym nieruchomości oraz osobom, którym przysługuje do nieruchomości ograniczone prawo rzeczowe. Z uwagi na charakter przedmiotowej nieruchomości ustalenie powyższych osób nie jest możliwe. Brak jest bowiem dokumentów, na podstawie których można ustalić właściciela przedmiotowej nieruchomości, a więc zgodnie z definicją z art. 113 ust. 6 ugn przedmiotowa działka stanowi nieruchomość o nieuregulowanym stanie prawnym. Natomiast zgodnie z art. 12 ust. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania stosuje się odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem art. 18. Stosownie zaś do art. 118a ust. 3 u.g.n. odszkodowanie za nieruchomość o nieuregulowanym stanie prawnym ustala się na podstawie rozdziału 5 u.g.n. i składa do depozytu sądowego na okres 10 lat. Powołać jeszcze należy art. 132 ust. 1a i 3 u.g.n., zgodnie z którym w sprawach, w których wydano odrębną decyzję o odszkodowaniu, zapłata odszkodowania następuje jednorazowo w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o odszkodowaniu stała się ostateczna. Również nieuregulowany stan prawny nieruchomości powoduje konieczność zastosowania przepisu art. 133 pkt 2 u.g.n., który przewiduje obowiązek wpłaty do depozytu sądowego odszkodowania w przypadku nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym. W ocenie Sądu, z uwagi na powyższe uregulowania prawne, organy właściwie uznały, że wypłata odszkodowania winna nastąpić poprzez złożenie do depozytu sądowego, jak również właściwie ustaliły termin do wykonania tego obowiązku. Sąd w całości podziela argumentację przytoczoną w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego, który wskazał, że w sytuacji gdy przepisy ugn nie różnicują terminu wypłaty odszkodowania w zależności od tego w jakiej formie następuje spełnienie świadczenia (czy to do rąk właściciela, czy poprzez złożenie do depozytu sądowego), należy uznać, że zastosowanie winien znaleźć art. 132 ust. 1a ugn określający 14 dniowy termin na wypłatę ustalonego odszkodowania. Wpłata odszkodowania do depozytu sądowego stanowi bowiem jedynie zastępczą formę realizacji zobowiązania wynikającego z wydanej decyzji odszkodowawczej, która powinna podlegać takim samym rygorom, jak wypłata ustalonej kwoty bezpośrednio na rzecz uprawnionego podmiotu. Podkreślić należy, że przepisy kodeksu postępowania cywilnego umożliwiają złożenie kwoty odszkodowania do depozytu również przed uzyskaniem zezwolenia sądu – art. 6932 § 2 kpc. W takim przypadku w razie uwzględnienia wniosku, złożenie do depozytu uważa się za dokonane w chwili, w której rzeczywiście to miało miejsce. Określenie terminu na złożenie kwoty do depozytu jest w istocie korzystne dla wierzyciela w kontekście określenia jednoznacznego terminu na zwolnienie się ze zobowiązania i ewentualnych sporów w zakresie odpowiedzialności w przypadku zwłoki ze spełnieniem świadczenia. Zarzuty skargi są więc całkowicie bezzasadne i nie doszło do naruszenia prawa materialnego w sprawie. Również nie można podzielić twierdzeń skargi w zakresie niewykonalności decyzji w tym zakresie. Długotrwałość postępowania przed sądem powszechnym w zakresie udzielenia zezwolenia na złożenie kwoty do depozytu sądowego nie powoduje niewykonalności decyzji, skoro nie ma żadnych przeszkód faktycznych ani prawnych, aby Skarżący złożył w zakreślonym terminie stosowny wniosek o zezwolenie na złożenie do depozytu wpłacając jednocześnie kwotę odszkodowania. Wskazać również należy, że w powoływanym przez Skarżącego wyroku z dnia 27 marca 2014 r. w sprawie I OSK 2172/12 Naczelnego Sądu Administracyjnego problem terminu złożenia odszkodowania do depozytu sądowego nie był rozpatrywany. Sąd działając z urzędu nie dostrzegł też w zaskarżonej decyzji uchybień uzasadniających stwierdzenie nieważności bądź jej uchylenie. Mając na względzie powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o treść art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.